Στα όρια της ανυποληψίας

Δεν βγάζει καν θλίψη για τα χάλια της. Μόνο αδιαφορία. Όταν αναφέρομαι στην ΑΕΚ, δεν εννοώ μόνο το ποδοσφαιρικό τμήμα, αλλά το σύνολο του συλλόγου. Από τον κόσμο ως τους μετόχους, από τη διοίκηση ως τους αθλητές.

Αποψη μου είναι πως το σημαντικότερο ζήτημα για την ΑΕΚ αυτή τη περίοδο, έγκειται στη συμπεριφορά του κόσμου της. Η στάση του απέναντι στην ομάδα, επιτρέπει να διατηρείται αυτή η άρρωστη κατάσταση. Τι εννοώ; Για όσους έχουν βιώσει τα «πέτρινα χρόνια» του ’80, η διαφορά με το σήμερα είναι μία: η στάση του κόσμου. Η διοίκηση ήταν στην ίδια κατάσταση αδυναμίας, προπονητές ικανοί κι ανίκανοι περνούσαν και χάνονταν, οι παίκτες ήταν στη πλειοψηφία τους χειρότεροι από τους σημερινούς.
Η διαφορά εκείνων των εποχών, ήταν πως ο κόσμος κρατούσε ψηλά τη σημαία. Δεν υπήρχε περίπτωση να τελειώσει ματς στα Φιλαδέλφεια, η ΑΕΚ να έχει ηττηθεί από τον κάθε τυχαίο αντίπαλο και οι παίκτες να συζητούν στο φινάλε τα αποτελέσματα του στοιχήματος ή τη νυχτερινή τους εξόρμηση. Εμεναν 3-4 ώρες κλεισμένοι στα αποδυτήρια, έφευγαν ακόμα και κρυμμένοι σε πορτ μπαγκάζ αυτοκινήτων ή από πίσω πόρτες, αλλά ποτέ θαρρείς και δεν τρέχει τίποτα.

Ο κόσμος ήξερε καλά, ακόμα σε πολύ δύσκολες εποχές, τι σημαίνει ΑΕΚ. Είχε έντονους οικογενειακούς δεσμούς, γνώριζε ποια ήταν η δυναμική αυτής της ομάδας και δεν επέτρεπε σε κανέναν να το αμφισβητήσει. Στη θεωρία τουλάχιστον, γιατί στη πράξη πολλοί αποδείχθηκαν κατώτεροι του αναμενόμενου. Τώρα, τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Η έννοια της οικογένειας, οι Πολίτες που μαζεύονταν στα στενά, οι ατέλειωτοι τσακωμοί στη Βυζαντινή γωνιά, δεν έχουν καμία σχέση με την ΑΕΚ του σήμερα.

Οι λίγοι που βρέθηκαν στο ξενοδοχείο για να ζητήσουν ευθύνες από τους παίκτες, φαντάζουν ως σταγόνα στον ωκεανό της ανυποληψίας που έχει πέσει η ΑΕΚ. Ελάχιστοι ασχολούνται σοβαρά. Οι περισσότεροι είναι αδιάφοροι για τα πραγματικά προβλήματα ή χαμένοι μέσα σε ατέρμονες συζητήσεις για προσωπολατρίες: ντουσανολάγνοι, ντεμάκια, μανωλικοί, φίλοι Μπλάνκο και δεν συμμαζεύετε. Αδιαφορώντας πλήρως για τα πραγματικά προβλήματα αυτής της ομάδας.

Υ.Γ.: Το ματς με τον Ηρακλή δεν χρήζει σοβαρού σχολιασμού. Απλά επιβεβαιώθηκε, πως το 4-3-3 δεν είναι πανάκεια προς πάσα…νόσο και μαλακίαν. Η ΑΕΚ χρειάζεται εγχείρηση για να αφαιρεθούν τα άρρωστα μέλη της. Είναι ένα πολύ αργό σύνολο, με παίκτες που στερούνται προσωπικότητας, ώστε να τη πάρουν πάνω τους. Δεν αξίζει καν να ασχοληθεί κάποιος με την απόδοση του Ντιοπ, τα «εγκληματικά» λάθη των Αραμπατζή, Γκέντσογλου, τον περιπατητή Γκερέιρο ή τις νέες αλχημείες του Χιμένεθ από τον πάγκο (αυτό το σχήμα με τρεις παίκτες στη περιοχή, πως άραγε του ήρθε;). Επαναλαμβάνω, πως το πρόβλημα είναι πολύ πιο σημαντικό και σοβαρό.

Υ.Γ.1: Συζητώντας για επίπεδο αντίδρασης: αυτά που συμβαίνουν στον ΠΑΟ, έστω κι αν κατά την άποψη μου, είναι άκρως υπερβολικά, δείχνουν ευαισθησία του κόσμου. Δείχνουν πως δεν κοιμάται και έχει υψηλές απαιτήσεις. Πως δεν ανέχεται τη μη προσπάθεια και την ήττα με κάτω τα χέρια. Σκεφτείτε σε πόσα ματς της ΑΕΚ υπήρξε ανάλογη εικόνα εντός γηπέδου και ποια ήταν η αντίδραση της εξέδρας. Μια φορά αποδοκίμασαν σε γκολ (ισοφάρισης επί του Αστέρα) και εξελίχθηκε σε ευκαιρία απόδρασης του πρώην.

Υ.Γ.2: Αυτό με τον Σκόκο τώρα, έχει λογική εξήγηση; Την ώρα που ο Αργεντινός πραγματοποιεί τα πιο συνεπή παιχνίδια του με την ΑΕΚ, που είναι ο μόνος που δείχνει πως μπορεί να απειλήσει επιθετικά και προσπαθεί πολύ αμυντικά, γίνεται πρώτη αλλαγή σε κάθε ματς; Βγάζετε άκρη; Εγώ πάντως όχι. Και βέβαια, η απάντηση πως είναι ικανός για ομάδα της Πριμέρα, δεν εξηγεί τίποτα από τη σκέψη του Χιμένεθ.