Οι 5+1 καλύτεροι παίκτες που δεν έχουν κατακτήσει την EuroLeague

Η νίκη είναι αυτή που μένει πάντα στην ιστορία!

Η κατάκτηση του τροπαίου είναι αυτή που κάνει τις μεγάλες ομάδες να ξεχωρίζουν από τις καλές. Σε ό,τι αφορά στους παίκτες, όμως, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Κι αυτό γιατί υπάρχουν κάποιοι που έχουν γράψει ιστορία στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, αλλά δεν έγιναν ποτέ Πρωταθλητές Ευρώπης σε συλλογικό επίπεδο.

Το OnSports παρουσιάζει τις πέντε πιο χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις αθλητών που δεν τα κατάφεραν, αλλά και τον έναν που ακόμα προσπαθεί.

1. Νίκος Γκάλης

Ο κορυφαίος των κορυφαίων στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ! Ο σπουδαιότερος σκόρερ όλων των εποχών, ο οποίος άλλαξε το ελληνικό μπάσκετ. Ο «γκάνγκστερ» είχε σπουδαίες ατομικές διακρίσεις, πήρε μετάλλια με την Εθνική Ελλάδας, κατέκτησε πολλούς τίτλους σε συλλογικό επίπεδο, αλλά ποτέ δεν στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης. Έφτασε στο Final Four τρεις φορές με τον Άρη Θεσσαλονίκης, σκόραρε 32,1 πόντους ανά αγώνα, αλλά δεν προκρίθηκε ποτέ στον τελικό. Με τον Παναθηναϊκό έφτασε και πάλι κοντά σε αυτή την επιτυχία, αλλά δεν τα κατάφερε στο Final 4 του Τελ Αβίβ, το 1994.

2. Μάρκους Μπράουν

Ένας από τους μεγάλους σκόρερ στην ιστορία της EuroLeague. Έπαιξε για έξι διαφορετικές ομάδες, την Μπενετόν (2000-2001), την Εφές Πίλσεον (2001-2003), τη ΤΣΣΚΑ Μόσχας (2003-2005), την Ουνικάχα Μάλαγα (2005-2007), τη Ζαλγκίρις Κάουνας (2007-2008 και 2009-2011) και τη Μακάμπι Τελ Αβίβ (2008-2009). Συμμετείχε σε τρία Final Four, αλλά δεν μπόρεσε να φτάσει καν στον τελικό. Μεγαλύτερη του ευκαιρία ήταν το 2005 με την παντοδύναμη ΤΣΣΚΑ, η οποία μετρούσε 21 νίκες σε 22 αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν, αλλά ηττήθηκε στον ημιτελικό από την Ταού.

3. Ντορόν Τζάμσι

Το επίθετό του σημαίνει «δώρο θεού» και ως τέτοιο λατρευόταν στη Μακάμπι Τελ Αβίβ και το Ισραήλ. Ενας τρομερός σκόρερ των ευρωπαϊκών παρκέ της δεκαετίας του ’80 αλλά και των αρχών του ’90. Το δεξί του χέρι ήταν φόβος και τρόμος για τις αντίπαλες άμυνες. Από την αποχώρηση του Μπέρκοβιτς κι έπειτα, ο Τζάμσι έγινε ο ηγέτης της Μακάμπι. Την οδήγησε σε τρεις διαδοχικούς ευρωπαϊκούς τελικούς, χωρίς όμως να καταφέρει να σηκώσει το τρόπαιο. Μέχρι τα 38 του «βομβάρδιζε» τα αντίπαλα καλάθια και σε αυτή την ηλικία κατάφερε να αναδειχθεί πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος. Με τη Μακάμπι είχε και 4η ευκαιρία να κατακτήσει ευρωπαϊκή κούπα,, το 2000 στη Θεσσαλονίκη, αλλά ο Παναθηναϊκός του συμπατριώτη του, Όντεντ Κάτας, του χάλασε τα σχέδια.

4. Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο

Ο θρυλικός «Έπι» είναι το πρόσωπο που έχει ταυτιστεί με την εικόνα της Μπαρτσελόνα ως αιώνιου loser – μαζί με τον προπονητή Άιτο Γκαρσία Ρενέσες. Έπαιξε στους Μπλαουγκράνα για 16 σεζόν και κατέκτησε κάθε τίτλο (7 πρωταθλήματα, 10 Κύπελλα, δύο φορές το Κύπελλο Saporta, το Κόρατς και το FIBA Club World Cup) εκτός από το Κύπελλο Πρωταθλητών Ευρώπης, παρά τη συμμετοχή του σε τέσσερις τελικούς.

5. Αλφόνσο Φορντ

Ο αδικοχαμένος Αμερικανός «μπομπέρ» των ευρωπαϊκών γηπέδων δεν είχε πολλές ευκαιρίες (και αναμετρήσεις) στο επίπεδο της EuroLeague, αλλά δεδομένα αποτελεί έναν από τους παίκτες που θα άξιζαν να έχουν κατακτήσει τον τίτλο. Ο Φορντ, που ήταν κάτι παραπάνω από γνωστός στο ελληνικό κοινό, με τις θητείες του σε Παπάγου, Σπόρτινγκ, Περιστέρι και Ολυμπιακό, είχε μόλις μία φορά την ευκαιρία να διεκδικήσει το τρόπαιο. Το 2003 βρέθηκε με τη Σιένα στο Final 4 της Βαρκελώνης, όμως οι Ιταλοί δεν μπόρεσαν να βγουν νικητές από τον εμφύλιο με τη Μπενετόν και αρκέστηκαν στην τρίτη θέση. Όλα αυτά μόλις έναν χρόνο πριν την τραγική κατάληξη του Φορντ από λευχαιμία, στα 32 του χρόνια. Η Ευρωλίγκα έχει δώσει το όνομά του στο βραβείο του κορυφαίου σκόρερ κάθε χρονιάς.

Ο ξεχωριστός Μάικ Τζέιμς

Η παραπάνω λίστα απαρτίζεται από παίκτες-θρύλους του παρελθόντος. Φυσικά, υπάρχουν και κάποιοι που συνεχίζουν την καριέρα τους και δεν έχουν ποτέ φτάσει στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου με τις ομάδες τους. Από τη στιγμή που ακόμα αγωνίζονται, όμως, συνεχίζουν να έχουν δικαίωμα στο όνειρο.

Η κορυφαία περίπτωση εξ αυτών είναι αδιαμφισβήτητα ο Μάικ Τζέιμς. Ο κορυφαίος σκόρερ της EuroLeague, έχει καθιερωθεί ως ένας από τους καλύτερους γκαρντ στην ιστορία της διοργάνωσης, αλλά στις θητείες του σε Μπασκόνια, Παναθηναϊκό, Μιλάνο, ΤΣΣΚΑ κι αυτή τη στιγμή στη Μονακό, δεν έχει μπορέσει να στεφθεί πρωταθλητής.

Η πιο κοντινή του ευκαιρία ήρθε πέρυσι, όταν αγωνίστηκε στον τελικό του Final 4 του Άμπου Ντάμπι κόντρα στη Φενέρμμπαχτσε. Επίσης, με την Μπασκόνια το 2016 και τη Μονακό το 2023 είχε φτάσει μέχρι τα ημιτελικά, ενώ τη σεζόν 2019-20 που βρισκόταν στην ΤΣΣΚΑ η σεζόν διακόπηκε απότομα λόγω της πανδημίας του COVID-19.