Ψάχνοντας το «ένα βράδυ»

Δημοσίευση: Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011 18.22

Πέρασαν είκοσι μέρες από το κείμενο με τίτλο «Καλοκαιρινές επαναλήψεις», που είχε γραφτεί την επομένη του Παναθηναϊκός - Οντένσε. Το άρθρο τελείωνε με τα εξής:

«Αυτοί οι συγκεκριμένοι παίκτες, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν μπορούν να παρουσιάσουν και πολύ διαφορετικά πράγματα. Ακόμα και με μικρές βελτιώσεις, αυτά είναι τα στάνταρ τους. Όσο παίζουν, έτσι θα παίζουν. Για να σταματήσουν οι επαναλήψεις των σκηνών, θα πρέπει να αλλάξουν οι πρωταγωνιστές κι αυτοί που θα μπουν να είναι όλοι σε πολύ υψηλά στάνταρ. Με το σενάριο της διοικητικής εγκατάλειψης και με πρωταγωνιστές αυτούς τους παίκτες που είδαμε στο χορτάρι, η εικόνα δεν μπορεί να παρουσιάσει πολλές αλλαγές. Το ποδοσφαιρικό έργο θα είναι πάντα το ίδιο»

Λογικό ήταν να μην έχω και πάρα πολλά να προσθέσω στις σκέψεις μου για τον Παναθηναϊκό μετά το νέο κάζο στο Τελ-Αβίβ. Από την στιγμή που ανάμεσα στα δύο παιχνίδια δεν είχε αλλάξει σχεδόν τίποτα στον οργανισμό της ομάδας, επόμενο ήταν να παρουσιάσει για άλλη μια φορά το ίδιο έργο. Το ό,τι αγωνίστηκαν τρεις νέοι πρωταγωνιστές (Ζεκά, Κουϊνσι, Βιτόλο) δεν ήταν ικανό να αλλάξει και πάρα πολλά στη συνολική εικόνα. Παρόμοια εξέλιξη, ίδιο φινάλε. Ναυάγιο.

Η λίστα δεν τελειώνει

Και πως να αλλάξουν κάτι δυο-τρεις ποδοσφαιριστές, όταν γύρω τους όλα τα άλλα μένουν ίδια; Μετράς τα προβλήματα του Παναθηναϊκού και χάνεις τον λογαριασμό, το μυαλό πηδάει από το ένα στο άλλο. Σκέφτεσαι τον Τζόρβα και μετά τους στόπερ που παίζουν μπροστά του. Ξεκινάς από τα χάλια του Σπυρόπουλου και μετά πας στον Λέτο, που παίζει λες κι έχει πάρει άδεια από τη σημαία να βοηθάει όποτε κι αν ψήνεται.

Σκέφτεσαι το πόσο βαρύς είναι ο Σιμάο, που δεν μπορεί να κουνηθεί, κι αμέσως το μυαλό πάει και στον Κατσουράνη. Σκέφτεσαι τον Νίνη, που ταλαιπωρείται προσπαθώντας να παίξει σε μια θέση που δεν μπορεί παρά να έχει ταβάνι το “φιλότιμος”. Μετά προσπαθείς να διαλέξεις τι είναι σε χειρότερη κατάσταση, η ψυχολογία όλων αυτών ή η αγωνιστική τους φόρμα.

Φεύγεις από τα ατομικά χάλια των παικτών και πας στον προπονητή. Δουλεύει τόσους μήνες την ομάδα με σχεδόν μηδενικό αποτέλεσμα, έχει αποδείξει από πέρσι πως, ασχέτως αν είναι καλός προπονητής ή όχι, δεν είναι κατάλληλος γι’αυτήν την ομάδα υπό τις υπάρχουσες συνθήκες. Επιπλέον, εκτός του ό,τι δεν μπορεί να επωμιστεί το βάρος που φέρνει στους ώμους του η διοικητικά εγκατάλειψη, δείχνει εμμονές σε τακτικές επιλογές που δεν γίνεται να αποδώσουν αυτή τη χρονική περίοδο.

Συμπτώματα, όχι προβλήματα

Και μετά παίρνεις μια ανάσα, το κεφάλι σου έχει γίνει καζάνι. Μετά από λίγο καταλαβαίνεις πως όλα όσα σκέφτεσαι δεν είναι προβλήματα του Παναθηναϊκού. Είναι συμπτώματα. Όλη αυτή η λίστα με τα πράγματα που δεν δουλεύουν καλά στον Παναθηναϊκό δεν έχει τίτλο “Προβλήματα”, αλλά “Συμπτώματα”.

Συμπτώματα, παρενέργειες του προβλήματος που δεν είναι άλλο από το διοικητικό σκηνικό. Ανεξαρτήτως του καταμερισμού των ευθυνών στους μετόχους, που τον έχω κάνει πάρα πολλές φορές για να τον επαναλάβω, είναι ηλίου φαεινότερο πως η διάλυση σε όλα τα καταστρώματα του πλοίου οφείλεται σε όσα συμβαίνουν στην γέφυρα, στον χώρο της διακυβέρνησης.

Κι ο Παναθηναϊκός εδώ και καιρό δεν είναι καν ένα πλοίο με κακό καπετάνιο. Είναι ένα πλοίο που στη γέφυρα δεν έχει κανέναν. Κανείς δεν αποφασίζει για τη ρότα του πλοίου, κανείς δεν δίνει την παραμικρή οδηγία στους βαθμοφόρους ή στους ναύτες. Το μόνο που υπάρχει είναι κάποιος που τον βάφτισαν καπετάνιο, αλλά του έδωσαν ένα τιμόνι που δεν στρίβει και πάρα πολύ. Το κρατάει αναγκαστικά προς μία κατεύθυνση ένα σκοινί με καρτελάκι που γράφει “οικονομικό έλλειμμα, έλλειψη ρευστού”. Αυτή είναι η τελευταία και μόνη οδηγία που άφησαν στο πλοίο οι καπεταναίοι, το “δεν υπάρχει σάλιο, τα πάντα γίνονται με γνώμονα το λογιστήριο.”

Χωρίς αποφάσεις, χωρίς επιλογές

Το “βγάλτε τα πέρα μόνοι σας, εμείς την κάνουμε” των Πατέρα - Βγενόπουλου διαδέχθηκε το “εγώ δεν κάνω τίποτα, τα αφήνω όλα ως έχουν” του Τζίγκερ και το “δεν θέλουμε, δεν μπορούμε” των Γιαννακόπουλων. Κι έτσι έμεινε μια ομάδα όπου τίποτα δεν συμβαίνει κατόπιν απόφασης γιατί κανείς δεν αποφασίζει (ή δεν θέλει να φαίνεται πως παίρνει έστω και την πιο ασήμαντη απόφαση).

Δεν παίρνουμε τεχνικό διευθυντή, δεν αποφασίζουμε ποδοσφαιρικά για τις πωλήσεις. Χωρίς κριτήρια, θέλουμε να πουλήσουμε όποιον γίνεται να πουληθεί, όποιον γράφει το φαξ που θα έρθει στα γραφεία. Δεν αποφασίζουμε να πάμε σε άλλο πλάνο, να κρατήσουμε πχ τον Σισέ κι όλα όσα έγραφε ο Τσάρλυ, γιατί αυτό θα ήταν διοικητική επιλογή και κανείς δεν διοικεί. Δεν ασχολούμαστε με το θέμα του προπονητή, δεν βλέπουμε πως δεν κάνει ο άνθρωπος για το φορτίο που του έχουμε δώσει και με τις υπάρχουσες συνθήκες. Τον αφήνουμε ως έχει, οτιδήποτε άλλο θα συνιστούσε διοίκηση και παρέμβαση και κανείς δεν διοικεί, κανείς δεν παρεμβαίνει.

Ένα βράδυ

Αυτό είναι το σκηνικό εδώ και μήνες στον Παναθηναϊκό και δεν μπορώ παρά να είμαι σίγουρος πως όντως τα όσα συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο είναι απλώς τα συμπτώματα του ενός και μοναδικού προβλήματος, της πλήρης εγκατάλειψης της ομάδας. Κι ενώ το πρόβλημα παραμένει ίδιο κι άλυτο, η ομάδα που σέρνεται στον αγωνιστικό χώρο, η ομάδα των τόσων “δεν μπορώ”, καλείται να κάνει μια υπέρβαση. Μια εμφάνιση όπου θα εξαφανιστούν μονομιάς όλα τα συμπτώματα που συζητάγαμε προηγουμένως, σαν κι αυτή του “Καραϊσκάκης” ή αυτές του 2ου γύρου των πλέι-οφ.

Για ένα βράδυ όλα θα πάνε καλά στην άμυνα, για ένα βράδυ παίκτες χωρίς ψυχολογία θα είναι αλάνθαστοι. Για ένα βράδυ η ομάδα θα παρουσιαστεί ενωμένη, χωρίς την ταμπέλα “για όλα φταίνε οι άλλοι” που φοράνε στο μέτωπο κάποιο παίκτες. Για ένα βράδυ τα τρεξίματα θα είναι αρκετά, αυτοί που δεν κουνιούνται θα τρέξουν. Για ένα βράδυ ο Φερέιρα θα τα  κάνει όλα τέλεια, για ένα βράδυ όλα θα πάνε κατ’ευχήν. Για ένα βράδυ ο Ζεκά, ο Κουϊνσι κι ο Τότσε θα βγάλουν μάτια, ο Λέτο θα είναι ομαδικός, το κέντρο θα τρώει σίδερα, η άμυνα θα καθαρίσει τα πάντα κι ο Παναθηναϊκός θα πατήσει τη Μακάμπι.

Η θλίψη

Γίνεται. Η ποδοσφαιρική ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοιες ιστορίες, έχει γίνει και θα γίνεται πάντα. Σπάνια, αλλά γίνεται, αυτό “το βράδυ” υπάρχει και μπορεί να συμβεί ακόμα και σ’αυτόν τον Παναθηναϊκό. Μπορεί να πάρει μια ανεπανάληπτη πρόκριση ή να κάνει μια τρομερή εμφάνιση και να μην καταφέρει το θαύμα στις λεπτομέρειες. Μπορεί να συμβεί.

Η θλίψη, όμως, δεν έρχεται όταν σκέφτεσαι πόσο λίγες είναι οι πιθανότητες. Η θλίψη έρχεται όταν σκέφτεσαι πως ο,τι κι αν γίνει, το Πρόβλημα θα παραμείνει κι αργά ή γρήγορα τα συμπτώματα θα επανέλθουν. Ακόμα και στο καλό σενάριο, ακόμα κι αν Παναθηναϊκός ζήσει αναπάντεχα ένα πολύ καλό βράδυ, τι θα αλλάξει στην ουσία των πραγμάτων που τον έχουν καταντήσει έτσι;

Η δυσκολία στην απάντηση αυτής της ερώτησης αντικατοπτρίζει πλήρως το μέγεθος του προβλήματος, το μέγεθος της αρρώστιας στον ποδοσφαιρικό οργανισμό που λέγεται Παναθηναϊκός.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

2 σχόλια
  • george j lioumis Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011 21:37 Συντάχθηκε από george j lioumis

    Ψάχνουμε το One Night Stand...!!!
    Ρε που καταντήσαμε...

  • Vasilakis Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011 09:42 Συντάχθηκε από Vasilakis

    Οι ελληνικές ομάδες είναι ίδιες με πάντα. Αδύναμες και ανίκανες να επιτύχουν στον πραγματικό ποδοσφαιρικό κόσμο. Τα ευρωπαικά λεφτά πήγαν σε τσέπες και όχι ταμεία ομάδων. Το ελληνικό που δίνει τα ευρωπαικά εισιτήρια δεν αναδεικνύει ομάδες αλλά κλείνει συμβάσεις έργου με τους 2 της αθήνας που εναλλάσονται στην κορυφή αφήνοντας πίσω το ελληνικό ποδόσφαιρο. Απλα, το 2011, κάποιες ομάδες ανύπαρκτες πριν λίγα χρόνια κάναν δειλά βήματα στην Ευρώπη και σιγά σιγά μεγάλωσαν αξιοποιώντας την ευκαιρία και τους πόρους που τους δόθηκαν, στέριωσαν, και πλέον κάνουν ρόμπες τους της αθήνας έχοντας ατάλαντα αλλά επαγγελματικά και δουλευμένα ρόστερ. Έτσι έχουν γίνει όλες οι ομάδες της Ευρώπης. Εκεί που υπάρχουν λεφτά απλώς εξαγοράζουν και το ταλέντο και κάνουν μεγάλες πορείες (σκέψου τσέλσι ή σίτυ ή μπαρσελόνα ή σάλκε ή πόρτο πριν 15-20 χρόνια, υπήρχαν? ή έτσι λεν στον κόσμο?)Να ποιος χαλάει την πιάτσα. Και εσύ κάθεσαι και ψάχνεις λόγο αποτυχίας λες και ο πάο ή ο όσφπ είναι σοβαρές ομάδες. Τρέλα πουλάς?

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.