Ακούει κανείς;

Σε ποια γραφεία θα φτάσουν οι περισσότερες και μεγαλύτερες προσφυγές σήμερα; Αυτό αναρωτιούνται καθημερινά οι υπάλληλοι του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, οι οποίοι είναι και αυτοί που βγάζουν το φίδι από την τρύπα, αφού είναι αναγκασμένοι να μεταβιβάζουν την ανησυχία των αθλητών τους, στους ιθύνοντες των συλλόγων. Σηκώνουν τα τηλέφωνα ή ανοίγουν τα e-mails των εν ενεργεία αθλητών των δύο κορυφαίων συλλόγων της χώρας και δεν ξέρουν τι να πουν.

Ο Παναθηναϊκός γλίτωσε την κατάσχεση από θαύμα, για την ακρίβεια αναβλήθηκε για τον Νοέμβριο, αλλά τα… πεσκέσια έρχονται το ένα μετά το άλλο στα γραφεία του Ερασιτέχνη, με την «λυπητερή» του Λίμπερμαν Αγκάμεζ να είναι αυτή που έφτασε τελευταία στο «τριφύλλι». Μια από τα ίδια και στον Ολυμπιακό, όπου οι πολίστες πετάνε σκουφάκια στις πισίνες σε ένδειξη διαμαρτυρίας, οι αθλητές βόλεϊ είναι… απένταροι, και οι νυν και οι παλιοί με την προσφυγή του Κώστα Χριστοφιδέλη να έχει δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στην ομάδα ενόψει της νέας χρονιάς, και το… φέσι συνεχίζεται και στα υπόλοιπα τμήματα.

Ο αθλητισμός προάγει πολιτισμό λένε, για ποιον αθλητισμό όμως μιλάμε; Δεν υπάρχει αθλητισμός. Και δεν υπάρχει όχι γιατί δεν υπάρχουν χρήματα, αλλά γιατί δεν υπάρχει παιδεία, γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι με όραμα, που να έχουν δημιουργήσει υποδομές στους συλλόγους, που να έχουν εξασφαλίσει έδρες. Δεν είναι δυνατόν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός να ψάχνουν να βρουν γήπεδα να αγωνιστούν την νέα χρονιά. Είναι ντροπή!
Δεν είναι δυνατόν κάθε χρόνο να πληρώνουν αδρά ξένους παίκτες και παίκτριες για να έρχονται στην χώρα μας και να αγωνίζονται και να μην εκμεταλλεύονται τα ταλέντα που υπάρχουν στην χώρα μας.

Με δεδομένη την δύσκολη οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, όπως ήταν αναμενόμενο οι αθλητές δεν βλέπουν κανένα μέλλον, και έχουν δύο ενδεχόμενα. Είτε να αντέξουν ακόμη έναν χρόνο χωρίς να πληρώνονται από το άθλημα το οποίο λατρεύουν, είτε να μεταναστεύσουν, ακόμη και αν «κλείσουν» χαμηλότερο συμβόλαιο από ότι είχαν, καθώς θα ξέρουν πως θα παίρνουν τα λεφτά τους κάθε μήνα.
Οι συζητήσεις που γίνονται στα αποδυτήρια των εθνικών ομάδων ανδρών και γυναικών, είναι ακριβώς αυτές. Τι θα γίνει από εδώ και στο εξής; Μήπως πρέπει να βρω δουλειά πρωινή για να αντέχω να συνεχίζω να παίζω για την ομάδα που αγαπώ; Μήπως είναι καλύτερα από Α1 ελληνικού πρωταθλήματος, να πάρω μεταγραφή σε ομάδα Α2 κάποιου άλλου ευρωπαϊκού πρωταθλήματος;

Άγνωστες οι βουλές των… μεγαλομετόχων, που αν και βλέπουν την τραγική οικονομική κατάσταση που βρίσκονται οι κορυφαίοι σύλλογοι της χώρας, δεν προθυμοποιούνται να δώσουν δεκάρα τσακιστή, για να αυξηθούν τα τρόπαια των «αιωνίων». Ίσως να μην τους καίγεται καρφί. Ίσως να μην είναι τόσο κερδοφόρα επιχείρηση η χορηγία μίας ομάδας. Ίσως τελικά να μην υπάρχουν πλέον λεφτά για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό.
τι και να συμβαίνει, δεν μπορεί να εξηγηθεί, ούτε να αλλάξει. Πρέπει λοιπόν να βρεθεί μία λύση για να ορθοποδήσει μόνος του ο Ερασιτέχνης. Τον τρόπο τον είπαμε, χορηγίες από διάφορες επιχειρήσεις, και όχι από επιφανείς Παναθηναϊκούς, υποδομές και στέγαση των ομάδων. Και που θα πάει, κάποια στιγμή θα καταφέρει η «Μάνα του Λόχου» να σταθεί ξανά στα πόδια της!