Μια ματιά στο Φάληρο

Δημοσίευση: Δευτέρα, 03 Οκτωβρίου 2011 19.25

Το τραγούδι της Winehouse έλεγε “Love is a losing game”, εδώ και καιρό είναι δεδομένο πως “Football is a possession game”. Οι καλές ομάδες είναι αυτές που μπορούν να εξασφαλίζουν μεγάλη κατοχή, με “επιθετικη” αμυντική λειτουργία, και που έχουν πολλούς τρόπους να την εκμεταλλευτούν. Κέρδος τους, οι πάρα πολλές φάσεις, που νομοτελειακά θα φέρουν γκολ κάποια στιγμή, και η ελαχιστοποίηση των κινδύνων από τον αντίπαλο.

“Παλιά” και “τώρα”

“Παλιά”, μέχρι το 2008 δηλαδή, οι επιθετικές αυτές ομάδες αντιμετωπίζονταν σχεδόν εύκολα. Έδινες χώρο, έκλεινες με τρεις κεντρικούς χαφ τον άξονα, ντούμπλαρες τα μαρκαρίσματα στο πλάι, έβαζες τον κατάλληλο παίκτη στην κορυφή κι ήσουν οκ. Ανούσια κατοχή ο αντίπαλος, εσύ κλεψίματα και παιχνίδι στην κόντρα. Άμυνα με ασφάλεια και πιο καθαρές ευκαιρίες για την ομάδα σου, άρα και αγωνιστικό πλεονέκτημα.

Με οδηγό την Μπαρτσελόνα, οι “επιθετικές” ομάδες δεν είναι πλέον τόσο “αφελείς”. Κράτησαν την επιθετική τους φιλοσοφία και κατάλαβαν πως απλώς θα πρέπει να αλλάξουν την αμυντική τους λειτουργία. Οι επιθετικογενείς παίκτες πείστηκαν να πιέζουν ψηλά, συγχρονισμένα και με σχέδιο, οι αμυντικοί πλέον επιλέγονταν με κριτήριο το αν μπορούν να αμυνθούν ψηλά και αν ξέρουν μπάλα, άλλαξαν αρκετά.

“Παλιά”, πολλές ομάδες ήταν σχεδόν ευτυχισμένες να παραχωρούν την μπάλα με αντάλλαγμα την καλή αμυντική τους λειτουργία και τους κενούς χώρους που θα έβρισκαν στην κόντρα. Πλέον, αν δεν έχεις την μπάλα, θα χάσεις. Δεν θα βρεις φάσεις στην κόντρα και ο αντίπαλος δεν θα έχει απλώς μια ανούσια κατοχή, αλλά θα σε απειλήσει. Θα σου φτιάξει πολλές φάσεις σε σετ παιχνίδι, ενώ αυτός θα είναι πλέον που θα βρει ευκαιρίες μετά από κλέψιμο, όχι εσύ.

Το σωστό αντίδοτο απέναντι στον “καλό, επιθετικό αντίπαλο” δεν είναι πλέον η σκληράδα και το περίμενε. Κι αυτό υπάρχει ως σχέδιο, αλλά πλέον αποτελεί ημίμετρο, σπάνια αποδίδει και χρειάζεται αρκετή τύχη. Το σωστό αντίδοτο, που απαιτεί εξίσου καλή ομάδα και πολλή δουλειά, είναι να μπορέσεις να πάρεις εσύ την μπάλα και να την κρατήσεις.

Το ζητούμενο για τον ΠΑΟΚ

Ο λόγος αυτής της (πολύ επιγραμματικής) γενικής ματιάς είναι πως πολλά απ’όλα αυτά που μόλις συζητήσαμε είχαμε την ευκαιρία να τα δούμε στο “Καραϊσκάκης”. Ο Ολυμπιακός ήταν φυσικά στον ρόλο της καλής, σύγχρονης επιθετικής ομάδας. Με τα συν του και τα πλην του, “αυτό” είναι ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε. Μια ομάδα με σύγχρονη τακτική και φιλοσοφία, που ξέρει καλά να επιτίθεται με πολλούς παίκτες και προσπαθεί να “πνίγει” τον αντίπαλο και με πρες ψηλά κι “επιθετική” αμυντική λειτουργία.

Ο ΠΑΟΚ ήταν αυτός που θα έπρεπε να βρει το σωστό αντίδοτο κι εκεί ήταν που απέτυχε. Πρώτα, δεν είχε τον Κοντρέρας στο κέντρο της άμυνας. Μαλεζάς και Τσιρίλο ήταν νομοτελειακό πως δεν θα έχουν δυσκολίες μόνο στο να αμυνθούν, αλλά κυρίως στην κατοχή της μπάλας, καθώς δεν έχουν τα προσόντα στο να αντεπεξέλθουν στο πρες κι ήταν εύκολη λεία.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Γκαρσία ήταν απελπιστικά μόνος σ’αυτή τη δοκιμασία. Ο Μπαλάφας προσέφερε όσο μπορούσε ανασταλτικά, αλλά δεν μπορούσε να δώσει βοήθειες στον Ουρουγουανό κι ο Φωτάκης χάθηκε αγωνιζόμενος πιο ψηλά. Η πίεση στον Γκαρσία ήταν πολύ μεγάλη, δεν ήταν δυνατόν να τα βγάζει πέρα κάθε φορά ο Ουρουγουανός, ενώ ο Λαζάρ, που ίσως θα μπορούσε να βοηθήσει, έμεινε στον πάγκο.

Κόστος

Το πρώτο κόστος για τον ΠΑΟΚ ήταν πως δεν μπορούσε να επιτεθεί. Αν έχει κερδίσει μέχρι στιγμής φέτος το χειροκρότημα ο Δικέφαλος είναι για τη φιλοσοφία του και για όσα φτιάχνει στο χορτάρι με την μπάλα στα πόδια. Χωρίς αυτήν, οι παίκτες του ήταν αναγκασμένοι να βρίσκονται διαρκώς στις αμυντικές τους θέσεις. Οι ακραίοι μπακ πίσω, ο Βιερϊνια με τον Σαλπιγγίδη πάρα πολύ χαμηλά, ο Κλάους μόνος του μπροστά. Σχεδόν αδύνατον για τον ΠΑΟΚ να απειλήσει έτσι, ο Ολυμπιακός δεν ήταν διατεθειμένος να δεχθεί φάση από μακρινή μπαλιά στον Αθανασιάδη.

Για να επιτεθεί ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να κρατήσει την μπάλα, να την κυκλοφορήσει και να σπάσει το πρες. Να ανέβουν όλοι αρκετά μέτρα ψηλότερα, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να προσπαθήσουν όλα όσα δουλεύουν με τον Μπόλονι. Ο ΠΑΟΚ δεν το κατάφερε, εκτός από πολύ λίγες περιπτώσεις.

Σαφής αποτύπωση του κόστους, η καταγραφή των μόνο δύο πραγματικά καλών φάσεων του ΠΑΟΚ. Στο 24’ ο ΠΑΟΚ κυκλοφορεί σωστά με τη μία, όχι τυχαία βρίσκει αμέσως ρήγμα στ’αριστερά με τον Λίνο και απειλεί πολύ τον Ολυμπιακό. Αυτή η φάση ήταν και που οδήγησε στα δύο συνεχόμενα κόρνερ και στο 0-1. Δεύτερη καλή περίπτωση, στο 53’. Ο Φωτάκης βρίσκει χώρο να πασάρει χωρίς πίεση, ο Σαλπιγγίδης γυρίζει αιφνιδιάζοντας τον Μαρκάνο κι ο Μέλμπεργκ υποχρεώνεται σε συγκλονιστικό τάκλινγκ. Δείτε τα στο βίντεο που ετοίμασα:

Κέρδος

Το δεύτερο κόστος για τον ΠΑΟΚ είναι όλα αυτά για τα οποία δεν χρειάζεται να σας φτιάξω ειδικό βίντεο. Όλες αυτές τις φάσεις που έφτιαξε ο Ολυμπιακός, το κέρδος των γηπεδούχων. Η ομάδα του Βαλβέρδε, σαν τις “καλές, σύγχρονες ομάδες” που συζητήσαμε στον πρόλογο, επιτέθηκε στον αντίπαλο με όλους τους τρόπους και με πολλούς πρωταγωνιστές.

Με βάση του παιχνιδιού τον Τοροσίδη, όπως έγινε κατά κόρον στο πρώτο ημίχρονο. Με αιχμή τον Τζιμπούρ που έπαιξε πάλι σε όλο το πλάτος της επίθεσης. Με τον Ιμπαγάσα να φτιάχνει φάσεις ακόμα και χωρίς να ακουμπάει την μπάλα, με τον Φουστέρ να κινείται ελεύθερος στην περιοχή. Με τον Φέισα να σουτάρει ερχόμενος από πίσω, με τον Μιραλάς να σολάρει. Με τους επιθετικούς να βρίσκουν φάσεις στην κόντρα στο 2ο ημίχρονο, όταν ο Ολυμπιακός “έπεσε” πιο χαμηλά στο γήπεδο και σκλήρυνε με Μοντεστό και Μακούν μπροστά από τον Ορμπάιθ.

Ένα βήμα πιο πίσω

Ο Ολυμπιακός τα πέτυχε όλα. Κράτησε την μπάλα για όσο ήθελε, ελαχιστοποίησε τις φάσεις του αντιπάλου, εξασφάλισε πως ο ίδιος θα φτιάξει πάρα πολλές. Έτσι, εννιά φορές στις δέκα, θα είσαι ο νικητής. Ο Ολυμπιακός, χάρις στον προπονητή του, έχει παγιώσει πως είναι “τέτοια ομάδα”. Τώρα, βρίσκεται μπροστά στο πολύ δυσκολότερο επόμενο βήμα. Να ανέβει επίπεδο, να γίνει ικανός για όλα ή για κάποια απ’αυτά ακόμα και στους αγώνες του “υψηλού ραφιού”, όχι μόνο στις εγχώριες αναμετρήσεις.

Ο ΠΑΟΚ είναι κι αυτός μια “τέτοια ομάδα”, μια καλή ομάδα και έχουμε εξηγήσει το γιατί σε προηγούμενα κείμενα. Όμως, ο Δικέφαλος δεν το έχει παγιώσει ακόμα, δεν το πράττει με συνέπεια. Έτσι, παρότι το σχέδιο πάει καλά, βρίσκεται ένα βήμα πιο πίσω από τον Ολυμπιακό, για δύο πολύ βασικούς λόγους. Πρώτον, το σχέδιο με τον Μπόλονι έχει μόλις μερικούς μήνες ζωής κι αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο και δουλειά για γίνουν δεδομένα. Δεύτερον, το ρόστερ είναι πολύ μικρό, δεν έχει το βάθος που απαιτείται ώστε τα “μπορώ” σου στο χορτάρι να μην αλλοιώνονται από απουσίες παικτών.

Το “Καραϊσκάκης” μας έδειξε που βρίσκεται η κάθε ομάδα στην πορεία της εξέλιξής της, το μέλλον τους αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

2 σχόλια
  • dhead Δευτέρα, 03 Οκτωβρίου 2011 22:26 Συντάχθηκε από dhead

    Δυστυχως οσο και αν ο Βαλβερδε (που εχει και μερικα μειονεκτηματα τα οποια δεν εχουν αναλυθει) "τρεχει" την ομαδα σε ευρωπαικα standards, το τμημα scouting και γενικοτερα ο περιγυρως του ποδοσφαιρικου τμηματος του Ολυμπιακου κινειται σε επιπεδα Β εθνικης. Φανηκε σε πολλα επιπεδα μεσα στο καλοκαιρι. Σε ενα απο αυτα (φυγη Riera) απογοητευτηκα πολυ. Αν ξερεις να αγοραζεις πρεπει να ξερεις και να πουλας.

  • elf Δευτέρα, 03 Οκτωβρίου 2011 20:43 Συντάχθηκε από elf

    Δεν γινεται να διαφωνησει κανεις μαζι σου Θεμη. Ειληκρινα ειχα μεγαλη λαχταρα να δω τον Ολυμπιακο φετος για 3 λογους.

    1ον: Ηθελα να δω την ομαδα του Ερνεστο. Την ειχε αφησει μιση και ξεκρεμαστη πριν 2 χρονια. Εφυγε και μαζι του και το οραμα του,κατι που τρεμω σε ενδεχομενη φυγη του φετος. Ηθελα να δω λοιπον την ομαδα να παιζει το ποδοσφαιρο που σκεφτεται ο Ερνεστο, το οποιο δουλεψε περσι...αλλα και τη πρωτη χρονια. Πιστευω οτι οι "παλιοι" Τορο,Νικοπολιδης κλπ δεν ηθελαν να το ξεχασουν ποτε αυτο που εζησαν με τον Ερνεστο. Τους εδωσε την αισθηση και τη φιλοδοξια πως μπορουν να κοιταξουν τους Ευρωπαικους συλλογους στα ματια και να εχουν ανταγωνιστικο ρυθμο. Πλεον αρχισαν να καταλαβαινουν οτι το να δουλευουν στη προπονηση δεν ηταν αγκαρια, αλλα οπλο για να αντεξουν σε υψηλο ρυθμο. Τι κι αν στο Ουεφα μας νικησε η Σεν Ντε Τιεν, ομαδα με παικτες που παιζουν υψηλου ρυθμου ματς ολη τη χρονια. Τι κι αν εβαζε τον Οσκαρ, που δεν βλεποταν, ηθελε να μαθει η ομαδα να παιζει με ενα στυλ. Το δικο του.

    3ον: Ηθελα να δω πολυ το επιπεδο των Ριερα,Μιραλλας και Τοροσιδη να απογειωνονται σε Ελλαδα και Ευρωπη...ειμαι σιγουρος οτι αλλος Ριερα θα ειναι στη Γαλατα και αλλος θα ηταν στον Ολυμπιακο.Ο Τεριμ ηδη μιλα για τη φυσικη του κατασταση...τον πηρε για παικτη ατι αλλα την πατησαν και οι δυο τους. Ο Ριερα θα ετρεχε ποιοτικα χιλιομετρα στον Ολυμπιακο του Ερνεστο, ενω στη Γαλατα θα πρεπει να βρει τη φορμα του για να κανει σλαλομ...δυκσκολο! Ο Ερνεστο τον δουλεψε αριστα περσι, το λεγατε ολη τη χρονια, ηταν 2ος πλει μεικερ μαζι με Ιμπαγασα. Ειχε και τις δυο πλευρες του σχεδον ιδιο επιπεδο με Μιραλλας δεξια. Κατι που θα βολευε και τον Βελγο καθως απο δεξια εχει πισω του τον Τορο και ανετα γινεται 2ος φορ χωρις να γυριζει σχεδον ποτε πισω.

    3ον: Ηθελα να δω επιτελους μια Ελληνικη ομαδα που θα κανει τους ευρωπαιους να πουν εδω εγινε δουλεια. Και οχι επειδη παιρνει αποτελεσματα, αλλα επειδη εχει οραμα και παιζει συγχρονο ποδοσφαιρο. Ηθελα να τους αναγκασουμε να κοιταξουν εδω, να ανεβουμε επιπεδο στα ματια τους...και φυσικα στην αγορα τους.

    Δυστυχως ο Ριερα εφυγε και με αυτο τον κρικο χαθηκαν και πολλα αλλα. Ειμαι βεβαιος οτι ειδικα με Μαρσειγ αλλα και Αρσεναλ αν ειχαμε Ριερα αριστερα,Μιραλλας κορυφη και Φουστερ δεξια...θα πανηγυριζαμε πρωτα μια υπεροχη ομαδα και ποιος ξερει ισως και σπουδαια αποτελεσματα...
    ααα ρε Θρυλε παντα στο τελος τα χαλας ολα διαολε!

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.