Υπάρχει ζωή;

Κάτι το ξενέρωμα απ' όσα έχουν γίνει με τα επεισόδια κτλ, κάτι και το γεγονός ότι ποτέ η δεύτερη θέση δεν αποτέλεσε πραγματικό δέλεαρ και εύκολα κατανοεί κανείς για ποιο λόγο δεν ασχολείται ο κόσμος. Προσοχή, μιλάμε για τους Παναθηναϊκούς. Οι υπόλοιποι (ΑΕΚτζήδες, ΠΑΟΚτσήδες) ζουν με το όνειρο της δεύτερης θέσης. Για τους «πράσινους» είναι ένα αναγκαίο κακό. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Συν τοις άλλοις, οι υποστηρικτές του «τριφυλλιού» παρακολουθούν μέρα με την ημέρα την ομάδα τους να μαραζώνει. Βλέπουν ότι δεν βρίσκεται για αχτίδα φωτός που θα αναγκάσει πολλούς να χαμογελάσουν και το ξενέρωμα μεγαλώνει. Τις τελευταίες μέρες κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα τα μεταγραφικά του «τριφυλλιού». Με κοινό παρονομαστή πως όλα μιλάνε για ποδοσφαιριστές που δεν θέλουν οι ομάδες τους (π.χ. οι παίκτες που έχει προτείνει ο Φρέιτας) ή ποδοσφαιριστές που ακόμη και στο google να τους ψάξεις, δεν πρόκειται να βρεις πολλά στοιχεία. Όλο αυτό το κλίμα, έρχεται να δέσει και με το γεγονός ότι τα ταμεία της ΠΑΕ παραμένουν άδεια, καθώς όχι 15 εκατ. ευρώ δεν θα μαζευτούν από την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, αλλά θα αποτελέσει έκπληξη αν το ποσό φτάσει το 1,5 εκατ.

Πως λοιπόν να βρει ο οποιοσδήποτε το κουράγιο, να καθίσει να ασχοληθεί με αγώνες που εκ των πραγμάτων ποτέ δεν συγκέντρωναν το ενδιαφέρον της ομάδας που τερμάτιζε δεύτερη στο πρωτάθλημα και κατά συνέπεια είχε την πίκρα της απώλειας του τίτλου; Όπως κι αν ήρθε αυτή η απώλεια, για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας...

Ζητούμενο λοιπόν είναι να δείξει ο Παναθηναϊκός πως έχει... σημεία ζωής. Αγωνιστικά και κυρίως διοικητικά. Πολλά είναι αυτά που θέλουμε, το ξέρουμε, αλλά δεν πάει άλλο. Είναι τέτοια η κατάσταση που δεν σηκώνει πλέον ούτε συζητήσεις. Ναι, εντάξει, μετράει το να πάρεις την δεύτερη θέση και να παίξεις στα προκριματικά του Champions League. Όμως αυτή η... εφήμερη χαρά, δεν συγκρίνεται με το άγχος και την αγωνία, της ίδιας της ύπαρξης της ομάδας. Όχι ότι ο Παναθηναϊκός θα διαλυθεί φυσικά, αλλά αν δεν είναι ανταγωνιστικός, θα είναι σα να έχει διαλυθεί.