Παραλίγο πρώτος μάγκας

Η είσοδος του «Τεό», πάντως, σε αυτή την ιστορία ήταν αν μη τι άλλο εντυπωσιακή. Ατάκες του τύπου «Εσύ ως τι παίρνεις;» και «δεν θα μου πεις εσύ μ@@@ τι θα κάνω» δηλώνουν ευθύς εξαρχής ότι ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ ήταν εκτός «παιχνιδιού», αλλά κυρίως ότι είχε και μια φυσική απέχθεια για τα λαμόγια του ελληνικού ποδοσφαίρου και δεν δίσταζε να την δείξει κιόλας.

Αν δεν υπήρχε μάλιστα η δεύτερη κουβεντούλα με τον Αχιλλέα Μπέο, το σίγουρο είναι ότι ο «Ζαγόρ» θα έβγαινε απ’ αυτή την ιστορία εκτός από πρώτος μάγκας και ηθικά ενισχυμένος στα μάτια της κοινής γνώμης. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει, όμως. Και ναι μεν δεν προκύπτει από την μεταξύ τους συζήτηση οτιδήποτε μεμπτό ως προς τα στημένα, όμως οι μετέπειτα διαδοχικές συγγνώμες και οι τηλεφωνικές... αγαπούλες και φιλάκια επιβεβαιώνουν την αναδίπλωση του Ζαγοράκη με τρόπο κομματάκι ενοχλητικό. Διότι ουσιαστικά αποτελούν νομιμοποίηση του τηλεφώνου που του έγινε από τον Μπέο και τον οδήγησε να του πει το απόλυτα εύλογο: «Εσύ ως τι παίρνεις;». Τελικά ήξερε ως τι έπαιρνε.

Κι ενώ Αχιλλέας και Θόδωρος έστελναν φιλιά ο ένας στον άλλον, στη σκοτεινή πλευρά της σελήνης ο Μάκης Ψωμιάδης καλούσε στο κινητό τον Σταύρο Αδαμίδη. Μια σχεδόν «μυθολογική» συνομιλία από δύο παράλληλα σύμπαντα που δεν θα  συναντηθούν ποτέ. Απ’ αυτό το τηλεφώνημα ύμνο στον μεταμοντέρνο ποδοσφαιρικό παραγοντισμό αξίζει να κρατήσει κανείς το παράπονο του Σταύρου για τα κακώς κείμενα εντός οπαδικής κοινωνίας ενώ ο Μάκαρος από απέναντι του αποκαλύπτει τους παραδοσιακούς προεδρικούς τρόπους για να ξεπεράσει σε χρόνο dt τα προβλήματα. Παρόλα αυτά το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι ότι ακόμα και σε  συνομιλίες για στημένα παιχνίδια, ο Αδαμίδης καταφέρνει να βουτήξει στην εσωστρέφεια της ΑΕΚ, στο Χατζηχρήστο, σε προβλήματα που μονάχα την ΑΕΚάρα θα απασχολούσαν –κι ας έστηναν παραδίπλα οι επιτήδειοι μέχρι και τα σημαιάκια.