Παπαχρήστου : «Αν αργούσαν λίγο ακόμα...»

«Χτύπησα με δύναμη στο στήθος του Δημήτρη (σ.σ. Χήνη) και έπεσα λιπόθυμη στο έδαφος. Από την πτώση χτύπησα στα χείλη μου και είχα ματώσει. Ευτυχώς ήταν κοντά ο Πομάσκι, ο Μάρσελος και ο Στεργιούλης και έτρεξαν για τις πρώτες βοήθειες. Η γλώσσα μου είχε γυρίσει και έκαναν προσπάθειες να ανοίξουν το στόμα. Όπως μου είπαν δυσκολεύτηκαν αρλετά γιατί το στόμα μου δεν άνοιγε και ήταν έτοιμοι να μου σπάσουν τα μπροστινά δόντια. Ευτυχώς μετά από αρκετές προσπάθειες μου άνοιξαν το στόμα και τράβηξαν τη γλώσσα. Αν αργούσαν λίγο ακόμα ίσως να μη μιλούσαμε τώρα. Ευτυχώς τέλος καλό, όλα καλά».

Για την σπανιότητα του επεισοδίου και την ευθύνη που ίσως φέρει ο συναθλητής της είπε: «Τόσα χρόνια που κάνω αθλητισμό δεν έχω συναντήσει τέτοιο περιστατικό. Είναι τελείως... κουφό να διατρέξει κίνδυνο η ζωή σου από τέτοιο ατύχημα. Όμως δεν νομίζω ότι πρέπει να αναζητήσουμε ευθύνες. Ήταν άπειρο και το παιδί, δεν μπορείς να πεις τίποτα. Δόξα τω Θεώ γλότωσα τα χειρότρα. Στο κρεβάτι, πάντως, δεν πρόκειται να μείνω. Θα επισκεφτώ τον γιατρό κι αν μου δώσει το ΟΚ, θα ξεκινήσω προπονήσεις έστω και πιο χαλαρά. Θα κάνω ποδήλατο, κοιλιακούς, ότι μπορώ».