Να είστε σίγουροι γι αυτό...

Προτίμησαν την καταστολή, δηλαδή το φακέλωμα ανθρώπων-θεατών, τις κάμερες, τον εκφοβισμό, τα απλησίαστα εισιτήρια που δεν αγοράζονταν από τον “οποιονδήποτε”, από την πρόληψη, ήτοι τη βελτίωση της εκπαίδευσης, την παιδεία. Και στην ουσία, λύση δεν βρέθηκε ποτέ, απλώς η βία μεταφέρθηκε εκτός γηπέδων. Από την άλλη, όμως, δεν χωράει στο μυαλό κανενός σοβαρού ανθρώπου η “πρωτοποριακή” ελληνική αντιμετώπιση στο πρόβλημα.

Στην Ελλάδα, οι μόνοι που έχουν κατανοήσει τα τελευταία χρόνια την ευθύνη των πράξεών τους και την επιρροή που έχουν στον κόσμο είναι οι ποδοσφαιριστές. Οι κύριοι δηλαδή πρωταγωνιστές. Οι πρόεδροι βγάζουν ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων διαμαρτυρίας και μπηχτών, τσιμπάνε σε προκλήσεις και απαντούν, βάζουν πάνω από όλα την ομάδα και όχι το ποδόσφαιρο. Οι διαιτητές τρέμουν μην αδικήσουν τον δυνατό και αδικούν τον αδύνατο, τα προσβλητικά και ταπεινωτικά δημοσιογραφικά σχόλια έχουν αντικαταστήσει προ πολλού τα περιπαικτικά και έξυπνα. Από τα “την καρέκλα την πήρε ο αέρας και προσγειώθηκε στο κεφάλι του τερματοφύλακα” και τα “ο άνθρωπος ήθελε να κολλήσει ένα αυτοκόλλητο στον αντίπαλο παίκτη”, περάσαμε στη μέρα που μια ολόκληρη πόλη παρέλυσε εξαιτίας ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και ο Μεγάλος Αδελφός πήρε τη μορφή ελικοπτέρου. Κι αυτό δεν μας φάνηκε και τόσο παράλογο. Δεν μάθαμε τίποτα από τους αδικοχαμένους Μπλιώνα και Φιλόπουλο, από την κοπέλα που έχασε το δάχτυλό της εν ώρα εργασίας, δεν μας αγγίζει το ότι σε φιλικό το καλοκαίρι κινδύνεψαν σοβαρά οπαδοί του Παναιτωλικού, μας απασχολεί όλα κι όλα δύο λεπτά το ότι ο Μιραλάς κόντεψε να χάσει το μάτι του και το πολύ ένα ότι η Αστυνομία δεν μπόρεσε να βρει τον έναν από τους 50 όλους κι όλους που φιλοξενούσε το γήπεδο της Τούμπας στον αγώνα της Τετάρτης. Δεν εκπλησσόμαστε που για να φτάσει μια αποστολή σε έδρα αντιπάλου, χρειάζονται συσκέψεις ασφαλείας, εγγυήσεις ασφαλείας, αστυνομικές επιχειρήσεις και σχεδιασμός και δεν μας προβληματίζει το ότι φτάσαμε να μην θεωρούμε παραλογισμό, αλλά φυσιολογική την απουσία οπαδών φιλοξενούμενης ομάδας

Αγγίζουμε τη νιοστή φορά που στο αγαπημένο πια “η πολιτεία είναι αποφασισμένη να πατάξει τη βία” γελάμε μέχρι δακρύων. Από τη στιγμή που με πρόληψη το πρόβλημα δεν λύνεται, μιας και η εκπαίδευση νοσεί όσο και το ποδόσφαιρο (για πολλούς άλλωστε η παιδεία-μόρφωση είναι απειλή) και δεδομένου ότι αποδεδειγμένα δεν υπάρχει διάθεση πραγματικά ανατρεπτικών αποφάσεων, μήπως ήρθε η ώρα να αναλάβουν την ευθύνη οι ίδιες οι ομάδες; Στο φινάλε, αύριο το θύμα θα είναι ο παίκτης τους ή ο οπαδός τους. Γιατί έτσι όπως πάει το πράγμα, θύματα θα υπάρξουν – δυστυχώς – κι άλλα. Να είστε σίγουροι γι αυτό...