R. I. P.
Η βλακώδης και μίζερη ελληνική αθλητική επικαιρότητα, με τις λεκτικές επιθέσεις «παραγόντων», τις συνεχείς ανακοινώσεις-παρωδίες, τους ελλιπείς φακέλους ομάδων που διεκδικούν αδειοδότηση και των άλλων… «φακέλων», αυτών της UEFA με τα δεκάδες ύποπτα ελληνικά παιχνίδια, διακόπηκε απότομα σήμερα το πρωί.
Μαζί της, διακόπηκαν τα πανηγύρια των Ολυμπιακών (Πειραιώς και Βόλου), η γλυκιά αναμονή της ΑΕΚ και του Ατρομήτου και χίλια δυο ακόμα πράγματα που εμείς αποκαλούμε σημαντικά, αλλά μόνο σημαντικά δεν είναι στην πραγματικότητα. Θα γραφτούν δεκάδες κομμάτια για τον αδόκητο χαμό του Ολουμπάγιο Αντεφέμι, γι αυτό και δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να μπούμε σε διαδικασία δακρύβρεχτων σχολίων. Απλώς επειδή τυχαίνει να ασχολούμαι τα τελευταία τρία χρόνια με το ρεπορτάζ της Ξάνθης και να ζω την ομάδα από κοντά (έστω και εξ αποστάσεως), θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για το παιδί που έφυγε τόσο πρόωρα.
Ερχόμενος το καλοκαίρι στην Ελλάδα, ήταν σαν ψάρι έξω από τη γυάλα του. Νέο περιβάλλον, νέος κύκλος ανθρώπων, καινούρια ομάδα, τον έκαναν αρχικά να αισθάνεται άβολα. Με τον καιρό άρχισε να συνηθίζει και να γίνεται «ένα» με τους συμπαίκτες του, αλλά και τους κατοίκους της Ξάνθης. Για τον πάντοτε χαμογελαστό Ολουμπάγιο, όλοι οι συμπαίκτες ήταν «αδέλφια». Ετσι τους αποκαλούσε και το εννοούσε, γιατί οτιδήποτε συνέβαινε σε κάποιον, ήταν από τους πρώτους που έδειχναν ενδιαφέρον να βοηθήσει. Πρόλαβε σε λίγους μόλις μήνες να αγαπήσει την Ξάνθη. Την πόλη, τους κατοίκους, την ομάδα, τον Μπόατενγκ, τον Αλτιπαρμακόφσκι, τον Κατόνγκο με τον οποίο είχε πολύ στενή σχέση, αλλά και τον Χρήστο Τσαγκαλίδη, τον μεταφραστή της ΠΑΕ.
Τόσο δέθηκε που όταν στο παιχνίδι του πρώτου γύρου με την Κέρκυρα έχασε την ευκαιρία στο 91’ να κάνει το 2-0 και στην αμέσως επόμενη φάση η ομάδα του ισοφαρίστηκε, ήταν σκασμένος όλη την εβδομάδα… Ενιωθε ότι ήταν δική του η ευθύνη, ότι καταδίκασε την Ξάνθη. Όπως θα έχετε ίσως ήδη διαβάσει, αγαπούσε πολύ τον Θεό. Για ό,τι συνέβαινε στη ζωή του, τον ευλογούσε. Και τον ευγνωμονούσε για τις πρόσφατες κλήσεις του στην Εθνική Νιγηρίας και τις δύο συμμετοχές που έκανε. Ηταν, άλλωστε, ο μεγάλος του στόχος όταν μεταγράφηκε στην Ξάνθη. Να παίξει τόσο καλά, που θα συγκινήσει τον προπονητή της Εθνικής και θα τον πείσει να τον έχει στα υπ όψιν του.
Πριν από μία εβδομάδα του τηλεφώνησα για να τον ρωτήσω αν θα τον ενδιέφερε να κάνουμε μία συνέντευξη για την «Εξέδρα» με τη λήξη της σεζόν. «Αδελφέ μου, να μιλήσεις πρώτα με την ομάδα και δεν έχω πρόβλημα». «Αδελφός» του κι εγώ που δεν ήξερε καν ποιος είμαι και τι προθέσεις έχω. «Ολουμπάγιο, θα μιλήσω με την ομάδα και θα σε ενημερώσω. Εσύ, όλα καλά στην Ξάνθη; Θα μείνεις και του χρόνου;», τον ρώτησα. «Όλα καλά, είμαι χαρούμενος εδώ. Το αν θα μείνω, θα το αποφασίσει ο Θεός…».
