Τα λόγια, κομμάτια...

Δημοσίευση: Παρασκευή, 01 Απριλίου 2011 17.49

Το βράδυ της Τετάρτης, έλεγα σε έναν (πάνω από όλα φίλο και μετά) συνάδελφο, ότι ένιωθα πως θα δυσκολευόμουν να βρω λόγια να περιγράψω το επίτευγμα του Παναθηναϊκού, εφόσον ολοκληρωνόταν αυτό την επόμενη νύχτα ή την ερχόμενη Τετάρτη.

Δυστυχώς στη χώρα της υπερβολής, στη χώρα που ειπώθηκε το «μέτρον άριστο» αλλά ζούμε στο «πολύ ή το καθόλου, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους. Δεν έχουν σημασία, δεν έχουν καμία αξία. Τη δυσκολία που φοβόμουν ότι θα αντιμετώπιζα, την αντιμετωπίζω όλη τη νύχτα αλλά και το σημερινό πρωινό. Μετά τόσες ώρες και έχοντας διαβάσει πολλά post αλλά και σχόλια σε κείμενα, σε status στο Facebook, στο ραδιόφωνο, ακόμη αδυνατώ να την ξεπεράσω.

Έπος; Ραψωδία; Μάγος ο Ομπράντοβιτς; Ημίθεος ο Διαμαντίδης; Ομάδα μύθος ο Παναθηναϊκός; Έχουν χρησιμοποιηθεί όλα αυτά τόσες φορές, έχουν μπει διπλά σε τέτοια ονόματα και διακρίσεις, που έχω την εντύπωση ότι αδικούν τα όσα πέτυχε ο Παναθηναϊκός, ο ασύγκριτος προπονητής που ονομάζεται, Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας που έβγαλε η Ελλάδα, Δημήτρης Διαμαντίδης και όλοι οι παίκτες του πρωταθλητή Ελλάδας.

Αν λοιπόν μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε το συγκεκριμένο post αναζητώντας ένα αποθεωτικό κομμάτι (όπως λέμε στην δική μας πιάτσα), με ξεχωριστούς και επικούς χαρακτηρισμούς, λυπάμαι αλλά θα σας απογοητεύσω. Γιατί απλά δεν βρίσκω λόγια! Μάλλον δεν είμαι τόσο ικανός στον χειρισμό της ελληνικής γλώσσας, ίσως να μην διαθέτω τόσο πλούσιο λεξιλόγιο, ίσως ο Παναθηναϊκός έκανε… τα λόγια, κομμάτια, όπως λέει ένα υπέροχο τραγούδι (Εκείνος&Εκείνος) που μπορείτε να ακούσετε στο τέλος. Για τον τίτλο του και μόνο ταιριάζει στους «πράσινους»!

Αγωνιστικά, στα προηγούμενα post είχε εκφράσει τις απόψεις και είχε προσπαθήσει να προσεγγίσει τη σειρά από την εικόνα που μου επιτρέπει να έχω η δική μου οπτική γωνιά. Ο τίτλος «μόνο παρά φύσιν η Μπάρτσα» που είχε το κείμενο του τρίτου τελικού, αισθάνομαι ότι δικαιώθηκε από το τζάμπολ του τέταρτου και τελευταίου αγώνα. Ο Τσάβι Πασκουάλ ανήμπορος να απαντήσει στην αμυντική τακτική που σχεδίασε ο Ομπράντοβιτς με τον Ιτούδη, δεν έβαλε στην αρχική 5αδα τον Ναβάρο!

Η «πριμαντόνα» της Μπαρτσελόνα είναι πάντα στο παρκέ από την αρχή του ματς και όσες φορές ήρθε από τον πάγκο ήταν τις φορές που ακολούθησαν τον τραυματισμό του στα μέσα ή τέλη Νοεμβρίου. Αποδείχθηκε με την επιλογή αυτή ότι ο Πασκουάλ είχε μπει σε άλλη λογική και αναζητούσε την αντίδραση σε μονοπάτια που η ομάδα του δεν τα είχε περπατήσει ποτέ αλλά και δεν είχε προετοιμαστεί να πέσει μέσα σε αυτά…

Έχοντας απομυθοποιηθεί ο Ρούμπιο (ο ΠΑΟ του έκλεισε τις πάσες και τα drive προκαλώντας τον να σουτάρει), ο Σάντα, ο Γκριμάου (είχαν ίδια αντιμετώπιση με τον Ρούμπιο), τους Ναβάρο, Λόρμπεκ να έχουν «αποκοπεί» από τους υπόλοιπους χάρη στην άμυνα που εμπνεύστηκε ο Ομπράντοβιτς και έβγαλε εις πέρας ο Καλάθης (αυτός κατά κύριο λόγο «έπιασε» τον Ναβάρο), ο Νίκολας και ο Φώτσης (ο μεγάλος αδικημένος στο μερίδιο της επιτυχίας που του δόθηκε) με τον Τσαρτσαρή (μετά τον Φώτση αδικείται κι αυτός για τα όσα έκανε αναλογικά με την αναφορά που του έγινε στα ΜΜΕ), ο Πασκουάλ αναγκάστηκε να χρήσει «ηγέτη» τον Λάκοβιτς!

Ο Σλοβένος ήταν ο γκαρντ με τον μικρό χρόνο συμμετοχής στην εφετινή Μπαρτσελόνα και χωρίς συμμετοχή σε κρίσιμα ματς. Στον ημιτελικό του Κόπα Ντελ Ρέι (με την Κάχα Λαμποράλ) έπαιξε μόλις 4 λεπτά και στον τελικό (με Ρεάλ) δεν πάτησε παρκέ. Στους προημιτελικούς κέρδισε πρωταγωνιστικό ρόλο, κάτι που έχω την εντύπωση πως δεν πρόκυψε από πολύμηνο σχεδιασμό του Πασκουάλ αλλά από τη δυσχερή θέση που έφερε τον προπονητή της Μπαρτσελόνα η τακτική του Παναθηναϊκού.

Έτσι παρά το γεγονός ότι ο MVP της σειράς, Δημήτρης Διαμαντίδης έχασε μεγάλο μέρος του αγώνα (χωρίς πόντο στο α’ ημίχρονο), ο Νίκολας τέθηκε νοκ-άουτ στο 7ο λεπτό, οι βολές χάνονταν (6/12 ο αρχικός απολογισμός) και στα ριμπάουντ δεν υπήρχε η κυριαρχία των προηγούμενων αγώνων, ο Παναθηναϊκός διατήρησε τον έλεγχο και πήρε τη νίκη πιο εύκολα από τις δύο πρώτες.

Γιατί μπορεί να μην έχει το βάθος πάγκου της Μπαρτσελόνα, αλλά το βάθος… καρδιάς του δεν το συναγωνίζεται ουδείς! Ο Καλάθης, «κλειδί» της σειράς», ο Περπέρογλου (θύμισε τον «Πέρπε» στον τελικό του Βερολίνου), ο… κομήτης Βουγιούκας, οι Φώτσης, Τσαρτσαρής, Μπατίστ έμειναν προσηλωμένοι στο πλάνο και έχοντας αυτοπεποίθηση μέχρι τα ουράνια, φτερά στα πόδια από τους 25.000 οπαδούς, δυνάμεις και κίνητρο για να «πεθάνουν» στο παρκέ και εμπιστοσύνη στις οδηγίες του προπονητικού τιμ, αποκάλυψαν όλες τις αδυναμίες των παικτών της Μπαρτσελόνα. Και τις κτυπούσαν σε κάθε ευκαιρία, μέχρι να επιστρέψει ο Διαμαντίδης και να παιανίσει το σάλπισμα για την επίθεση που οδήγησε στο θρίαμβο.

Υ.Γ: Σιχαίνομαι τη λέξη υποχρέωση. Κυρίως τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται στην Ελλάδα για τις ομάδες, τους παίκτες και τους αθλητές. Στην προκειμένη όμως περίπτωση οι παίκτες του Παναθηναϊκού έχουν πράγματι μια ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ. Στο επόμενο post θα εξηγήσω.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.