Γράμμα σε κάποιον που φορούσε μπλε…

Εξαιτίας σου ωστόσο και προκειμένου να μην… κουβαληθείς σπίτι μου, έκανα πράγματα που δεν ήθελα. Έτρωγα όλο μου το φαγητό, σταματούσα να κλαίω, να ζητάω επίμονα πράγματα και να πειράζω τη μικρή μου αδερφή. Ακόμα και να κοροϊδεύω τον Τάσο από δίπλα. Μου άρεσε να κοροϊδεύω τον Τάσο από δίπλα. Στην πραγματικότητα, τώρα που το ξανασκέφτομαι είσαι η αιτία που τα παιδιά της γειτονιάς με έβαζαν να παίζω πάντα τέρμα ("είσαι καλός εσύ" μου έλεγαν, όχι ότι έτρωγα όλο το φαγητό μου) και με έβρισκαν πάντα πρώτο στο κρυφτό. Σε περίπτωση που το ξέχασες, έτρωγα όλο μου το φαγητό. Ήσουν για την παχυσαρκία μου, κάτι σαν το ασανσέρ και οι κυλιόμενες σκάλες για την κυτταρίτιδα στις γυναίκες.

Τόσο φοβερό και τρομερό σε είχαν περιγράψει βλέπεις, που σε είχε φοβηθεί η ψυχή μου! Πάλι καλά όμως που μια μέρα ήρθες τυχαία σπίτι να δώσεις ένα φάκελο στη μαμά μου. Ήσουν όσο ψηλός ήταν και ο μπαμπάς μου, είχες ένα κεφάλι, δυο μάτια, δυο αυτιά, δυο χέρια, δυο πόδια (στο ενδιάμεσο δεν ξέρω) και κανονικά μαλλιά. Το ένα μάλιστα από τα δύο φυσιολογικά σου χέρια μου τσίμπησε το κατακόκκινο μάγουλο που έμοιαζε λες και με είχαν φουσκώσει! Τότε συνειδητοποίησα πως τζάμπα τα φουσκωμένα μάγουλα! Τζάμπα συμβιβαζόμουν τόσο καιρό αφού αλλιώς σε είχε πλάσει η παιδική μου φαντασία.  

Από τη στιγμή έτσι που κατάλαβα πως είχα πέσει θύμα εξαπάτησης και δεν συντρέχει κανένας λόγος… ανησυχίας, έγινα πάλι ο παλιός, καλός μου εαυτός! Αφέθηκα στα απλά ωραία καθημερινά πράγματα και στην ξεγνοιασιά της ζωής, ενώ όπως καταλαβαίνεις, απωθημένο μου ήταν το ποδόσφαιρο.  Αφού σταμάτησα λοιπόν να ξεχωρίζω από τα άλλα παιδάκια της ηλικίας μου και το περίγραμμά μου επανήλθε στο φυσιολογικό για ένα 7χρονο, του έδωσα και κατάλαβε! Μπάλα, μπάλα, μπάλα! Και μάλιστα όχι πια τέρμα! Η αλήθεια όμως είναι πως ως παιδιά το είχαμε παρακάνει! Ειδικά εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια, ως παιδιά, ξεπερνούσαμε τα όρια και δεν άντεχες! Σε καταλαβαίνω…

Ώσπου μια μέρα γύρισες κατάκοπος από τη δουλειά (ποιος ξέρει με πόσους εγκληματίες τα είχες βάλει πάλι;) και δικαιολογημένα ξέσπασες. Με κάτι κραυγές και ακαταλαβίστικα λόγια έδιωξες όλους τους φίλους μου από τη γειτονιά και εγώ έμεινα αποσβολωμένος στη μέση του δρόμου να σε κοιτάω.

«Τι κοιτάς εσύ; Εξαφανίσου, Δεν άκουσες τι είπα;», μου φώναξες με όλη σου τη δύναμη!

«Μα γιατί; Η μαμά μου δεν με έχει φωνάξει ακόμα», απάντησα με… εγκληματική αφέλεια και αυτό ήταν το ασυγχώρητό μου λάθος! Στην ιδέα πως κάποιος δεν σε φοβόταν, «πρασίνισες» (τώρα που το ξανασκέφτομαι ήσουν πραγματικά γελοίος) και άρχισες τα… γαλλικά! Σε αυτό το σημείο θέλω να ξέρεις πως θα σου είμαι για πάντα ευγνώμων γιατί εσύ μου έμαθες την πρώτη μου ξένη γλώσσα συνδυάζοντας εμένα, σύσσωμη την οικογένειά μου και πρόσωπα που δεν είχα δει ποτέ, αλλά με ανάγκασαν να αγαπώ, φιλώντας κάτι εικόνες τους.

Δεν πέρασε καιρός μέχρι να "παραβιάσεις" και πάλι με το έτσι θέλω τη ζωή μου, όταν επιτέλους είχα καταφέρει να ξαπλώσω τον Τάσο στο χώμα και μάλιστα μπροστά στα μάτια της Ελενίτσας! Χωρίς πολλά πολλά, με άρπαξες από το αυτί και με έσυρες ως το σπίτι, προειδοποιώντας τη μαμά μου να με μαζέψει γιατί αλλιώς θα γινόμουν εγκληματίας! Αυτό ήταν! Είχες καταφέρει να μου μπεις στο μάτι χειρότερα και από τα φασολάκια της γιαγιάς μου. Και πίστεψέ με, προτιμούσα να μείνω νηστικός ακόμα και την εποχή που ήμουν... καλός στο τέρμα, παρά να φάω τα φασολάκια της γιαγιάς μου. Τότε ήταν που κατάλαβα πως αυτή μας η σχέση δεν οδηγούσε πουθενά, αφού δεν μου άρεσε που ήθελες να χώνεις τη μύτη σου παντού!

Όπως και λίγα χρόνια αργότερα που κατά την άποψή σου, δεν ήμουν ακόμα έτοιμος να πάρω μηχανάκι. Τότε ανέδειξες σε αυτοσκοπό σου να με συμμορφώσεις! Με το θορυβώδες «ασπρουλιάρικο» αμάξι, προέκταση του εγώ σου, παραμέλησες τον εαυτό σου, ξοδεύοντας ώρες αμέτρητες να παίζουμε κυνηγητό στα στενά. Η ζωή σου πλέον είχε αποκτήσει νόημα… Εγώ, συνηθίζοντας στην απουσία σου για χρόνια, νόμιζα πως μπορούσα πλέον να σε ξεγελάσω και έκανα το μηχανάκι μου όλο και πιο γρήγορο. Ήμουν από τα Λιόσα βλέπεις. Και μπορεί με αυτό να μην πέτυχα τον αρχικό μου στόχο να βρω κορίτσι, ωστόσο είχα εσένα να μου δίνεις και από ένα ροζ… ραβασάκι σε κάθε μας "τρυφερό" τετ α τετ. Η σχέση μας πια είχε προχωρήσει…

Τα χρόνια όμως πέρασαν. Εγώ βρήκα γκόμενα και εσύ παράτησες το χόμπι σου να κυνηγάς «παπιά». Αν το καλοσκεφτείς, μαζί ωριμάσαμε… Άσχετα αν μου έριχνες καμιά τριανταριά χρόνια…

Τότε έκανες και πάλι την εμφάνισή σου. Ήσουν μάλιστα τόσο εκδηλωτικός που με συγκίνησες πανάθεμά σε εκείνη τη βραδιά. Ήρθες να μας επισκεφτείς στο παγκάκι του πάρκου όπου καθόμουν με τη φίλη μου. Φορούσες τα καλά σου (μάλλον η επίσημη ενδυμασία σου ήταν καθαριστήριο) και δεν είχες μαζί σου το «ασπρουλιάρικο» αμάξι (προφανώς γιατί λερώνει). Χωρίς πολλά πολλά, άρχισες να μας ψαχουλεύεις και φεύγοντας της έκλεισες το μάτι… Μέχρι και σήμερα, δύο παγκάκια πιο κάτω, εκεί πίσω από τα δέντρα (ξέρεις…), κάποιοι δίνουν ακόμα ραντεβού θανάτου, πληρώνοντας για να συναντηθούν μαζί του. Αλήθεια τόσα χρόνια δεν έχει πάρει τίποτα το αυτί σου;

Ήσουν μάλλον ο ίδιος που βαρέθηκες να επιτηρείς ένα τσούρμο 16χρονων καταληψιών και αποφάσισες να… ξεκόψεις από την παρέα σου, βγάζοντας έξω το μεγάλο σου… κόφτη. Σε καταλαβαίνω, ήθελες να κάνεις απλά πιο ενδιαφέρουσα την ανιαρή υπηρεσία σου. Μόνο που με τον ίδιο κόφτη που έκοψες την αλυσίδα, τεμάχισες και τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς να παλέψει για το μέλλον των δικών σου παιδιών…

Αργότερα σε ξανασυνάντησα πάλι, σε παρέες, να καυχιέσαι για την αφορμή που ανακάλυψες προκειμένου να «γράψεις» κάποιον που δεν σου άρεσε η φάτσα του ή για τα ευρηματικά παιχνίδια που σχεδιάζατε εσύ και οι φίλοι σου (σε στιγμές αυτοκτονικής βαρεμάρας ) ώστε να… σκοτώσετε την ώρα σας εις βάρος αλλοδαπών. Ήθελα να σε ρωτήσω αν με θυμόσουν, ωστόσο προτίμησα να αδιαφορήσω…

Μετά από αυτό, η σχέση μας περιορίστηκε στην οπτική επαφή καθώς είχα καταφέρει σε μεγάλο βαθμό να σε αποφεύγω. Μην νομίζεις πως μου έλειψες κιόλας, αλλά δεν σε ξέχασα. Ρώταγα και μάθαινα για σένα. Κάποιοι μου είπαν πως έκρυβες τις αδυναμίες της προσωπικότητάς σου σε μια πιο καλά εξοπλισμένη στολή που σε έκανε να μοιάζεις με διαγαλαξιακό ρομπότ, πως είχες αρχίσει να τα «βάζεις» με γεροντάκια, συνταξιούχους, ακόμα και με ζαρντινιέρες (!), ενώ είχες περάσει ειδική εκπαίδευση για να αναγνωρίζεις τον ύποπτο από τα παπούτσια, με ειδίκευση στα «Converse» (αν βέβαια είναι και πράσινο ανοικτό ακόμα καλύτερα)! Πως ήσουν ο ίδιος που… πώς το λέτε και σεις;  Επιδιδόσουν σε βανδαλισμό ξένης περιουσίας φορώντας κουκούλες και κράνη, όταν βέβαια δεν έβαζες σε τσάντες ανυποψίαστων πολιτών ενοχοποιητικά στοιχεία! Ακόμα και πως άρχισες να πυροβολείς παιδιά μού είπανε! Να ξέρεις πάντως πως εγώ δεν τους πίστεψα! Οι κακές οι γλώσσες έλεγα, υπάρχουν και βίντεο μού απαντούσαν! Προϊόν μοντάζ, εγώ! Εκεί, να σε υπερασπίζομαι!

Ώσπου μια μέρα αποφάσισα να διαπιστώσω με τα ίδια μου τα μάτια αν όσα ακούγονται για σένα είναι αλήθεια! Εσύ πάλι, ανυπομονούσες τόσο να με δεις! Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η τόσο δυναμική επιστροφή σου στη ζωή μου! Δημοσιογράφος, με χόμπι τη φωτογραφία, ήξερα πως θα ήσουν εκεί και κάτι μου λέει μέσα μου πως με περίμενες.

Σε τράβηξα εν ώρα… δράσης γιατί έγραφες ωραία στο φακό, όμως εσύ δεν πείστηκες να σου στείλω μία να σε καμαρώνεις. Αρκέστηκες να με πετάξεις κάτω και να μου σπάσεις την κάμερα… Γιατί; Εγώ μια φωτογραφία σου ήθελα μόνο να σε θυμάμαι. Δεν είχα σκοπό να σε ξαναδώ, τουλάχιστον για κάποιο καιρό. Εγώ δεν ήθελα να σου κάνω κακό. Το κακό το έχεις βρει και θα το ξαναβρείς από άλλους, αλλά δυστυχώς όχι μόνο εσύ.

Η βία γεννάει βία και η κατάχρηση εξουσίας φέρνει άρνησή της και αντίδραση. Το λυπηρό όμως είναι πως τις περισσότερες φορές θυσιάζεται αθώο αίμα που δεν λερώνει τα χέρια των φαινομενικά ενόχων, αλλά τα δικά σου…

Υ. Γ. Ας με άφηνες τουλάχιστον να κρατήσω τη φωτογραφία της Ελενίτσας που συνάντησα και πάλι μετά από τόσα χρόνια σε εκείνη την πορεία…»

                                                                                                                                                                          ΧΧΧΧΧΧΧ