Γκατούζο και Τούντορ: Τα Πρωταπριλιάτικα αστεία της προπονητικής

Πρωταπριλιά σήμερα, καιρός να μιλήσουμε για αστεία. Συγκεκριμένα για δύο «αστεία» καθώς δεν περνάει μέρα που να μην έχουμε επιχειρήσει να εξηγήσουμε στους εαυτούς μας τι σκέφτονται κάποιες διοικήσεις και τα HR των ομάδων, πριν προχωρήσουν στην πρόσληψή τους.

Να μας συγχωρήσουν, αν θεωρούν ότι τους προσβάλλουμε, αλλά ενδεχομένως με ένα τσίπουρο στο χέρι και ένα τσιγαράκι στο άλλο μια Πέμπτη βράδυ, τόσο ο Ιγκόρ Τούντορ, όσο και ο Τζενάρο Γκατούζο θα μπορούσαν να παραδεχτούν πως αποτελούν τα δύο Πρωταπριλιάτικα αστεία της σύγχρονης προπονητικής στο ποδόσφαιρο.

Δύο φιγούρες που μοιάζουν να αψηφούν τη λογική του αποτελέσματος και να επιβιώνουν σε έναν κόσμο που υποτίθεται πως ζει και πεθαίνει με αυτό.  Μετά τον πρόσφατο αποκλεισμό της Εθνική Ιταλίας του Γκατούζο στα πέναλτι από τη Βοσνία/Ερζεγοβίνη για το Μουντιάλ, και την εξίσου φρέσκια απομάκρυνση του Τούντορ από τον πάγκο της Τότεναμ, η συγκυρία μοιάζει ιδανική για να σταθούμε στο πιο παράδοξο δίδυμο της σύγχρονης προπονητικής.

Αμφότεροι έχουν περάσει από το ελληνικό πρωτάθλημα, αφήνοντας πίσω τους περισσότερο υλικό για memes παρά για ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Ο Γκατούζο στον ΟΦΗ μας χάρισε το θρυλικό «μαλ@κ!@» on camera, ενώ ο Τούντορ στον ΠΑΟΚ αποχώρησε τόσο αθόρυβα που ούτε ο ίδιος δεν πρέπει να θυμάται πότε ακριβώς έφυγε.

Και όμως, αντί αυτές οι θητείες να τους στιγματίσουν, λειτούργησαν μάλλον σαν... stepping stone. Λες και έγραψαν το καλύτερο βιογραφικό στο LinkedIn που τους υποσχέθηκε θέση στο… δημόσιο της προπονητικής ελίτ.  

Κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό μυστήριο

Ο Τούντορ, ο αιώνιος “project manager” του χάους, κατάφερε να καθίσει στον πάγκο της αγαπημένης του Γιουβέντους και spoiler alert, δεν τα πήγε καθόλου καλά. Στη συνέχεια, βρέθηκε να αποτελεί την “εκλεκτή λύση” για τη σωτηρία της Τότεναμ, μόνο και μόνο για να αποχωρήσει χωρίς ούτε μία νίκη στην Πρέμιερ Λιγκ. Ένα ποδοσφαιρικό speedrun αποτυχίας με premium συμβόλαιο.

Από την άλλη, ο Γκατούζο είναι η επιτομή του cult hero που έγινε ακόμα πιο cult προπονητής. Και αν στην Ελλάδα τον θυμόμαστε πάντα για την ηρωική θητεία του στον ΟΦΗ, ο Ιταλός έφτασε σε σημείο να κάτσει στον πάγκο της αγαπημένης του Μίλαν, δοκιμάστηκε στη Νάπολι, και πρόσφατα πήρε στα χέρια του την Εθνική Ιταλίας. Και μάντεψε… Κάθε φορά, η ιστορία είναι η ίδια. Ξεκινάς να πιστεύεις στο πάθος, στην αυθεντικότητα, στο βλέμμα του που “γυαλίζει” και κάπου εκεί, λίγο πριν το επόμενο βήμα, κάτι λείπει. Κάτι πάντα λείπει.

Αν έπρεπε να τους περιγράψεις με μια φράση, ο Τούντορ είναι ο τύπος που θα σε πείσει ότι έχει λύσει το ποδόσφαιρο με μια φιλοσοφική προσέγγιση που μπλέκει τακτική, υπαρξισμό και λίγο... καφενείο.

Ένας προπονητικός “παπατζής” που πουλάει ιδέες καλύτερα απ’ όσο τις εφαρμόζει, ενώ ο Γκατούζο, είναι η προσωποποίηση του συναισθήματος. Ο τύπος που θα σε κάνει να τον πιστέψεις, να τον αγαπήσεις, να πεις “αυτός θα με ανεβάσει”. Μέχρι να έρθει η στιγμή που πρέπει να αποδείξει ότι όντως το ‘χει.

Και κάπως έτσι, οι δυο τους συνεχίζουν. Να πέφτουν και να σηκώνονται, να αποτυγχάνουν και να επαναπροσλαμβάνονται, να θυμίζουν ότι στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, η εικόνα και το όνομα, πολλές φορές νικάει την πραγματικότητα.

Ίσως τελικά να μην είναι απλώς δύο προπονητές, αλλά η πιο καλοστημένη Πρωταπριλιάτικη φάρσα που έχουμε δει ποτέ.

Και το πιο αστείο; Ότι συνεχίζουμε να την πιστεύουμε. Διότι είναι βέβαιο, ότι η επόμενη μέρα του Τούντορ θα περιλαμβάνει πλουσιοπάροχο συμβόλαιο και ομάδα με προοπτική, ενώ ο Γκατούζο -εφόσον δεν μετακινηθεί από τη θέση του- θα βρει κάποια ομάδα με πληγωμένο ηθικό και διοίκηση-κοσμάρα, που να τον φέρει στο τιμόνι της. Εδώ ο Ολυμπιακός τον γλυκοκοιτάζει εδώ και χρόνια.