Κασέτες, φράγκα, «πράσινο ΔΝΤ»

Και άπαντες οφείλουν να συμβιβαστούν με την ωμή πραγματικότητα, αν θέλουν να μην τους ξεβράσει το κύμα σε καμιά ξέρα. Τα φράγκα προσδίδουν υπεροχή, ισχύ, ασφάλεια. Καύσιμα κίνησης.

Στον Παναθηναϊκό έρεαν εν αφθονία στο ξεκίνημα της πολυμετοχικότητας, αλλά πλέον η κάνουλα έχει στενέψει. Οχι σε βαθμό να... τσοντάρουμε εμείς οι κοινοί θνητοί από τον οβολό μας για να μην επέλθει το «ΔΝΤ» στο «Τριφύλλι», αλλά όπως και να το κάνουμε τα πεντοχίλιαρα (εκατομμύρια ευρώ) δεν είναι πλέον... πετσετάκια για κανέναν εκ των μετόχων του συλλόγου. Τουλάχιστον όπως ήταν κάποτε.

Το περίφημο Δ.Σ. στο τέλος του Μάρτη οδεύει ολοταχώς προς νέο «ξεκατίνιασμα», για επικοινωνιακές εντυπώσεις και διαξιφισμούς της πλάκας. Φαντάζομαι πως αρκετοί θα κατηγορούν τον Βαρδινογιάννη, επειδή δεν θέλει να βάλει όλο το ποσοστό του, ο Τζίγγερ θα λέει «με ζαλίσατε να χαρίσω και τώρα που χαρίζω μου λέτε να βάλω ξανά τα περισσότερα λεφτά, έλεος...». Καπάκι θα φάνε 2-3 ώρες για όσα έγιναν στο παρελθόν και ο μόνος που δεν θα πει τίποτα θα είναι ο Βγενόπουλος, εξαιτίας της απουσίας του.

Και για το μέλλον του Παναθηναϊκού; Τίποτα λέω εγώ. Μόνο για την υστεροφημία και τη λεζάντα ρε παδιά; Καλώς ή κακώς, έτσι ή αλλιώς, ό,τι έγινε στο παρελθόν έγινε. Εγραψε και δεν ξεγράφει. Το ζητούμενο είναι από δω και πέρα τι γίνεται. Διότι με 10 και 15 εκατομμύρια (αν μπούνε τόσα) μια τρύπα στο νερό θα γίνει, με το έλλειμμα στα 25plus...

Το δυστύχημα είναι ότι ο κόσμος της ομάδας είναι στη φάση του «έχουμε λεφτά» του Γιωργάκη πριν σκάσει το Μνημόνιο και καπάκι το... τσουνάμι. Προστέθηκε και η επικαιρότητα με τις κασέτες και τα όσα εμετικά ακούγονται σε αυτές, πού να προλάβει να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος που βιώνει ο Παναθηναϊκός και την κρισιμότητα του Δ.Σ.;

Προσέξτε: Απαντες οφείλουμε να απαιτήσουμε οι κασέτες, οι συνομιλίες και δεν ξέρω τι άλλο, να αποτελέσουν (αυτή τη φορά) την αφορμή για να ξεβρωμίσει (επιτέλους!!!!) το βάναυσα και κατ' εξακολούθηση κακοποιημένο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλίμονό μας αν δεν το πιστεύουμε! Με μία έξτρα παράμετρο. Σκεφτείτε το εξής παράδειγμα: όλοι κοιτάμε τη χώρα μας και αγωνιούμε για αυτήν. Ομως, την ίδια στιγμή προσπαθούμε να θωρακίσουμε τον εαυτό μας και το μέλλον της οικογένειάς μας. Γιατί ακόμα και αν σωθεί η χώρα μας, εάν εμείς ήμαστε εκτεθειμένοι, θα μας κλαίνε οι ρέγγες. Ή μήπως όχι;