Champions League: Οι Τελικοί που «κόψαμε» φλέβα από τη βαρεμάρα

Το Champions League έχει χαρίσει ποδοσφαιρικές εποποιίες, δάκρυα, ανατροπές, αλλά και κάτι βραδιές που ακόμα και ένας τύπος που είχε πιει τρεις καφέδες στο ημίχρονο, κοιμήθηκε στον καναπέ.

Γιατί δεν είναι όλοι οι τελικοί “Κωνσταντινούπολη 2005”, ορισμένοι έχουν υπάρξει τόσο άοσμοι και άγευστοι, που θα μπορούσαν να παίζουν σε αναμονή τηλεφωνικού κέντρου. Τόσο χάλια.

Λίβερπουλ – Τότεναμ 2-0 (2019)

Πέναλτι στο πρώτο λεπτό και… τέλος. Η Τότεναμ έμοιαζε σαν να ξέχασε ότι έπαιζε σε ματς που θα άλλαζε τη σύγχρονη ιστορία της, ενώ η Λίβερπουλ έκανε απολύτως ό,τι χρειαζόταν για να μη συμβεί τίποτα το ενδιαφέρον. Ίσως μόνο οι φαν των «ρεντς» να το θυμούνται γιατί είναι το τελευταίο της ομάδας τους μέχρι σήμερα.

Από τους πιο “άντε να το σηκώσουμε και να πάμε σπίτια μας” τελικούς που έχουμε δει σε αυτό το επίπεδο.

Μπάγερν – Παρί Σεν Ζερμέν 1-0 (2020)

Ο τελικός πανδημίας, χωρίς κόσμο, χωρίς ένταση και χωρίς εκείνη τη “μυρωδιά” μεγάλης βραδιάς.

Η Παρί έμοιαζε αγχωμένη, η Μπάγερν επαγγελματική και το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά τόσο προβλέψιμο που παίζει να μην το πήραμε καν χαμπάρι.

Μόλις μπήκε το γκολ του Κομάν, όλοι κατάλαβαν ότι το έργο τελείωσε.

Πόρτο – Μονακό 3-0 (2004)

Η βραδιά που ο Μουρίνιο έγινε “Special One” θα περίμενε κανείς να είναι μια βραδιά λαμπερή και αξέχαστη. Άμα τη θυμάσαι καλά όμως, ενδεχομένως να θες να τον ξεχάσεις αμέσως. Ίσως ό,τι πιο κοντινό σε παιχνίδι προετοιμασίας του καλοκαιριού, απλώς αντί για ματς σε γήπεδα χωρίς κερκίδες, αυτός γινόταν στο «διαστημόπλοιο» της Σάλκε, το Γκελζενκίρχεν.

Η Μονακό μπήκε με τη λογική “μη φάμε πολλά” και τελικά… έφαγε τρία χωρίς να ιδρώσει κανείς και ξεχάσαμε εντελώς ότι έπαιζε ο Άκης Ζήκος βασικός. Ούτε και αυτό δεν το θυμάσαι, φαντάσου.

Ρεάλ Μαδρίτης – Λίβερπουλ 1-0 (2022)

Η Λίβερπουλ έκανε 200 τελικές, ο Κουρτουά έπιανε μέχρι και τις σκέψεις των παικτών, αλλά σαν θέαμα; Ύπνος βαθύς. Η Ρεάλ έβαλε ένα γκολ, έκλεισε τον διακόπτη και μετά όλοι παρακολουθούσαν τον Βινίσιους να τρέχει μόνος του σε ανοιχτό γήπεδο.

Τελικός που περισσότερο θυμόμαστε για τα προβλήματα έξω από το γήπεδο παρά για όσα έγιναν μέσα.

Μίλαν – Γιουβέντους 0-0 (2003)

Ο ιταλικός εμφύλιος του τύπου «ας μη ρισκάρουμε και χτυπήσουμε». Ο Ρονάλντο το «Φαινόμενο» έχει δηλώσει ότι είναι από τους πιο βαρετούς αγώνες που έχει δει ποτέ, και εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να διαφωνήσουμε μαζί του.

120 λεπτά ποδοσφαίρου χωρίς ψυχή, δίχως φάσεις και παλμό, λες και οι δύο ομάδες είχαν συμφωνήσει να το λύσουν στα πέναλτι από το πρωί.

Το μόνο που θυμάται ο κόσμος είναι ότι ο Ντίντα ήταν περισσότερο καλός από τον Μπουφόν σε διαδικασία πέναλτι. Αυτά…

Ελπίζουμε το Άρσεναλ-Παρί να μην έχει καμία σχέση με τους παραπάνω.