Σε όλους αρέσουν τα άλλοθι

Το κατανοώ και το σέβομαι. Δεν θα αντιπαραθέσω το χέρι του Τσουκαλά στο φάουλ του Λουίς Γκαρσία για να το «μοιράσω», δεν έχω την παραμικρή διάθεση άλλωστε. Ούτε θέλω να εστιάσω στο ότι η διαιτησία στο συγκεκριμένο ματς δεν μου έδινε την εντύπωση ότι θέλει να σπρώξει τον Παναθηναϊκό. Τουναντίον θα έλεγα, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία. Όλοι ξέρουμε από «σφαγές», γνωρίζουμε τι γίνεται όταν οι «κόρακες» θέλουν νταηλίκι να οδηγήσουν κάπου ένα αποτέλεσμα.

Και η αίσθησή μου είναι ότι αυτό δεν συνέβη έπ' ουδενί. Βέβαια, κανείς δεν γουστάρει τη φράση «άξιος της μοίρας σου», σε όλους αρέσουν τα άλλοθι, αλλά επιτρέψτε μου: η εικόνα που είχε ο ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ ήταν μίζερη ποδοσφαιρικά και επειδή τον ΠΑΟΚ τον θεωρώ μεγάλη ομάδα, εάν τον υποστήριζα θα ξενέρωνα που δημιούργησε ΜΙΑ ευκαιρία για γκολ σε ολόκληρο το ματς και αυτή στο 84' και που όταν έρχεται στην Αθήνα τον πιάνει -συνήθως- «ναυτία»...

Εάν, μάλιστα, υιοθετήσουμε την άποψη του Κόπολα ότι «ατμόσφαιρα είναι οι άνθρωποι», από το ματς της Κυριακής μου «έμειναν» τρία πράγματα,

Πρώτον, η ωδή στον Ζιλμπέρτο Σίλβα. Όρθιο όλο το γήπεδο αποθέωνε τον Βραζιλιάνο και αναγνώριζε την προσφορά μιας τεράστιας ποδοσφαιρικής προσωπικότητας που έκανε την τιμή να παίξει ποδόσφαιρο στη χώρα μας. Με ήθος υπόδειγμα-πρότυπο για να μικρά παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το τόπι. Αθλητής με μετριοπάθεια, παιδεία και αρχές. Με «αντιεμπορικό» προφίλ που παρέσυρε αρκετούς συναδέλφους μου, καθόλα σεβαστούς, ακόμα και να τον απαξιώσουν. Ο κόσμος όμως έχει κρίση. Ξέρει...

Δεύτερον, η αποθέωση στον Σαλπιγγίδη. Απορώ πραγματικά που υπάρχουν ΠΑΟΚτσήδες που του δημιουργούν ανασφάλειες και αναποδιές και δεν τον αφήνουν να «εξιλεωθεί» στα μάτια όλων και να προσφέρει στον ΠΑΟΚ αυτά που μπορεί. Το παιδί αυτό υπήρξε η μεγαλύτερη απώλεια για τον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια. Εχασε σε πάρα πολλούς τομείς το Τριφύλλι από την αποχώρησή του. Ποδοσφαιρικά, αλλά και αποδυτηριακά. Παντού. Σπανίζουν οι παίκτες-μαχητές σαν τον «Σάλπι», το άξιζε το παλικάρι αυτό που έζησε στο ΟΑΚΑ και το χάρηκα.

Τρίτον, ο «εμφύλιος» στις εξέδρες. Δεν μου αρέσει η λέξη «εμφύλιος», αλλά δεν μπορώ να την πω και «φιλονικία» όπως κάποτε μετέφραζαν φιλαράκια μου τα «μπουκέτα» του Γκαλίνοβιτς με τον Γκονζάλες. Εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά. Για έναν και μόνο λόγο. Απλούστατο...

Εάν κατηγορούμε -όλοι μας- τους μετόχους ότι έβαζαν και βάζουν τον Παναθηναϊκό κάτω από το «ΕΓΩ» τους ή το «ΕΜΕΙΣ» τους, έχει κανείς αναρωτηθεί μήπως ορισμένοι φίλαθλοι, οπαδοί, οργανωμένοι, ανοργάνωτοι, βάζουν και αυτοί το «εγώ» τους ή το «εμείς» τους, πάνω από τον Παναθηναϊκό;