Υποκλίνομαι σ’όλους

Του Κυπέλλου Ελλάδας ΟΠΑΠ, με συγχωρείτε. Καταρχήν, το τηλεοπτικό σκηνικό. Μια διοργάνωση σε ένα κανάλι που μπορείς να δεις σπίτι σου μόνο αν είσαι πολύ τυχερός. Εγώ δεν είμαι, γιατί με την ταχύτητα που έχω στη Γλυφάδα, νοιώθω σαν να μένω στο χωριό της μάνας μου στη Μεγαλόπολη.

Πάμε και στα πιο σημαντικά, σ’αυτά που αντιπροσώπευσαν επάξια το ελληνικό ποδόσφαιρο. Από πού να ξεκινήσει κανείς. Στον πρώτο ημιτελικό στο Καραϊσκάκης, ο επόπτης δέχθηκε αντικείμενο στο κεφάλι και στην περιοχή του Χαλκιά έβρεχε φωτοβολίδες. Μετά οι ΠΑΟΚτσήδες ήθελαν να μην τιμωρηθούν για όσα έγιναν στον Βόλο κι όταν η ποινή δεν έπεσε, ο Ψωμιάδης έκανε δηλώσεις για δύο πρωταθλήματα, Βορρά και Νότου.

Παρεμπιπτόντως, υπάρχει μόνο ένας λόγος να γίνει οποιοσδήποτε διαχωρισμός σ’αυτή τη χώρα. Για να πάνε στην μία πλευρά αυτοί που ψηφίζουν τον Ψωμιάδη και στην άλλη αυτοί που ντρέπονται για την ύπαρξή του.

Επιστρέφουμε στο Κύπελλο. Ήρθαν οι επαναληπτικοί και κάποια απ’ τα Παόκια ετοίμαζαν γλέντια έξω απ’ την Τούμπα. Παρόλα αυτά δεν ήθελαν να ασχοληθεί η αστυνομία, το λογικό γι’ αυτούς θα ήταν να τους αφήσουν να κάνουν ό,τι θέλουν. Η αστυνομία βέβαια με τη σειρά της, δεν θα μπορούσε να στερηθεί γελοιότητας και μας χάρισε την τρομερή ατάκα για το ξεκάπνισμα, λέει, του ελικοπτέρου. Πάλι καλά που δεν ζήτησε τις γκόμενές μας για να ξεαυτώσουν οι μπάτσοι.

Κατά την διάρκεια της αναμέτρησης, μπορεί η Τούμπα να ήταν άδεια, αλλά είχαμε την χαρά να δούμε αυτήν την σπάνια στιγμή με το ποτήρι που πετάχτηκε προς τον Μιραλάς και τα θραύσματα που τον βρήκαν στο μάτι. Εντάξει, αισθανόμαστε λίγο άτυχοι που δεν του το έβγαλε, αλλά ας μην είμαστε πλεονέκτες. Δεν γίνεται να ζητάμε τέτοια πράγματα σε ματς κεκλεισμένων, είναι πολύ δύσκολο.

Δεν μείναμε όμως εκεί, αφού είχαμε και συμμετοχή του Βαγγέλη Μαρινάκη στο όλο κλίμα, με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού να φέρεται πως κι αυτός πέταξε ένα ποτήρι σε οπαδούς του ΠΑΟΚ. Γράφω «φέρεται» γιατί παρότι το ρεπορτάζ μιλάει για μήνυση, που τελικώς αναιρέθηκε, ξέρετε πως αυτά πάντα διαψεύδονται την επόμενη μέρα, όπως κι έγινε.

Κερασάκι στην τούρτα του ζευγαριού Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ, οι συγκρούσεις των μερακλήδων με τα ΜΑΤ, πριν και μετά τη λήξη του αγώνα, κι η πατροπαράδοτη πλέον χρήση δακρυγόνων. Η μυρωδιά που είναι η πιο συνδεδεμένη με τα ελληνικά γήπεδα, αμέσως μετά απ’ αυτή του βρώμικου. Δεν γινόταν να λείψει απ’ το Κύπελλο.

Και το άλλο ζευγάρι όμως, δεν έμεινε πίσω. Καταρχήν, είχαμε κι εκεί συμμετοχή παράγοντα και μάλιστα νεομφανιζόμενου. Ένταση προκλήθηκε στα επίσημα, και το ρεπορτάζ λέει πως πρωταγωνίστησε ο Λεωνίδας Πολέμης, ο γιος του Αδαμάντιου, που ήταν στο μπουθ του Παναθηναϊκού. Φέρεται να έδειξε τα γεννητικά του όργανα στους οπαδούς της ΑΕΚ στα επίσημα και αυτοί απάντησαν στην ευγενική του κίνηση ρίχνοντας ένα κομμάτι γυαλί στο μπουθ.

Εννοείται πως κι αυτός «φέρεται» να το έκανε. Εγώ πάντως έτσι άκουσα στην ραδιοφωνική περιγραφή. Αν είναι αλήθεια, τότε δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα. Όπως θα συνεχίσουν να βγαίνουν ταλέντα στο χορτάρι, έτσι θα συνεχίσουν να βγαίνουν παράγοντες που θα είναι αντάξιοι των κυρίων του ένδοξου παρελθόντος και παρόντος. Εύγε στον πρωτοεμφανιζόμενο, όσο υπάρχει τράπουλα, θα βγαίνουνε ρηγάδες.

Μπορεί αυτά στα επίσημα να μην τα είδαμε, αλλά χορτάσαμε από όσα έγιναν στον αγωνιστικό χώρο. Εκπληκτική εισβολή ΑΕΚτζήδων στο 2ο ημίχρονο, με πινακίδες να γκρεμίζονται και τα συναφή. Ανταποκρίθηκαν στον ρόλο τους και προσέφεραν στο θέαμα και οι σεκιουριτάδες, που με ευγένεια παρακάλεσαν τα χουλιγκάνια να επιστρέψουν στις θέσεις τους, για να μην χτυπήσουν.

Και βέβαια, εκρηκτικό φινάλε. Πρώτα, είχαμε τους πατροπαράδοτους ελληνικούς πανηγυρισμούς. Αμέσως μετά το γκολ του Μίτσελ, ΑΕΚτζήδες έσπευσαν αμέσως να προσπαθήσουν να ξηλώσουν το πλαστικό διαχωριστικό στις κερκίδες. Τίμησαν έτσι την παράδοση, που θέλει τα μεγάλα γκολ να πανηγυρίζονται με καταστροφές. Εννοείται πως είχαμε εισβολή στον αγωνιστικό χώρο, κυνηγητό, καταστροφές, συμπλοκές με τα ΜΑΤ και μολότοφ, έτσι για τη γεύση.

Τέλος, δεν θα μπορούσε να μην τιμηθεί κι η γενική κουλτούρα μας, όχι μόνο η ποδοσφαιρική. Έτσι, διαβάσαμε πως στα αποδυτήρια της ΑΕΚ η πρόκριση γιορτάστηκε παραδοσιακά. Κάποιοι παίκτες φιλούσαν τις χριστιανικές εικόνες στους τοίχους, ενώ το ρυθμό έδωσε μια ρετρό αναφορά. «Είμαι ανεβασμένος», Αντύπας από το 1991, που έπαιξε από το κινητό του Μάκου.

Η στήλη ταπεινά σημειώνει πως θα μπορούσε να γίνει και μια πιο ψαγμένη επιλογή, και προτείνει «Υποκλίνομαι σ’όλες», πάλι απ’το 1991. Μην σας ανησυχεί το γεγονός πως είναι λίγο μπαλαντέ, ο Αντύπας τα λέει όλα χαμογελαστός κι αλέγκρος.