Μέσι: Ήταν φινάλε εποχής, όχι απλώς «αντίο»

Αυτό που συνέβη το βράδυ της 6ης Οκτωβρίου στο Μονουμεντάλ του Μπουένος Άιρες δεν ήταν απλώς ένα τελευταίο παιχνίδι με την Αργεντινή. Ήταν περισσότερο μια χώρα που αποχαιρετούσε έναν άνθρωπο ο οποίος για 21 χρόνια αποτέλεσε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ποδοσφαιριστή. Εκείνον που για πολλούς κατάφερε να… αγγίξει τον «αλμπισελέστε Θεό», Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, τον μόνο ηγέτη που μπόρεσε να φορέσει με αξιώσεις το βαρύτιμο νο.10 και να μην λυγίσει από το βάρος του.

Η Αργεντινή νίκησε 3-0 το Μπενίν, ο Μέσι έδωσε δύο ασίστ, πέτυχε το τελευταίο του γκολ με πέναλτι και έφυγε από το γήπεδο με 208 συμμετοχές και 126 γκολ, και περισσότερους από 85 χιλιάδες ανθρώπους να χειροκροτούν και να κλαίνε ασταμάτητα.

Για την ποδοσφαιρική μυθολογία του αγώνα, στο 10ο λεπτό, το παιχνίδι σταμάτησε ελέω νο.10 για να δοθεί ένα πρόωρο standing ovation σε μια ούτως ή άλλως μυθική βραδιά. Μια βραδιά κατά την οποία συνειδητοποιήσαμε όλοι ότι μαζί με τον Μέσι, είμαστε κοντά στο φινάλε ολόκληρης ποδοσφαιρικής εποχής.

Κάπως έτσι, ο Αργεντινός σήκωσε μανίκια και χαιρέτισε, ένα κοινό για χάρη του οποίου έζησε τα πάντα, την αποθέωση, την αμφισβήτηση, δύο ήττες σε τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2014 και το 2026, μια απόφαση απόσυρσης το 2016 αλλά και μια απόλυτη ανατροπή του σεναρίου. Μια πανηγυρική επιστροφή σε Κόπα Αμέρικα και κατάκτηση του τροπαίου το 2021, άλλη μία το 2024, και ενδιάμεσα η κορυφαία στιγμή της καριέρας του, την κατάκτηση του Μουντιάλ στο Κατάρ το 2022.

Ο άνθρωπος που κάποτε άκουγε ότι «δεν αξίζει να θεωρείται ηγέτης για την Αργεντινή» έφυγε έχοντας κατακτήσει σχεδόν ό,τι μπορούσε να κατακτήσει με αυτήν. Ακόμη και μετά την ήττα στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 από την Ισπανία, η σχέση του με τη χώρα είχε πλέον περάσει από την κριτική στη συλλογική ευγνωμοσύνη.

Ποιος άλλος είχε τόσο δακρύβρεχτο «αντίο» με την Εθνική του Ομάδα;

Πρώτα από όλους ο Τζίτζι Μπουφόν. Το 2017, ο τερματοφύλακας-μύθος αποχαιρέτησε την Ιταλία στο Σαν Σίρο με τον πιο σκληρό τρόπο, καθώς μετά το 0-0 με τη Σουηδία η «σκουάντρα ατζούρα» έμεινε εκτός Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά μετά από 60 χρόνια.

Ο αρχηγός μιας παγκόσμιας πρωταθλήτριας έβλεπε μπροστά του όχι απλώς το τέλος της καριέρας του στην εθνική, αλλά και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για το ιταλικό ποδόσφαιρο. Μαζί του αποχώρησαν τότε και οι Μπαρτζάλι, Κιελίνι και Ντε Ρόσι σε μια στιγμή που κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Ήταν το φινάλε για ένα σύνολο παικτών που είχε φέρει την Ιταλία στην κορυφή του κόσμου το 2006.

Εξαιρετικό farewell είχε και ο Rooney το 2018. Ήταν τότε που η Αγγλία διοργάνωσε ουσιαστικά μια βραδιά προς τιμήν του στο Ουέμπλεϊ, σε μια τελετή που βίωση ένα πρωτόγνωρο standing ovation όταν μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο απέναντι στις ΗΠΑ. Ένα υπέροχο ποδοσφαιρικό αντίο.

Ο Αντρές Ινιέστα, ο σπουδαίος Ισπανός αποχαιρέτισε όπως φεύγουν οι περισσότεροι μεγάλοι την Εθνική Ισπανίας. Παγκόσμιος πρωταθλητής, δύο φορές πρωταθλητής Ευρώπης και με 131 συμμετοχές στην Ισπανία, ανακοίνωσε το 2018 ότι αποχωρεί από την εθνική μετά τον αποκλεισμό από τη Ρωσία στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί, σκληρό μεν, αλλά πραγματικό-αρχηγικό «αντίο» είχε και ο Γιώργος Καραγκούνης, ο οποίος ήταν βασικός στη μεγάλη χαμένη ευκαιρία της Εθνικής Ελλάδος να φτάσει στους «8» του Μουντιάλ της Βραζιλίας, σε εκείνο το παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα.

Ο «Κάρα» ήταν εκεί, σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, πραγματικός αρχηγός, χωρίς να πιστεύει και ο ίδιος ότι αυτή θα ήταν η τελευταία του παράσταση με τη γαλανόλευκη -και γενικότερα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Ενδεχομένως Κανένα ποδοσφαιρικό αντίο με εθνική ομάδα δεν είναι εύκολο να ξεπεράσει μια στιγμή, όπως αυτή που έζησε ο Μέσι στο Μονουμεντάλ πριν λίγες ώρες. Όχι απαραίτητα γιατί ο Λίο ήταν απλώς ο καλύτερος, αλλά γιατί το δικό του αντίο ήταν το τέλος μιας ιστορίας που κράτησε 21 χρόνια και, για μια ολόκληρη γενιά, έμοιαζε σαν να μην θα τελείωνε ποτέ.