Το μπάσκετ του Παναθηναϊκού είναι υπέροχο αλλά ας κάνουμε λίγη υπομονή

Μέρα με τη μέρα και οι πέτρες συνειδητοποιούν ότι το μπάσκετ του Παναθηναϊκού είναι απολαυστικό, η ομάδα βγάζει υγεία σε κάθε γωνιά του παρκέ και ο Ομπράντοβιτς έχει αρχίσει να βάζει την υπογραφή του τόσο νωρίς στη χρονιά.

Ειδικά αν είσαι φίλαθλος του Παναθηναϊκού, υπάρχουν στιγμές που κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση η και στο γήπεδο, χωρίς απλώς να χαμογελάς επειδή κερδίζει η ομάδα σου, αλλά γιατί απολαμβάνεις αυτό που βλέπεις. Η κυκλοφορία της μπάλας, οι συνεργασίες, η ένταση στην άμυνα, η διάθεση όλων να συμμετέχουν.

Το μπάσκετ που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι πραγματικά εξαιρετικό και η εμφατική νίκη με 92-74 απέναντι στη Φενέρμπαχτσε αποτελεί ακόμη μία απόδειξη.

Το εντυπωσιακό, μάλιστα, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έρχεται. Ο Παναθηναϊκός παίζει με ενέργεια, αυτοπεποίθηση και μια αμυντική προσήλωση που κάνει τον αντίπαλο να αισθάνεται ότι κάθε κατοχή θα χρειαστεί να την κερδίσει με το σπαθί του.

Και όλα αυτά ενώ υπάρχουν σημαντικές απουσίες, με τους Ναν, Σλούκα και Χουάντσο εκτός, ενώ ο Μουσταφά Φαλ μόλις αρχίζει να μπαίνει στην εξίσωση. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να ψάξουμε πολύ για να καταλάβουμε γιατί ο κόσμος έχει αρχίσει να ενθουσιάζεται.

Όταν όλοι αισθάνονται χρήσιμοι

Το πιο υγιές στοιχείο αυτού του Παναθηναϊκού δεν είναι απαραίτητα το επιθετικό του ταλέντο, αλλά η αίσθηση ότι όλοι έχουν ρόλο.

Δεν χρειάζεται να σκοράρουν όλοι 15 πόντους ούτε να βγαίνουν κάθε βράδυ οι ίδιοι πρωταγωνιστές, αρκεί να είναι έτοιμοι να μπουν στο παρκέ, να κάνουν τη δουλειά τους και να αξιοποιήσουν κάθε δευτερόλεπτο που τους αναλογεί.

Ο Ομπράντοβιτς μέχρι στιγμής δημιουργεί ένα σύνολο στο οποίο η άμυνα δεν αποτελεί αγγαρεία για τους περιφερειακούς και η επίθεση δεν είναι υπόθεση δύο ή τριών σταρ. Όλοι πιέζουν, όλοι κινούνται, όλοι ψάχνουν την καλύτερη επιλογή.

Και όταν μια ομάδα αρχίζει να λειτουργεί με αυτή τη λογική, το αποτέλεσμα είναι μπάσκετ που γουστάρεις να βλέπεις. Όχι μόνο επειδή κερδίζει, αλλά επειδή έχει αρχές, ταυτότητα και μια συλλογική διάθεση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.

Δεν πήρε όμως την Ευρωλίγκα τον Οκτώβριο

Ας τραβήξουμε για λίγο το χειρόφρενο καθώς ο έκδηλος ενθουσιασμός μπορεί να ξεπεράσει τα πάντα. Δεν λέμε να μειώσουμε τα όσα βλέπουμε, αλλά για να μην κάνουμε το κλασικό ελληνικό… άθλημα που είναι να περάσουμε από την αποθέωση στην καταστροφολογία μέσα επειδή θα έρθει ένα στραβοπάτημα, οφείλουμε να είμαστε επιεικείς.

Ο Παναθηναϊκός έχει ξεκινήσει εξαιρετικά, αλλά δεν χρειάζεται να φερόμαστε λες και το «σήκωσε» από τώρα. Είναι ακόμη αρχή της σεζόν, οι ομάδες χτίζονται, οι ρόλοι εξελίσσονται και οι απαιτήσεις θα μεγαλώνουν όσο προχωρά η χρονιά. Θα υπάρξουν βραδιές που τα σουτ δεν θα μπαίνουν, οι αυτοματισμοί μπορεί να κολλήσουν, ή που αντίπαλος θα είναι σε καλύτερη μέρα και θα βρίσκει συνεχώς τις απαντήσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ομπράντοβιτς ξέχασε το μπάσκετ ή ότι οι παίκτες έγιναν ξαφνικά κατώτεροι των προσδοκιών, αλλά ότι υπάρχουν και άλλες ομάδες, με ποιότητα, προπονητές και φιλοδοξίες. Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δείχνει αυτή τη στιγμή ένα επίπεδο πάνω από πολλούς αντιπάλους του δεν σημαίνει ότι θα κερδίζει κάθε παιχνίδι με 20 πόντους.

Αν ήταν έτσι, πώς ήρθε η ήττα από τον ΠΑΟΚ στο Super Cup; Μία ήττα που ήταν αρκετή -έστω και για λίγο όπως αποδείχτηκε- για να ανοίξει η συζήτηση με όρους πολύ μεγαλύτερους από το ίδιο το αποτέλεσμα. Λες και μια κακή βραδιά αρκεί για να ακυρώσει όσα χτίζονται στις προπονήσεις.

Στις χαρές και στις λύπες μαζί. Ή μόνο όταν κερδίζουμε;

Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις το έθεσε με τον τρόπο του: «Όταν κερδίζεις, είσαι ήρωας. Όταν όμως χάνεις…».

Και αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική υπενθύμιση για κάθε φίλαθλο. Είναι εύκολο να αποθεώνεις όταν η ομάδα σου διαλύει τη Φενέρμπαχτσε, να ανεβάζεις βίντεο με τις καλύτερες φάσεις, να μιλάς για Final Four και να θεωρείς ότι φέτος δεν υπάρχει αντίπαλος.

Το δύσκολο είναι να κρατήσεις την ίδια ψυχραιμία όταν έρθει το στραβοπάτημα κάτι που σε μια τόσο δυνατή Ευρωλίγκα, είναι πολύ πιθανό να συμβεί. Όταν ο Παναθηναϊκός παίξει άσχημα, όταν κάποιος βασικός δεν βρεθεί στη μέρα του ή όταν μια επιλογή του προπονητή δεν αποδώσει.

Δεν λέμε να μην υπάρχει κριτική, ούτε να θεωρούμε ότι όλα γίνονται σωστά επειδή στον πάγκο βρίσκεται ο Ζοτς. Η κριτική είναι απαραίτητη, ειδικά σε έναν σύλλογο με τις απαιτήσεις του Παναθηναϊκού. Άλλο, όμως, η κριτική και άλλο η ισοπέδωση.

Ας απολαύσουμε, λοιπόν, αυτό που βλέπουμε, να χαρούμε το μπάσκετ που παίζει η ομάδα, την αμυντική της συνέπεια, την ενέργεια και το γεγονός ότι κάθε παίκτης έχει θέση σε αυτό που χτίζεται και κυρίως, ας αφήσουμε τον Ομπράντοβιτς να δουλέψει.

Δεν χρειάζεται να του απονείμουμε την Ευρωλίγκα από τον Οκτώβριο, όπως δεν χρειάζεται να τον αμφισβητήσουμε στην πρώτη στραβή. Γιατί το «στις χαρές και στις λύπες μαζί» δεν είναι σύνθημα που φωνάζουμε μόνο όταν όλα πηγαίνουν τέλεια, αλλά πρέπει να είναι η στάση που επιλέγουμε όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.