Το απόγευμα που κοκάλωσα μπροστά στην μάνα του Παναγιώτη Τουμανίδη

Με τα σκαλοπάτια και τα τσιμέντα του «Καραϊσκάκη», ήρθα πρώτη φορά σε επαφή σε ένα ματς με τον Εδεσσαϊκό τη σεζόν 1992-1993. Εννοείται πως δεν μου έχει μείνει αποτυπωμένη καμιά εικόνα από τα του αγώνα. Τα μάτια και το μυαλό παραδομένα αμαχητί στο σημείο εκείνο του γηπέδου όπου το ερυθρόλευκο είναι πιο έντονο από οπουδήποτε αλλού. Κασκόλ, πανό, χέρια συντονισμένα, γροθιές στον αέρα, λαρύγγια που περιμένουν να σωπάσει η τρομπέτα του Ατίλιο για να κραυγάσουν την πιο δοξασμένη -στα αθλητικά δρώμενα της Ελλάδας- ιαχή.

Όπως φαντάζομαι συμβαίνει και με τα υπόλοιπα πιτσιρίκια που έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με την οπαδική ιεροτελεστία, έτσι κι ο δικός μου ο έρωτας με το πέταλο, ήταν κεραυνοβόλος. Και παραμένει φουντωμένος μέχρι και σήμερα, στα 35 μου. Σε μια ηλικιακή φάση, δηλαδή, που βλέπεις τους τριγύρω σου (ανεξαρτήτως ομάδας) να αποσύρονται σε καναπέδες και να σε δείχνουν με το δάχτυλο ειρωνικά όταν τους λες: «σήμερα είμαι κλεισμένος, σήμερα έχει γήπεδο». Χαμογελάω με εκείνους που με απαξιώνουν, πορεύομαι χωρίς τύψεις με κάτι που ανεξήγητα μπολιάζει μέσα σου κι εξίσου ανεξήγητα γιγαντώνεται χρόνο με το χρόνο χαρίζοντάς σου στιγμές κι εμπειρίες που γεμίζουν το είναι σου. Η οπαδική κουλτούρα που δεν εμπεριέχει βία, είναι πρέζα και στέλνω τους χαιρετισμούς μου σε όσους αποδέχονται το αξίωμα αυτό. Κόκκινους, πράσινους, κίτρινους, μαύρους, μπλε, σε κάθε μη άνιωθο και συνειδητοποιημένο.

Διαβάστε περισσότερα στο Ratpack.gr