Διαιτησία Super League: «Φρρρρ-φρρρρ» και αρώματα

Γίνεται να περάσει μια βδομάδα σε αυτή την πολύπαθη Super League και να μην γκρινιάξουμε για την αγαπημένη μας διαιτησία; Όταν τα αποτελέσματα ευνοούν είναι όλα ήρεμα, όταν πάλι κάτι πάει κόντρα σε όσα έχουμε προβλέψει, η αγαπημένη ατάκα «αλλοίωση αποτελέσματος» έχει γίνει ποιηματάκι στις πρώτες γραμμές κάθε ανακοίνωσης ΠΑΕ.

Και σε αυτή την αγωνιστική, λοιπόν, εκεί όπου τα μέτωπα της γκρίνιας ήταν δύο (Πανθεσσαλικό και Λεωφορος), το ντεσιμπελόμετρο της μίρλας κοντεύει να εκραγεί με επίκεντρο τους διαιτητές, Σταύρο Τσιμεντερίδη και Τάμας Μπόγκναρ, τις σφυρίχτρες των αγώνων Βόλος-ΑΕΚ και Παναθηναϊκός-Άρης, αντίστοιχα.

Άλλες περιπτώσεις

Οι δύο κύριοι, λοιπόν, έχουν ανάψει φιτιλιές στα μυαλά των φιλάθλων για δύο εκ διαμέτρου διαφορετικούς λόγους. Ο «δράστης» του Βόλου γιατί σφύριζε πιο συχνά και από τροχονόμο, ο μεν της Λεωφόρου γιατί την είχε παρκάρει και απολάμβανε το ματς.

Στα χαρτιά, λοιπόν, ο «κακός» δείχνει να είναι ο δεύτερος, καθώς θα έλεγε κανείς πως ο Ούγγρος έκλεινε τα μάτια σε ό,τι γινόταν, με αποτέλεσμα να υπάρχουν επίμαχες φάσεις τις οποίες δεν έδωσε σωστά. Και όπως αποδείχτηκε, αυτό συνέβη. Ειδικά στην εποχή του VAR που ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρεια μετράει, οι φάσεις ήταν πολλές και από τον Άρη σήμερα μόνο ατάκα Λουτσέσκου δεν έχουν αναπαράγει, του στυλ «για μας νικητής είναι ο Άρης», παρά την ήττα με 3-1 στη Λεωφόρο.

Λίγη ώρα πριν, ο διαιτητής Τσιμεντερίδης έτρεχε με την σφυρίχτρα στο στόμα στο Βόλος-ΑΕΚ, και σφύριζε τόσο συχνά, που πολλά σφυρίγματά του πρέπει να ήταν επειδή έπαιρνε βαθιά ανάσα. Όλα τα σφύριξε, όλα έδωσε. Και για να είμαστε ειλικρινείς, τα έδωσε σωστά, ειδικά τα επίμαχα σημεία.

Γιατί λοιπόν η ΑΕΚ, είναι έξαλλη μαζί του; Αφού τα έδωσε όλα, κατά γράμμα κιόλας. Α, ξέρω. Διότι από τα πολλά -τα πάρα πολλά δηλαδή- «φρρρρ-φρρρρ» δεν παίχτηκε σχεδόν καθόλου μπάλα. Και όσο να είναι, όταν ο ρυθμός διακόπτεται συνεχώς, ακόμα και το παραμικρό πέσιμο και χ$σ!μο μέσα στο παιχνίδι τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρχουν νεύρα. Πολλά νεύρα, όπως και έγινε τελικά.

Από την άλλη ο Ταμάς Μπόγκναρ αποφάσισε ότι αφού ήρθε στην Ελλάδα και όχι σε ένα παιχνίδι της σειράς, αλλά ένα Παναθηναϊκός-Άρης, αποφάσισε να κάνει ό,τι μπορεί για να δει ματς. Εντάξει, δεν ήρθε να παρακαλουθήσει και Πρέμιερ Λιγκ, σίγουρα όμως δεν παραμόνευε να σφυράει τα πάντα.

Απλά έκανε, αυτό που κάνουν οι διαιτητές στα υψηλότερα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Βοήθησε στο να υπάρχει ρυθμός και το βασικότερο, να παιχτεί παιχνίδι. Τη σφυρίχτρα θα την έβγαζε μονάχα αν κάτι ήταν κραυγαλέο -θα μου πεις, το μαρκάρισμα του Λαφόν και το πέναλτι που δεν είδε υπέρ του Άρη, τι είναι; Εκεί ίσως έπρεπε να δώσει κάτι- στις άλλες ωστόσο περιπτώσεις, δεν είμαι σίγουρος ότι έκανε κάτι το τόσο κακό.

Τι διαιτησία θέλουμε στην Ελλάδα;

Είναι μεγάλη αλήθεια ότι στη χώρα μας γκρινιάζουμε με το παραμικρό, για αυτό λοιπόν και οι Έλληνες διαιτητές κάθε φορά που σφυρίζουν αγώνα και ακούνε όλο το μένος του κόσμου και των ομάδων, ακόμα και αν δεν δοθεί παράβαση σε φάουλ πίσω από τη σέντρα, έχουν στο μυαλό τους «ας τα σφυρίξω όλα να είμαι ήρεμος» χωρίς ωστόσο να συμμετέχουν ενεργά σε αυτό το οποίο υπηρετούν. Στον ίδιο τον αγώνα.

Στην Ελλάδα όμως τι διαιτησία θέλουμε; Τύπου Τσιμεντερίδη, τα σφυράω όλα και μετράω «καντήλια» ή τύπου Μπόγκναρ όπου επίσης μαζεύω κατάρες, τουλάχιστον όμως απολαμβάνω ματς; Εγώ θα έλεγα το δεύτερο, αλλά στην Ελλάδα δεν είμαστε ποτέ υπέρ του θεάματος. Δυστυχώς.

Τουλάχιστον υπάρχει ο Σπάθας για να μας διασκεδάζει.

Υ.Γ. Μακάρι τα προβλήματά μας να ήταν ο Τσιμεντερίδης και ο Μπόγκναρ, την ώρα που σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη σκάνε ρουκέτες και πεθαίνει κόσμος.