Ο Φερέιρα δεν αρκεί...

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαχέεται ότι ο Παναθηναϊκός έχει ως πρότυπο τις δομές και τον τρόπο σκέψης-λειτουργίας της Πόρτο. Φυσιολογικό είναι, άλλωστε, όταν μία ομάδα έχει στο DNA της την ευρωπαϊκή πρόκληση και προοπτική, να αναζητεί τα σωστά παραδείγματα. Και οι "Δράκοι" είναι σαφέστατα ένα "παράδειγμα" προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το βασικό ζητούμενο, εντούτοις, είναι εάν μπορεί, πρακτικά και όχι θεωρητικά, να εφαρμοστεί κάτι ανάλογο στο Τριφύλλι. Διότι τα "αγκάθια" είναι αντικειμενικά περισσότερα απ' τα θετικά...

"Αγκάθι" πρώτο: Πέριξ της Πορτογαλίας είναι η Βραζιλία και όχι η... Κύπρος. Δίχως ίχνος υποτίμησης στο "νησί της Αφροδίτης", ποδοσφαιρικά δεν τίθεται σύγκριση, ούτε κατά διάνοια...

Η βραζιλιάνικη αγορά είναι ελεύθερη στους Πορτογάλους που έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν εκκολαπτόμενους αστέρες -από πιτσιρίκια ακόμα- και να εγκαθιστούν ολόκληρα δίκτυα σκάουτινγκ.

"Αγκάθι" δεύτερο: Στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορείς να φτιάξεις μία ομάδα με ορίζοντα τετραετίας, τριετίας, ακόμα και διετίας.

Αφενός μεν διότι δεν υπάρχει υπομονή ούτε για "ζήτω" στη χώρα μας (πόσο μάλλον σε μία ομάδα καταδικασμένη σε πρωταθλητισμό και ευρωπαϊκή διάκριση). Αφετέρου δε, εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν υφίσταται η παραμικρή διαφάνεια στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Μπορεί, δηλαδή, να φτιάξεις σχετικά γρήγορα μία πολύ καλή ομάδα, αλλά να μην την αφήσουν αυτήν την ομάδα διάφοροι... εξωγενείς παράγοντες να πετύχει. Και με αυτόν τον τρόπο να την διαλύσουν...

"Αγκάθι" τρίτο: Το σκάουτινγκ των ελληνικών ομάδων είναι στηριγμένο σε... κωμικές βάσεις. Και του Παναθηναϊκού συγκεκριμένα δεν μπορεί έπ' ουδενί να συγκριθεί με αυτό της Πόρτο. Θα πρέπει συνεπώς να υπάρξει άλλου είδους στελέχωση και -πάνω απ' όλα- άλλου είδους νοοτροπία στις μεταγραφές και τα κριτήρια των επιλογών των ποδοσφαιριστών. Συν του ότι ο κόσμος προτιμά "ονόματα" στη δύση της καριέρας τους, από νεαρούς και εξελίξιμους παίκτες, με λεγόμενη "μεταπωλητική αξία".

Τα μοναδικά ενθαρρυντικά σημεία είναι δύο: πρώτον το ότι ο Παναθηναϊκός έχει όλα τα εχέγγυα (όχι όμως και τη βούληση τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια) για να παράγει μέσα από την Ακαδημία του νέους, γηγενείς ποδοσφαιριστές. Και το δεύτερο, ότι ο Ζεσουάλδο Φερέιρα είναι ο πρώτος άνθρωπος που έχει υπηρετήσει -επί του πρακτέου και όχι σε θεωρητική βάση- το "μοντέλο" Πόρτο. Αρκεί βεβαίως να μείνει στο "τιμόνι" της ομάδας…