Η αντοχή του οργανισμού στις «αναταράξεις», θα κρίνει το τέλος

Δύο κρύο, μισή ζέστη. Αυτό είναι ο Παναθηναϊκός. Ποδοσφαιρικά εξηγήσιμη η διαδικασία, δεν αποτελεί ούτε αιτία για υπέρμετρη μιζέρια, ούτε για υπερβολικές εκτιμήσεις αναφορικά με το αύριο. Το «τριφύλλι» σε μια διαδικασία δύσκολων αγώνων, είχε ήττες που «πόνεσαν», ισοπαλίες που ενόχλησαν και κάποιες λίγες περιπτώσεις χαμόγελων.

Το παν, όμως, είναι η μεγάλη εικόνα. Από τον περασμένο Οκτώβριο τέθηκε σε εφαρμογή ένα πλάνο. Το οποίο στηρίζεται στον Μπενίτεθ ποδοσφαιρικά, στον Μπαλντίνι, τον Κοτσόλη και τον Κορόνα, αναφορικά με εκείνους που αποτελούν συνδετικό κρίκο διοίκησης-ποδοσφαιρικού και φυσικά παίρνουν σημαντικές αποφάσεις για τις μεταγραφές, το σχεδιασμό, τις αποχωρήσεις και οτιδήποτε αφορά το «τριφύλλι» σε ποδοσφαιρικό επίπεδο.

Τον Ιανουάριο έχουν γίνει ήδη αρκετές μεταγραφές και αναμένουμε τις υπόλοιπες. Έχει υπάρξει καθυστέρηση, όμως προφανώς και η προσπάθεια είναι σε εξέλιξη. Δύσκολη διαδικασία, ειδικά όταν έχει φανεί πως το πλάνο θέλει κυρίως παίκτες νέους, φιλόδοξους και σημαντικά ταλέντα.

Ο συνδυασμός εξέλιξης, βελτίωσης ενός ρόστερ, δεν είναι εύκολο να συνδυαστεί με εκπληκτικό ποδόσφαιρο και αποτελέσματα. Θα ήταν το ιδεατό φυσικά, όχι όμως το απλό. Και οι όποιες συγκρίσεις με το πρόσφατο παρελθόν, είναι πραγματικά ανούσιες. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται ουσιαστικά στη διαδικασία που ήταν με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς όταν εκείνος ανέλαβε, έχοντας αυτή τη φορά πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ. Κάτι που φάνηκε απ’ τις ίδιες τις επιλογές σε προπονητή και στελέχη.

Η διαδικασία όμως, γίνεται ευκολότερη με τα λεφτά, όχι γρηγορότερη. Ο κόσμος με το δίκιο του κοιτά τους αγώνες, απογοητεύεται, πικραίνεται, εκνευρίζεται, αντιδρά με τον τρόπο που αντιδρά. Γιατί έχει στην «πλάτη» τα 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα και τα μπρος-πίσω των τελευταίων ετών.

Δεν αποτελεί έκπληξη η συγκεκριμένη αντίδραση και σαφώς δεν αποτελεί και στοιχείο που πρέπει να φέρει… καταστροφή. Άλλωστε ο ίδιος κόσμος που πικραίνεται και δεν αντέχει, είναι αυτός που πήγε κατά χιλιάδες στην Ουγγαρία. Ο ίδιος κόσμος στο πρώτο δείγμα ελπίδας, θα σπεύσει να στηρίξει. Άρα για τον οργανισμό του Παναθηναϊκού, με σεβασμό προς τους φιλάθλους φυσικά, η πορεία δεν πρέπει να διαφοροποιηθεί απ’ τη στιγμή που χαράχθηκε από εκείνους που έχουν τις γνώσεις. Εκτός αν φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε πως ο Μπενίτεθ ή ο Μπαλντίνι ή ο Κορόνα με τον Κοτσόλη, είναι τίποτα… χθεσινοί που δεν ξέρουν τι κάνουν.

Σαφώς και δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Το παν για τον Παναθηναϊκό, είναι να βρει αντοχές και να μείνει ενωμένος σε τέτοιες στιγμές. Είναι εύκολο να αποθεώνεις στις μεταγραφές, αλλά δύσκολο να αντέξεις στις αντιδράσεις ενός άσχημου αποτελέσματος. Του ενδεχόμενου πως ο Παναθηναϊκός θα ντροπιαστεί μένοντας εκτός τετράδας. Παρότι θεωρούμε ακόμη και τώρα πως αυτό δύσκολα θα γίνει, όμως σαφώς είναι ένα μεγάλο ενδεχόμενο εδώ που έχει φτάσει το πράγμα.

Η αντοχή και η συσπείρωση του ίδιου του οργανισμού γύρω απ’ το πλάνο, είναι που θα κρίνουν τα πάντα. Αν ο ίδιος ο Παναθηναϊκός αμφισβητεί την όλη προσπάθεια μετά από κάθε «στραβό» αποτέλεσμα, τότε δεν υπάρχει ελπίδα. Απλά θα πάμε στην επόμενη μέρα με άλλη φιλοσοφία και ανθρώπους και θα συνεχίζεται το… μαρτύριο της σταγόνας.

Όπως ακριβώς έχουν υπολογίσει τις πολλές αλλαγές, έτσι πρέπει να συνεχίσουν. Μεταγραφικά, με τις επιλογές που έχουν γίνει και θα γίνουν. Με τη φιλοσοφία και το πλάνο. Έχοντας συγχρόνως και μεγαλύτερη προσοχή για να έρθουν αποτελέσματα. Εστιάζοντας αυτή τη στιγμή κυρίως στο Κύπελλο, όπου μια πρόκριση επί του ΠΑΟΚ – η οποία είναι υπερβολικά δύσκολη με αυτά τα δεδομένα – αλλάζει τα δεδομένα.

Όπως λέει και ο λαός, δεν μπορείς να σταματάς το δρόμο σου για να πετάξεις πέτρα σε κάθε σκυλί που γαυγίζει. Ακόμη κι αν στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, αυτά τα «σκυλιά» δαγκώνουν κιόλας. Το παν είναι να σταθεί όρθιος και να συνεχίσει την πορεία που χάραξε. Δεν γίνεται διαφορετικά…