Το...πρώην ντέρμπι της Μαδρίτης

Ατλέτικο Μαδρίτης και Ρεάλ Μαδρίτης κοντράρονται απόψε στο “Βιθέντε Καλντερόν” σε ένα ματς που θα έπρεπε να είναι κάτι παραπάνω από μία τυπική διαδικασία για τη Ρεάλ στο κυνήγι της Μπαρτσελόνα για την κατάκτηση του τίτλου. Μετά το “ελ κλάσικο” μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων της Πριμέρα Ντιβισιόν, το παραδοσιακό ντέρμπι της Μαδρίτης ήταν ότι σπουδαιότερο είχε να παρουσιάσει το ισπανικό ποδόσφαιρο.

Μία κόντρα που χωρίζει μια ολόκληρη πόλη στα δύο. Μία αντιπαλότητα που ξεφεύγει από τα στενά ποδοσφαιρικά πλαίσια και αγγίζει τα όρια της έχθρας. Δύο τελείως διαφορετικές φιλοσοφίες για το πως αντιλαμβάνεται και ζει κανείς το ποδόσφαιρο. Και παραδοσιακά, ένα παιχνίδι μεταξύ δύο αντιπάλων που πάλευαν επί ίσοις όροις για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Όλα αυτά όμως μοιάζουν να ανήκουν στο παρελθόν. Με την ψαλίδα μεταξύ των δύο ομάδων να έχει ανοίξει θεαματικά τα τελευταία χρόνια, με την Ατλέτικο να μετράει ήδη μια δεκαετία χωρίς να έχει γευθεί τη χαρά της νίκης κόντρα στο μεγάλο της αντίπαλο, το μαδριλένικο ντέρμπι είναι σαν να έχει χάσει τη σημασία και την αξία του.

Αυτό που φαίνεται να μένει είναι η πίκρα που αφήνει στους “ροχιμπλάνκος” το αιώνιο σύμπλεγμα κατωτερότητας που τους χαρακτηρίζει απέναντι στη Ρεάλ και η πεποίθηση στους “μερένχες” ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τους συμπολίτες τους. Η καζούρα των μεν στους δε την επόμενη μέρα στο σχολείο, στο γραφείο ή στο μπαρ είναι πια δεδομένη. Σε βαθμό που οι οπαδοί της Ατλέτικο έχουν πάψει πια να ελπίζουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

Το να είσαι Ατλέτικο δεν είναι εύκολο πράγμα. Όταν ζεις στην πόλη που εδρεύει η μεγαλύτερη και πιο πετυχημένη ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου, πρέπει να έχεις μια δόση τυχοδιωκτισμού και...μαζοχισμού για να υποστηρίζεις κάποιον άλλο. Η ίδια επιλογή που σε κάνει να αισθάνεσαι διαφορετικός, ξεχωριστός είναι και αυτή που σε καταδικάζει να είσαι πάντα δεύτερος, να είσαι το μικρό αδικημένο αδερφάκι, ο φτωχός συγγενής. Μέσα στο σπίτι σου! Και είναι ακριβώς αυτό το κόμπλεξ που καθιστά την Ατλέτικο μια ομάδα αυτοκαταστροφική, που γνωρίζει ότι όσο και αν προσπαθήσει θα έχει πάντα το δεύτερο ρόλο. Με ένα κοινό πιστό και φανατικό το οποίο όμως ζει ακόμα στο παρελθόν, κλαίγοντας για τα χαμένα μεγαλεία και “πνίγοντας” την ομάδα με απαιτήσεις που είναι πια έξω από τις δυνατότητές της. Ακόμα και η κατάκτηση του Εuropa League πέρσι αποδεικνύεται ότι δεν ήταν αρκετή για να απαλλάξει την Ατλέτικο από αυτό το βάρος.

30 Οκτωβρίου του 1999. Είναι η ημερομηνία της τελευταίας νίκη της Ατλέτικο επί της Ρεάλ. Την πέτυχε μέσα στο “Μπερναμπέου” τη χρονιά που υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία. Στον “Βιθέντε Καλντερόν” έχει να νικήσει από τη σεζόν 1998-99. 3-1 με σκόρερ τους Χοσέ Μάρι, Ζουνίνιο και Λαρδίν. Από τότε σε δέκα παιχνίδια η Ατλέτικο έχει καταφέρει να πάρει μόλις δύο ισοπαλίες ενώ η Ρεάλ έχει 8 νίκες, πολλές από τις οποίες ήταν συντριβές. Απόψε αντιμετωπίζει το ντέρμπι ως ένα ακόμη βατό παιχνίδι στην προσπάθειά της να προλάβει την Μπαρτσελόνα στην κούρσα για τον τίτλο. Η Ατλέτικο έχει μείνει εκτός Ευρώπης, εκτός κυπέλλου (χάνοντας από τη Ρεάλ στα προημιτελικά), εκτός τετράδας και το μόνο που της μένει είναι η ευκαιρία να “τελειώσει” τις ελπίδες της αντιπάλου της για κατάκτηση του τίτλου. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, είναι πια η μόνη χαρά και ικανοποίηση που μπορεί να πάρει από τα παιχνίδια της με τη Ρεάλ.