Έχουμε ανάγκη από αυθεντικούς μαχητές της ζωής όπως ο Πολονάρα
Ο μπασκετικός Αχιλλέας μπορεί να ανακοίνωσε το «αντίο» από την ενεργό δράση, ξέρουμε όμως καλά πως δεν έχει «αχίλλειο πτέρνα».
Σίγουρα δεν ήταν η κατάληξη που ο ίδιος ήθελε για την καριέρα του, όπως και όλοι εμείς που τον ακολουθούσαμε στα social media και περιμέναμε πώς και πώς το επόμενο post που θα μας έδινε έμπνευση και το πόσο ασήμαντα είναι τα απλά προβλήματά μας, μπροστά στο μεγαλείο του.
Ο Ακίλε Πολονάρα, ο συμπαθέστατος, ο μαχητής, ο τύπος που άξιζε το standing ovation κάθε φορά που φορούσε αμάνικη στολή και ετοιμαζόταν να σουτάρει με το αριστερό, μπορεί να ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το επαγγελματικό μπάσκετ, ωστόσο, ο σκοπός του πλέον στον κόσμο είναι πολύ ανώτερος από εκείνον του μπασκετμπολίστα.
Ο Ιταλός φόργουορντ, ο τύπος που λατρεύαν όλοι οι συμπαίκτες και οι προπονητές και κυρίως οι φίλαθλοι, θα είναι από εδώ και πέρα ένας «φάρος» λάμψης, σαν ιδέα που δεν έσβησε ποτέ, και ο λόγος είναι η θέλησή του για ζωή. Η λευχαιμία μπορεί να συνεχίζει να τον βασανίζει αλλά σίγουρα δεν τον έχει νικήσει.
Σαφώς και στις δυσκολίες χρειαζόμαστε τον χρόνο μας, ωστόσο μόνο σε ένα γνώριμο περιβάλλον μπορούμε να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Το «σπίτι μας» είναι η ενέργεια και η έμπνευσή μας, και για τον Ιταλό με το babyface και το χαμόγελο, η πλήρης ανάρρωση θα επιτευχθεί κοντά στο μέρος που θεωρεί σπίτι του. Κοντά στα παιδιά του αλλά και τα αγαπημένα του πρόσωπα. Και όπως έχει δείξει η ιστορία, αυτά τα πρόσωπα είναι πολλά.
Όπου και αν έπαιξε, όπου και βρέθηκε ο Ιταλός Αχιλλέας ήταν από τις πιο συμπαθητικές φιγούρες όλων, και να είστε βέβαιοι, πως από μπάσκετ ήξερε και με το παραπάνω. Ξεχνιέται εκείνο το επικό Ευρωμπάσκετ που είχε κάνει για την Εθνική Ιταλίας μαζί με τον Σπίτσου, τον Ντατόμε και τον Μπελινέλι, υπό τις οδηγίες του κόουτς Ποτσέκο ή οι μεταγραφές που είχε κάνει στις Μπασκόνια, Βίρτους ή Φενέρμπαχτσε;
Η αποχώρησή του από την ενεργό δράση είναι βέβαιο ότι στενοχώρησε αρκετό κόσμο, καθώς περίμενε πώς και πώς να τον ξαναδεί σε παρουσίαση ομάδας, ωστόσο, αυτό που προέχει είναι να είναι καλά στην υγεία του. Γιατί καλώς ή κακώς, άνθρωποι σαν τον Πολονάρα που με το που ακούς το όνομά τους αισθάνεσαι μια θετική αύρα να σε κατακλύζει, σπανίζουν.
Και τέτοιες προσωπικότητες, σε έναν κόσμο fake, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίο να βρίσκονται ανάμεσά μας.
