Ο ήρωας του 2013 στο ποδόσφαιρο στο Onsports: «Δεν βλέπω αλλά έτσι σκόραρα!» (photos+video)
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που δεν βλέπει, να πετύχει γκολ; Κι όμως, γίνεται... Και το έκανε ο Σουηδός προπονητής, Αντρέας Ένγκστρομ, ο οποίος περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια αυτή του την εμπειρία στο Onsports.
Ο Αντρέας Ένγκστρομ είναι ένας τεχνικός με πρόβλημα όρασης, αφού βλέπει μόνο κατά 1% από το αριστερό του μάτι. Ωστόσο, αυτό δεν τον εμπόδισε από το να σκοράρει στο τελευταίο παιχνίδι της ομάδας του για το 2013 και μιλάει για τον τρόπο που τα κατάφερε στο Onsports.
Ο νεαρός κόουτς μας περιγράφει πώς ανέλαβε ο ίδιος την Ούλβσμπι, μια ερασιτεχνική ομάδα από τη Σουηδία και κατάφερε να την οδηγήσει σε αξιοπρεπείς εμφανίσεις την ώρα που δεν γινόταν προπονήσεις, δεν υπήρχαν παίκτες και ο ίδιος δεν μπορούσε να δει...
Ο Ένγκστρομ κατάφερε να σκοράρει με πέναλτι σε νίκη με 6-1 της ομάδας του και να συγκινήσει όλον τον κόσμο του ποδοσφαίρου με τη δύναμη της ζωής που τον διακρίνει, αφού η ιστορία του έκανε τον γύρο του πλανήτη...
Έχεις παίξει ποτέ ποδόσφαιρο; Πότε και πού;
«Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο όταν ήμουν έξι ετών και σταμάτησα όταν αντιμετώπισα το πρόβλημα υγείας το 2006. Έχω παίξει στην Ούλβσμπι, την Νόρστραντς και την Σκάτκερς».
Πώς και πότε αποφάσισες να γίνεις προπονητής; Πώς καταφέρνεις να προπονείς μια ομάδα;
«Όταν έμαθα για την ασθένεια ξεκίνησα με τα στατιστικά της ομάδας σαν webmaster και έκανα πολλούς φίλους, ενώ ο πατέρας μου έγινε ο προπονητής της ομάδας. Μετά ανεβήκαμε μέχρι την πέμπτη κατηγορία.
Στην πραγματικότητα δεν μπορώ να προπονήσω, αφού δεν μπορώ να δω το παιχνίδι. Από τον Μάιο αυτού του έτους έκανα σχεδόν τα πάντα για την ομάδα, καθώς μετά από αρκετά ματς που παίξαμε δεν είχαμε αρκετούς παίκτες για προπόνηση. Μετά ο παλιός τεχνικός σταμάτησε επειδή θεώρησε ότι δεν είχε ομάδα πια.
Είχαμε προπόνηση μόνο τρεις φορές σε τέσσερις μήνες. Πολλοί άνθρωποι είπαν ότι θα έπρεπε να βγάλουμε την ομάδα από το πρωτάθλημα, αλλά εγώ είπα όχι! Άρχισα να βρίσκω νέους παίκτες, αλλά ήταν ποδοσφαιριστές μόνο για τα παιχνίδια και όχι για προπόνηση. Πήρα 63 παίκτες για τους 17 μας αγώνες και τα καταφέραμε! Πέμπτη θέση στην έκτη κατηγορία. Πραγματικά καλό για αυτή τη χαοτική χρονιά.
Η αγαπημένη μου αρραβωνιαστικιά, Τζένι, που δεν την ενδιαφέρει καθόλου το ποδόσφαιρο, είχε όνειρα για αυτό το καλοκαίρι. Οπότε είμαι χαρούμενος που τα καταφέραμε. Μετά από τόση πολλή δουλειά».
Πόσον καιρό είστε στην Ούλβσμπι και ποιες είναι οι φιλοδοξίες της ομάδας;
«Συνολικά, περίπου 18 χρόνια. Αυτή τη στιγμή, απλά θέλω μια ΟΜΑΔΑ ξανά. Δεν μπορώ να έχω τόσους πολλούς παίκτες σε κάθε παιχνίδι. Είναι ένας μικρός σύλλογος, αλλά σίγουρα θέλω μια σπουδαία ομάδα και να είναι από τις κορυφαίες στο πρωτάθλημα».
Σε είδαμε να σκοράρεις με πέναλτι. Πόσο σημαντική στιγμή ήταν αυτή για σένα; Τι σκέφτηκες πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το πέναλτι που έβαλες;
«Ήταν φανταστικό και εκτός πραγματικότητας. Το σκεφτόμουν για 5-6 χρόνια ότι μια μέρα θα γινόταν... Ολοκληρώθηκε εξαιρετικά μια παράξενη χρονιά. Ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.
Είχα βάλει τον εαυτό μου στον πάγκο στα τελευταία δύο ματς. Είπα στα παιδιά ότι αν κερδίσουμε πέναλτι θέλω να το εκτελέσω και γινόταν από τη στιγμή που τα αποτελέσματα δεν μετράνε. Τους άρεσε και ήλπιζαν ότι θα κερδίζαμε. Έχουμε έναν πολύ γρήγορο επιθετικό, τον Γιόχαν Χάνσεν, οπότε ήξερα ότι υπήρχε μια μεγάλη ευκαιρία.... Στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου έγινε. Είχαμε προβάδισμα 5-0, έδωσα το τηλέφωνο στον μοναδικό παίκτη που ήταν αλλαγή για να το τραβήξει, είχα άγχος και έτρεξα στην μπάλα. Μπορούσα να δω τα δοκάρια πολύ θολά και όχι ακριβώς πού ήταν.
Αλλά εγώ και ο πατέρας μου προπονούμασταν στα πέναλτι δύο εβδομάδες πριν. Μου έλεγε πριν από κάθε σουτ πού ήταν, οπότε ένιωσα ότι μπορούσα να σκοράρω. Ο τερματοφύλακας και η άλλη ομάδα δεν ήξεραν τίποτα για εμένα ή την ασθένειά μου.
Ο διαιτητής σφύριξε. Εγώ σούταρα... Ένιωσα ότι το σουτ έφτασε κοντά στον γκολκίπερ. Αλλά δεν έγινε έτσι. Οι συμπαίκτες μου άρχισαν να πανηγυρίζουν και μετά ήξερα ότι σκόραρα, σε ένα πραγματικό παιχνίδι ξανά!
Η άλλη ομάδα αναρωτιόταν γιατί ολόκληρη η ομάδα μας χάρηκε τόσο μετά από μια εκτέλεση πέναλτι, στο 6-0. Είδαν γιατί, στην εφημερίδα αργότερα.
Κάλεσα τον πατέρα μου στο δρόμο για το σπίτι. Του είπα ότι νικήσαμε με 6-1. Με ρώτησε αν έγινε πέναλτι. Δεν του το είπα...
Αργότερα εκείνη την ημέρα, έδειξα το βίντεο στους γονείς μου. Ο πατέρας μου άρχισε να κλαίει όταν είδε το γκολ. Γνωρίζουν πραγματικά πόσο πολύ θέλω να παίξω ποδόσφαιρο ξανά...».
Έχεις ξαναμπεί από τότε να παίξεις ποδόσφαιρο σε αγώνα της ομάδας σου;
«Όχι, ήταν το τελευταίο ματς της σεζόν. Ίσως την επόμενη σεζόν;»
Πώς ζεις το ποδόσφαιρο;
«Είναι η ζωή μου, το πάθος μου και το χόμπι μου. Και μου λείπει πολύ να το παίξω ξανά...»
Θα ήθελες να μας πεις πώς είναι να ζεις με μειονέκτημα όρασης;
«Όταν το πρώτο έπαθα, αποφάσισα να μην τα παρατήσω, σε τίποτα. Προσπάθησα να πάρω τα θετικά από αυτό και να κάνω ό, τι καλύτερο μπορώ σε ό, τι κάνω. Προσπαθώ να μένω στη ζωή μου ακριβώς όπως ήταν πριν και προσπαθώ να κάνω τις ίδιες δραστηριότητες με τους φίλους μου όπως συνηθίζαμε να κάνουμε.
Κάποια πράγματα είναι πιο δύσκολο να γίνουν τώρα, να πάω για ταινία για παράδειγμα, αλλά ακόμη και αυτό το κάνω επίσης. Είναι απλά λυπηρό να μην μπορώ να οδηγώ αμάξι, κάτι που έκανα για τρία χρόνια και το αγάπησα... Αλλά είμαι τυχερός που έχω την αρραβωνιαστικιά μου στο πλευρό μου, είναι ένας βράχος. Αλλά, πάντα υπενθυμίζω στον εαυτό μου, ότι θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερα».
Πώς σε έχει βοηθήσει το ποδόσφαιρο να μην σκέφτεσαι το πρόβλημα όρασης που έχεις;
«Δεν με έχει βοηθήσει να μην το σκέφτομαι, αλλά με έχει βοηθήσει να συνεχίζω με τη ζωή μου όσο καλά μπορεί να είναι».
Τι έχεις μάθει από αυτή την περιπέτεια υγείας;
«Έμαθα στα αλήθεια, να μην τα παίρνω στα σοβαρά και να δίνω αξία στα μικρά πράγματα».
Ποια ομάδα υποστηρίζεις και ποιος είναι ο αγαπημένος σου παίκτης;
«Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο αγαπημένος μου παίκτης ήταν ο Ντέιβιντ Μπέκαμ. Και ο δικός μας σούπερμαν, ο Σουηδός, Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς».
Δείτε βίντεο και φωτογραφίες με τον Αντρέας Ένγκστρομ:
