Όσο πιο αργά, τόσο πιο ρευστά...

Στην πράξη, βέβαια, η αποστολή αποδεικνύεται πιο δύσκολη -η φιλότιμη η προσπάθεια του Σταύρου Αδαμίδη και των συνεργατών του έχει πάνω απ’ όλα κυρίως σκαμπανεβάσματα.

Ενώ είναι μεν προς τη σωστή κατεύθυνση, κάπου κάπου πετάγεται και στο αντίθετο ρεύμα έτσι για να σπάει η μονοτονία. Εξ ου και οι οπαδοί αναρωτιούνται αν το φως που βλέπουν στο βάθος του μεταγραφικού τούνελ είναι η έξοδος ή κανένα τρένο που έρχεται να ισοπεδώσει τα πάντα.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή και προς τα πίσω. Στα μετόπισθεν η κατάσταση είναι αχταρμάς: οι Ματέος, Νασούτι και Γιάχιτς κουνάνε λευκό μαντήλι στην ομάδα και χάνονται στον ορίζοντα σαν φτωχά και μόνα σέντερ μπακ, ο Κωστάκης Μανωλάς θέλει το κατιτίς του παραπάνω για να βάλει τη τζίφρα στο νέο συμβόλαιο και για το Δέλλα υπάρχει βεβαιότητα, αλλά τίποτα πιο χειροπιαστό.

Το μόνο καλό μέχρι στιγμής στην άμυνα είναι ότι ο Κάλα, λατρεμένο τέκνο του Χιμένεθ, γουστάρει να ζήσει την ελληνική κρίση δια ζώσης και δεν αποκλείεται να προβάρει  τα κιτρινόμαυρα.

Εξίσου θολό είναι το τοπίο και στις άλλες γραμμές. Ο «Λύμπε» θεωρείται μεν σίγουρος, αλλά ακόμα δεν έχουν πέσει οι υπογραφές και αν τυχόν στραβώσει η δουλειά η ΑΕΚ θα πρέπει να ζητήσει από τον... Σιαλμά να βγάλει το φίδι από την δίχτυα.

Όχι και τόσο λογικό, εδώ που τα λέμε. Όσο για τις άλλες περιπτώσεις; Ο  Ακόστα ξεχωρίζει, αλλά στοιχίζει, το φλερτ για Γεωργιάδη κυλάει σαν φιλμ του Αγγελόπουλου με ατέλειωτα μονόπλανα και οι Κίνι και Άλαρ -που αν δεήσει ο Ύψιστος ίσως κοπιάσουν- «εξετάζονται»...