Μόδα με …νεκρούς
Ο Δημήτρης Κοντός γράφει στο Onsports για την εξέλιξη και το χαμένο …μέτρο στην οπαδική βία.
Το «πιάσαμε πάτο», είναι μια διαδεδομένη φράση που ακούγεται σε διαδρόμους, εξέδρες, καφετέριες, σπίτια, παρέες …παντού. Εκεί βαδίζει η χώρα μας, εκεί μας έχουν οδηγήσει, εκεί μπορεί να το έχουμε και λίγο στο DNA μας να πηγαίνουμε και να ερχόμαστε. Αυτή η ισορροπία μεταξύ σωστού – λάθους, καλού – κακού είναι μια διαδικασία που από μικρά παιδιά λίγο ή, πολύ την έχουμε ζήσει.
Η μεγάλη διαφορά είναι πως τον τελευταίο καιρό μοιάζει να έχει χαθεί το μέτρο. Έχει χαθεί ο οπαδικός σεβασμός εν προκειμένω. Η βία εξελίσσεται, τα επεισόδια αλλάζουν επίπεδο και πλέον έχουμε μπει σε παιχνιδάκια με …νεκρούς. Πριν καμιά 25αρια χρόνια ήταν μαγκιά «να τις παίξεις με τα χέρια», ενώ «απαγορευότανε» και το «20 σε έναν». Υπήρχαν μεμονωμένα περιστατικά χτυπημάτων στο ψαχνό (ποιος ξεχνά το Αλκαζάρ), αλλά φαινομενικά μπορούσες να πεις πως τα πάντα είχαν μέτρο.
Περνώντας τα χρόνια το παραμυθάκι άλλαξε. Πολλές διοικήσεις …έμπλεξαν σε άλλου τύπου παιχνίδια που για να τα υπερασπιστούν, στρατολογούσαν και το πράγμα άρχισε να ξεφεύγει. Σε αυτά αν προσθέσει κανείς και την εισροή ξένων στοιχείων στα οπαδικά κινήματα τότε αντιλαμβάνεται πως τα μαχαίρια δεν θα αργούσαν να βγουν, όχι απλά στη …φόρα αλλά και στην καθημερινότητα μας.
Διαφωνώ κάθετα με αυτούς που λένε πως τα προβλήματα της χώρας οδηγούν τους οπαδούς σε ακραίες αντιδράσεις που βοηθούν στην εκτόνωση. Αντίθετα ψιλοβολεύει να ασχολούμαστε με αυτά για να μας …φορούν τους κορσέδες τους. Η βιομηχανία του μίσους έχει ξεκινήσει τις εργασίες της εδώ και αρκετό καιρό και δυστυχώς εξελίσσεται με ραγδαίο τρόπο. Τα όπλα έχουν αλλάξει, με τις εισαγωγές από τα Βαλκάνια και τη Ρωσία να διαφοροποιούν τους κανόνες και το απλό δυναμιτάκι (η γνωστή μας «γουρούνα») να έχει φτάσει να γίνεται μια πανέμορφη «ΑΚ». Αυτά που δείχνουν οι τηλεοπτικοί μας δέκτες μπορεί να είναι και το 20% όλων όσων γίνονται καθημερινά. Ο κλεφτοπόλεμος είναι διαρκής και τα …οικιακά χτυπήματα λέγεται πως πολλαπλασιάζονται.
Η ευθύνη όλων είναι τεράστια, του Κράτους όμως ακόμα μεγαλύτερη. Αν θέλανε θα έβαζαν φρένο πριν συνεχίσουμε να μετράμε νεκρούς σε ένα παιχνίδι δίχως αρχή και τέλος. Αν θέλανε θα είχανε αποτρέψει τον Μάρτη του 2007, την πρώτη εν ψυχρώ δολοφονία. Αν θέλανε θα είχαμε σταματήσει να τζογάρουμε με τα κεφάλια αθώων ανθρώπων. Γιατί στον τζόγο παίζεται το αν θα έχουμε σε κάθε ματς νεκρούς…
ΥΓ: Συγγνώμη που παρεκκλίναμε λίγο από το μπάσκετ αλλά τα γεγονότα …σκοτώνουν.
Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.