Εκλογές 2012: Οι πολιτικοί του… πάγκου!

Μπλα… μπλα… μπλα! Κάπως έτσι θα μπορούσε να ξεκινάει άλλο ένα κοινότοπο και βαρετό θέμα για τους αθλητές που μεταπήδησαν στην πολιτική ζωή της χώρας. Μόνο που το Onsports δεν είναι ένα ακόμα συνηθισμένο site! Πιστό στο ραντεβού του με τις διεστραμμένες σκέψεις (γιατί όπως και να το κάνουμε,  ε δεν το λες και normal) προχώρησε την πρωτότυπη (ναι καλά θα ΄θελε) αυτή ιδέα δύο βήματα παραπέρα και σας παρουσιάζει τους πολιτικούς που το… έριξαν στον επαγγελματικό αθλητισμό!

Εντάξει ναι, μπορείτε να φωνάζετε όσο θέλετε και με το δίκιο σας αφού δεν υπάρχει κανείς τέτοιος, αλλά πιστέψτε μας δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν θα κάνουμε ούτε αυτό, αν και θα μπορούσαμε!  Το Onsports λοιπόν, αφού σας κούρασε πρώτα με σκοπό να σας ρίξει πιο εύκολα στο καναβάτσο, με το μικρόβιο της προπονητικής μέσα του και πάντα δίπλα στον ψηφοφόρο προπονητή της εξέδρας, σας παρουσιάζει το alter ego των πολιτικών αρχηγών στους πάγκους (καλά ΟΚ, μπορεί να μην είναι ακριβώς και σε πάγκο)!

Υπηρετούν και οι δύο το… μπλε φως! Ο Αντώνης Σαμαράς τη δάδα της Νέας Δημοκρατίας και ο Γιώργος Δώνης το αστέρι του Ατρομήτου. Κοινός διακαής τους πόθος να επιστρέψουν σε ομάδες… πρωταθλητισμού, «γλυκοκοιτάζοντας» εξουσιαστικούς θώκους. Αναδείχθηκαν μέσα από μεγάλες παραδοσιακές «δυνάμεις» της χώρας, ο πρώτος με τρελή… κούρσα στο υπουργείο Εξωτερικών και ο άλλος στο «Amsterdam Arena», ανοίγοντας δρόμους για διεθνή καριέρα. Δοκιμάστηκαν, «ψήθηκαν» (τόσο που κάηκαν) ακολουθώντας φιλόδοξα, αλλά κακοτράχαλα μονοπάτια (βλέπε Πολιτική Άνοιξη που έγινε… χειμώνας και «Δικέφαλος Αετός» χωρίς φτερά), ωστόσο μετανιωμένοι και πιο ώριμοι από ποτέ, «έπεσαν από το δέντρο» και είναι έτοιμοι, ο ένας να αναλάβει τις τύχες μιας χώρας και ο άλλος εκείνες μιας «μεγάλης» (ή του εξωτερικού) ομάδας. Αν ο Αντώνης Σαμαράς ήταν αθλητής, θα ήταν ο «μαέστρος» και το «μυαλό», με το χέρι… αλφάδι, σε ομάδα μπάσκετ.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα έκανε σπουδαία καριέρα πολυαθλητή! Δεν θα μπορούσε να διαπρέψει σε αγωνίσματα ανοικτής θαλάσσης, ως κεντρικό αμυντικό (λίγο βαρύ βέβαια) δίδυμο… ογκόλιθο με τον Θεόδωρο Πάγκαλο ή ακόμα και να κλείσει όλους τους διαδρόμους προς την εστία της ομάδας του, ενίοτε και την ίδια την εστία; Ως πυγμάχος βαρέων… βαρών ή αθλητής της άρσης βαρών; Πως το είπες το τελευταίο; Μα φυσικά (εκτός από το ότι σας κούρασα με τις πολλές ρητορικές ερωτήσεις) ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αν ήταν προπονητής θα ήταν ο… Χρήστος Ιακώβου! Αυτοδημιούργητος, σπουδαίος αθλητής στα νιάτα του, με παράσημο μάλιστα την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ελλάδας όταν αυτή μεγαλουργούσε, σπάζοντας με «υπεραθλητές» το ένα παγκόσμιο ρεκόρ μετά το άλλο! Κάτι σαν να λέμε δηλαδή εξέχων μέλος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ όταν αυτή επίσης «μεγαλουργούσε»! Τι κρίμα που όλα αποδείχθηκαν πρόσκαιρα, κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος, σαν κάστρο στην άμμο ή σαν όποιο άλλο κλισέ χρησιμοποιείται σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν αποκαλύφθηκε ότι η ομάδα στην οποία ήσουν επικεφαλής ακολούθησε τον κατακριτέο, επιφανειακά εύκολο και παράνομο δρόμο προς την κορυφή (λογικά όχι εν αγνοία σου)! Τι κρίμα που από λαοπρόβλητος ηγέτης με νωπή λαϊκή εντολή, όπως και άλλοι, προσπαθεί τώρα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα!

Αν το ΚΚΕ ήταν η Μπάγερν Μονάχου, εσύ θα ήσουν σίγουρα ο Ριμπερί της! Ο φόβος και τρόμος (κυριολεκτικά) των αντίπαλων αμυνών, έτοιμος να εκμεταλλευτείς την παραμικρή δυσλειτουργία της, στέλνοντας την μπάλα εκεί που… ξεμοναχιάζονται οι αράχνες! Δεν είναι όμως (συγγνώμη συντρόφισσα) και γι αυτό, εσύ Αλέκα Παπαρήγα δεν θα μπορούσε παρά να ήσουν ένας υπηρέτης του αθλήματος του λαού. Ένας τεχνικός σε μια λαϊκή ομάδα του Πειραιά, στις φάμπρικες και στις εργατογειτονιές  του Κορυδαλλού ή της Νίκαιας! Ένας τεχνικός του λαού, μέσα από αυτόν που μιλά τη γλώσσα του, η αδικιά (από το λαϊκιά) δεν χωρά στο λεξιλόγιό σου και κόντρα στα μεγαλοσυμφέροντα (ενίοτε και τα «ραβασάκια» από πάνω) θα δίνεις ισάξιες ευκαιρίες σε όλους τους ποδοσφαιριστές, μετατρέποντας τους αγώνες σε εκδηλώσεις - συλλαλητήρια της ΚΝΕ και τα αποδυτήρια σε τόπο διανομής του «Ριζοσπάστη»! Για όλα αυτά, εσύ Αλέκα, μπορεί να μην παίξεις ποτέ δίδυμο μπροστά με τη Λιάνα, αλλά είσαι το δικό μας παιδί από τη Νίκαια, ο «χτυπημένος» από παντού, Σούλης Παπαδόπουλος!

Είναι ο λόγος που οι τοίχοι των κορασίδων απέκτησαν και πάλι νόημα ύπαρξης μετά τον Μπράντον από τα «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς», αλλά και η ζωντανή απόδειξη πως η Αριστερά μπορεί να έχει και αυτή φυσιολογικούς ανθρώπους για αρχηγούς. Οι κακές γλώσσες θέλουν την Ελλάδα να «φλερτάρει» με σοβαρό κίνδυνο υπογεννητικότητας, όταν εκείνος έκανε το ίδιο με το ΠΑΣΟΚ, απογοητεύοντας το ανήλικο κοινό του. Το «Είναι νέος και ωραίος, είναι νέος και ωραίος, είναι νέος και ωραίος…» θα μπορούσε κάλλιστα και/να είναι το πολιτικό μήνυμα, πλύση εγκεφάλου του Αλέξη Τσίπρα που έρχεται μπροστά από τις λέξεις και αντί για τον Αλαβάνο, θα του ταίριαζε καλύτερα ο Ψινάκης, ο οποίος ωστόσο «πρόγκιξε» σε πιο δεξιές παραλίες. Αν ήταν αθλητής, θα ήταν σε κάτι εναλλακτικό όπως το «αβλαβές» πινγκ-πονγκ. Ένας Καλλίνικος Κρεάνκα με περγαμηνές και αρκετές επιτυχίες, αδύναμος όμως να πρωταγωνιστήσει στα «μεγάλα ραντεβού», παρά το γεγονός ότι τα «κλείνει» εύκολα. Προπονητής όμως δεν είναι άλλος από τον Φώτη Κατσικάρη! Νέος, ωραίος (κάτι με το οποίο βέβαια διαφωνούμε, αλλά είπαμε… πλύση εγκεφάλου), φέρελπις με καινοτόμες ιδέες, έτοιμος να προσφέρει κάτι το διαφορετικό, ένα δροσερό (επιτέλους) αεράκι στο προσκήνιο!

Τους χωρίζουν πολλά, όμως τους ενώνουν ακόμα περισσότερα! Κουβαλώντας στην πλάτη ιστορία βαριά, όπως άλλωστε και των μεγάλων ομάδων στις οποίες ανδρώθηκαν (Ν.Δ. – ΠΑΟΚ), Γιώργος Καρατζαφέρης και Άγγελος Αναστασιάδης είναι υπέρμαχοι του τρίπτυχου «Πατρίς (Ομάδα) – Θρησκεία– Οικογένεια». Δεν διστάζουν να στείλουν σπίτι τους τα «παλικάρια που δεν μπορούν», ενώ σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, εκείνες τις στιγμές, κάνουν ακόμα και σουπιά να παραδοθεί από το φόβο στα ψυγεία του Καλλιμάνη.  Άγγελος και Γιάννης έχουν ρεαλιστικούς στόχους. Τη σωτηρία του ΠΑΣ ο μεν (την εξασφάλισε), την είσοδο στη Βουλή του ΛΑ.Ο.Σ ο δε (θα την εξασφαλίσει;), ευελπιστώντας ωστόσο αμφότεροι - αφού παίζουν με μικρές ομάδες τόσο μεγάλη μπάλα - να «γυρίσει η Παναγιά το κουμπί» και να πανηγυρίσουν... νταμπλ! Πρωτάθλημα και... κυβέρνηση! Αν ο Καρατζαφέρης ήταν αθλητής δεν θα ήταν τίποτα άλλο από bodybuilder, καθώς κάτω από το καλοσιδερωμένο κουστούμι, είναι ακόμα φυλακισμένο ένα σμιλεμένο στη λεπτομέρεια κορμί, με μυς σε χειμερία νάρκη!

Οι πιο αδικημένες ίσως φωνές της ελληνικής κοινωνίας! Και ενώ οι περισσότεροι από εμάς απολαμβάνουμε να τους ακούμε, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνουμε τον εαυτό μας να συμφωνεί μαζί τους, κανείς μας δεν τους εμπιστεύεται την ψήφο του ή τον πάγκο της ομάδας του! Αν δεν είναι αυτός κοινωνικός ρατσισμός, ποιος είναι; Και μη μου πεις τώρα ότι δεν έχεις ομάδα να εμπιστευτείς στον Νικόλα τον Αλέφαντο, γιατί κατά βάθος αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από μία φθηνή δικαιολογία! Αγωνιστές, αδικημένοι από το σύστημα και τα συμφέροντα που αυτό εξυπηρετεί, όταν έβαλαν με τον κόπο τους τη γλώσσα κάτω από τη βρύση, κάποιος έκλεισε τον γενικό με το έτσι θέλω (βλέπε Δούρο). Γι αυτό μια τηλεοπτική εκπομπή του Βασίλη Λεβέντη μπορεί να συγκριθεί μόνο με εκείνη στην οποία θα βρεθούν τε – α – τε «Αλέφας» - Δούρος! Γι αυτό και μόνο ο κυρ Νικόλας που μαθαίνει μέσα από την καρδιά του μπαλίτσα σε όποιον κοπιάσει δίπλα του, θα είναι για μας ένας… Λεβέντης της πολιτικής, σε παράφραση του γνωστού άσματος αφιερωμένο στην αλεπού των πάγκων: «Για σου ρε Αλέφαντε είσαι λεβέντης»!