Την Ελλάδα του Θανάση, όχι αυτή

Όταν η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη, βλέπαμε Θου-Βου και ελληνικό ποδόσφαιρο, χωρίς να γνωρίζουμε, λόγω ηλικίας, το αν γινόταν κάτι παράνομο ή ύποπτο.

Ο τεράστιος Θανάσης μας έκανε να γελάμε και μετά τις ταινίες του περιμέναμε να δούμε... μπάλα.

Αυτή την μπάλα που μας έκανε να αγαπήσουμε τον χώρο του αθλητισμού και συγκεκριμένα το ποδόσφαιρο. Τότε, που ήμασταν πιτσιρικάδες, όλα στα μάτια μας ήταν αθώα, ιδανικά, κυλούσαν ήρεμα. Με Θανάση, ελληνικές ταινίες και Αθλητική Κυριακή.

Αν έχανε η ομάδα μας στεναχωριόμασταν, αν νικούσε χαιρόμασταν αλλά ποτέ δεν μπαίναμε στη διαδικασία να σκεφτούμε πονηρά και ύποπτα. Για το ότι δηλαδή άλλοι είναι οι πρωταγωνιστές και όχι αυτοί που κλωτσούν την μπάλα.

Εκείνη την Ελλάδα αγαπήσαμε, την Ελλάδα της παιδικής μας ηλικίας, της αθωότητας, του Θανάση Βέγγου.

Αυτή την Ελλάδα του κακόμοιρου ελληνικού ποδοσφαίρου, της οικονομικής κρίσης, των στημένων αγώνων, των κασετών, της βίας, των ντου σε παίκτες, της ανισονομίας, των διαπλοκών, δεν την αγαπάμε και δεν την θέλουμε.

Ο Θανάσης θα μπορούσε να είναι ο μεγαλύτερος σταρ της Ελλάδας, αλλά ποτέ δεν ακολούθησε το σύστημα. Ποτέ δεν μπήκε στη διαδικασία να αυτο... διαφημίζεται, ποτέ δεν προσέβαλε κανέναν, ποτέ δεν έκανε την προσωπική του ζωή πρωτοσέλιδο.

Αυτοί που ελέγχουν τα του ελληνικού ποδοσφαίρου κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Επιτρέπουν τις ομάδες να στήνουν παιχνίδια (με βάση την έρευνα της UEFA), επιτρέπουν τις κασέτες να μπαίνουν στο αρχείο, επιτρέπουν τους οπαδούς να κυνηγούν παίκτες, επιτρέπουν τις διάφορες επιτροπές να αποφασίζουν για το μέλλον ιστορικών ομάδων.

Η Ελλάδα του Θανάση Βέγγου «πεθαίνει» και πλέον ζούμε σε μία άλλη χώρα. Κι αν τα προβλήματα που διαπιστώνουμε λόγω της οικονομικής κρίσης μας κάνουν να ξεχνιόμαστε λίγο με το ποδόσφαιρο, πλέον θα σταματήσουμε να κάνουμε και αυτό.

Όχι μόνο δεν ξεχνιόμαστε, αλλά τσατιζόμαστε ακόμα περισσότερο γιατί η κοροϊδία συνεχίζεται.

Καθόμουν την Δευτέρα τέσσερις ώρες έξω από τα γραφεία της ΕΠΟ στο Γουδί και αναρωτιόμουν; «Οι κασέτες μπήκαν στο αρχείο, με τα στημένα δεν έγινε τίποτα, θα αλλάξει το ελληνικό ποδόσφαιρο αν υποβιβάσουν τον Ηρακλή;».

Η ελπίδα για μία καλύτερη Ελλάδα δεν θα σβήσει, αλλά σε λίγο θα γίνουμε γραφικοί όσοι ελπίζουμε. Ελπίδα για έναν ακόμα Θανάση Βέγγο, για μία «αθώα», ασπρόμαυρη τηλεόραση, για μπάλα...