Το θρίλερ είναι είδος… αγγλικό

Αυτό το χιτσκοκικό φινάλε της απόλυτα δραματικής κούρσας για το τίτλο της εφετινής Πρέμιερ Λιγκ , που από νωρίς έγινε υπόθεση των δύο συμπολιτισσών του Μάντσεστερ,   διεκδικεί με τεράστιες αξιώσεις τον τίτλο του υπέρτατου θρίλερ στην ιστορία του αρχαιότερου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος του πλανήτη. Και με επιπλέον συνήγορο και τεράστιο διαφημιστή αυτό το ήδη ….αλησμόνητο 3-2 της νέας πλέον πρωταθλήτριας Αγγλίας επί της απίθανης ΚΠΡ (που πανάξια έμεινε στα ποδοσφαιρικά σαλόνια της χώρας της μόνο και μόνο για τον εξαιρετικό συμπρωταγωνιστικό της ρόλο σ’ αυτό το γεμάτο πρωτόγνωρες συγκινήσεις σόου της μπάλας) διεκδικητή με μεγάλες αξιώσεις τίτλου του κορυφαίου του πλανήτη.

Προσωπικά ακόμα αυτόν τον (πρώτο) τίτλο τον δίνω σε άλλο παιχνίδι και θα επιχειρήσω λίαν συντόμως να αιτιολογήσω την συγκεκριμένη μου ετυμηγορία αλλά ασφαλώς αυτή η επική ανατροπή από τους «μπλε» κόντρα στους Λονδρέζους στα πρώτα τέσσερα λεπτά των 5λεπτων καθυστερήσεων είναι κάτι που μαγεύει άπαντες τα τελευταία 24ωρα στον πλανήτη μπάλα. Και ταυτόχρονα προκαλεί μία σειρά από αντικρουόμενα συναισθήματα στους φίλους του αγγλικού ποδοσφαίρου (αλλά και όχι μόνον).

Η Σίτι που περίμενε 44 χρόνια για να καθίσει στον αγγλικό θρόνο έδειχνε μετά στο 2ο μισό του 38ου και τελευταίου της σταθμού στη διαδρομή προς την απόλυτη απόλαυση του τίτλου να γκρεμίζει με απίστευτα αυτοκτονικές τάσεις ότι επί κάτι περισσότερο 3380 αγωνιστικά λεπτά είχε καταφέρει προηγούμενα.

Με το να βρίσκεται , ενώ ήδη είχε αρχίσει το μαρτύριο των πέντε λεπτών της επιπλέον …ελπίδας, πίσω στο σκορ κόντρα στους μαχόμενους για τη σωτηρία τους από την πρωτεύουσα «φύλακες του πάγκου της βασίλισσας», και σε συνδυασμό με το ότι η μεγάλη της αντίζηλος για το στέμμα Γιουνάιτεντ έκανε αντίθετα το χρέος της με το νικηφόρο 1-0 στο Σάντερλαντ επί της τοπικής ομώνυμης ομάδας , ζούσε ένα ανυπόφορο εφιάλτη.

Του να χάσει μέσα από τα χέρια της, μέσα στο παλάτι της και μπροστά στους θερμότερους των φίλων της τον τίτλο για τον οποίο χρειαζόταν (αν δεν συνέβαινε κάτι …τριτοκοσμικό στο «στάδιο της φωτός» που απέκλειε φυσικά εξ υποθέσεως η δόξα , τιμή και παράδοση του ποδοσφαίρου στην πατρίδα του) απλά μία νίκη. Ο αέρας του +8 γκολ διαφορά της ομάδας του Ρομπέρτο Μαντσίνι απέναντι σ’ εκείνη του σερ Άλεξ Φέργκιουσον με την οποία ισοβαθμούσαν μέχρι το ξεκίνημα της τελευταίας αγωνιστικής, συνηγορούσε δυναμικά στο να λέει η λογική ότι το απόγευμα της 13ης Μαίου 2012 το τρόπαιο του πρωταθλητή Αγγλίας θα μετακόμιζε από το «Ολντ Τράφορντ» στο «Έτιχαντ». Εκεί όπου οι «μπλε» μανκούνιας θα μπορούσαν επιτέλους να ζήσουν ημέρες του 1968 όταν και τότε είχαν αφήσει πίσω τους την γειτόνισσα τους και πανηγύριζαν τον τίτλο έστω και με λιγότερο θριλερικό τρόπο. Και θα απολάμβαναν οι φίλοι τους την μόλις 3η φιέστα τίτλου μετά από την παρθενική το 1937 και την προηγούμενη 31 χρόνια αργότερα.

Αλλά η αντίπαλος τους στον πάγκο της οποίας καθόταν ένας πρώην τεχνικός της Σίτι και επί χρόνια άσος της … Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο Μαρκ Χιούζ αποδείχθηκε κάκιστος προσκεκλημένος στο πάρτι που φιλοδοξούσαν να στήσουν οι γηπεδούχοι και περίμεναν άπαντες οι μη έχοντες …νόμιμο αντίθετο συμφέρον. Ή ίσως και ακόμα και οι τελευταίοι με εξαίρεση εκείνους που πιστεύουν στα όχι και τόσο σπάνια στο αγγλικό ποδόσφαιρο …θαύματα (ή και τραγωδίες αν το δει κανείς από την πλευρά των «θυμάτων» τους)

Γιατί φυσικά αν μη τι άλλο έπαιζαν για το δικό τους …χρυσόμαλλο δέρας. Την σωτηρία που τους εξασφάλιζε ότι και αν γινόταν την ίδια ώρα στο Στόουκ ανάμεσα στην αδιάφορη τοπική Σίτι και την Μπόλτον η οποία μόνο με δική της νίκη και ήττα της ΚΠΡ παρέμενε στα σαλόνια της Πρέμιερ Λιγκ. Τα νέα από το «Μπριτάνια» κρατούσαν στην πρίζα τους φιλοξενούμενους καθώς η Μπόλτον αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ με τη συμπλήρωση του 45λεπτου ήταν μπροστά 2-1. Και κρατούσε το προβάδισμα ως το 79’.

Όμως η ΚΠΡ αν και με τη σειρά της αναγκάστηκε να …κυνηγήσει το σκορ μετά το πρώτο μέρος στο δεύτερο έκανε μία απίστευτη ανατροπή καθώς όχι μόνον ισοφάρισε νωρίς με τον γνωστό μας Τζιμπρίλ Σισέ αλλά και πήγε ακόμα πολύ μακρύτερα τη βαλίτσα της αγωνίας για την Σίτι και την …Μπόλτον με το 1-2 από τον Μάκι στα μέσα του β’ ημιχρόνου. Και όλα αυτά ενώ 10 λεπτά νωρίτερα είχε μείνει με 10 παίκτες λόγω αποβολής του ανεκδιήγητου Τζόι Μπάρτον πρώην ινδάλματος των «πολιτών» που συνεχίζει να …ξεχωρίζει για τις ανοησίες του μέσα και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους.

Τα λεπτά περνούσαν και ενώ οι Λονδρέζοι γνώριζαν από νωρίτερα ότι η Στόουκ δεν χαριζόταν στην αντίπαλο της και είχε ισοφαρίσει ούτε και οι ίδιοι έδειχναν διαφορετική συμπεριφορά απέναντι στην οικοδέσποινα τους.

Ο ρέφερι της αναμέτρησης Μάικ Ντιν έδειξε πέντε λεπτά επιπλέον αγώνα με το σκορ πάντα 1-2 και την απόγνωση να κτυπάει ζενίθ μέσα και δίπλα στον αγωνιστικό χώρο και πολύ περισσότερο στις εξέδρες του σπιτιού των «πολιτών».

Και έπειτα όμως ήρθαν τα 126 δευτερόλεπτα που άλλαξαν τον παραλήπτη του τροπαίου και τη σκηνή του γλεντιού που όλα έδειχναν πως θα στηνόταν μακριά από εκεί, στη μεγαλούπολη της Βόρειας Αγγλίας

Αρχής γενομένης με το γκολ ελπίδα του Εντίν Τζέκο στο 91’14’’ και ακολούθως με την απογείωση χάρη στο τελικό 3-2 στο 93’ 20’’ από το μεγαλύτερο απόκτημα της Σίτι το περασμένο καλοκαίρι. Τον Κουν Αγκουέρο που πέτυχε το μακρά σημαντικότερο γκολ της καριέρας του και σίγουρα το πλέον ηδονικό στην ιστορία της νέας του ομάδας.

Και αυτό που γκρέμισε τις ως τότε βάσιμες ελπίδες της άλλης ομάδας του Μάντσεστερ να φθάσει στο μαγικό 20ο της τίτλο στο πρωτάθλημα της χώρας. Και τους παίκτες , τον τεράστιο προπονητή της και τα εκατομμύρια των φίλων της να γνωρίσουν την άλλη όψη του νομίσματος από εκείνη που είχαν «πετύχει» τον Μάιο του 1999 στον αγωνιστικό χώρο του «Καμπ Νου» της Βαρκελώνης με την ανεπανάληπτη ανατροπή 1-2 επίσης στις καθυστερήσεις του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην πολύ ανώτερη Μπάγερν χάρη στα γκολ των Σέρινχαμ και Σόλσκιερ.

Οι «κόκκινοι διάβολοι» είχαν χρειαστεί τότε 140 δεύτερα για να πάνε από την κόλαση της ήττας στον 2ο τους τελικό της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης στον παράδεισο του ισάριθμου τους τίτλου της βασίλισσας της «Γηραιάς Ευρώπης».

Ο καιρός έχει όμως γυρίσματα και έστω και εμμέσως υποχρεώθηκαν την Κυριακή το απόγευμα από την συμπολίτισσα τους να γνωρίσουν τα απόλυτα αντίστροφα συναισθήματα.

Και ο Αγκουέρο έγινε ο …Μάικλ Τόμας της Σίτι και της Πρέμιερ Λιγκ που πιστεύω ότι συνθέτει την κεντρική φιγούρα στο ακόμα και σήμερα απόλυτο θρίλερ στην 124χρονη ιστορία του αγγλικού πρωταθλήματος.

Αλλά αυτή είναι μία παλιά εξίσου αλησμόνητη ιστορία που θα μας απασχολήσει στο 2ο μέρος του μίνι ιστορικού αφιερώματος μας στα πρωταθλήματα στο νότιο τμήμα του μεγάλου νησιού της Ευρώπης που κρίθηκαν την τελευταία στιγμή ή πάνω κάτω κάπου εκεί.

Ως τότε όσα παίχθηκαν κύρια (αλλά και όχι μόνον φυσικά αφού ένα δράμα χρειάζεται και τη «διαδρομή» του για να εκτυλιχθεί σύμφωνα με τις …αρχαιοελληνικές προδιαγραφές) στα πέντε τελευταία λεπτά του αγώνα της Μάντσεστερ Σίτι με την ΚΠΡ (και φυσικά μετά την …44η προσπάθεια προς την αντίπαλη εστία από παίκτη των γηπεδούχων που σηματοδότησε την αρχή του γαλάζιου γλεντιού στο Μάντσεστερ με οδηγό τον σκόρερ Αγκουέρο αλλά και τον Ιταλό τεχνικό -που από επί ως τότε τραγική φιγούρα φόρεσε αμέσως μετά την …διονυσιακή μάσκα της ευτυχίας πριν προχωρήσει στον τρελό χορό της υπέρτατης χαράς μαζί με τους συνεργάτες του Μπράιν Κιντ και Ντέιβιντ Πλατ- καθώς και όλων των μελών του πάγκου της εφετινής πρωταθλήτριας Αγγλίας ) συνθέτουν το αποκορύφωμα του δίχως αμφιβολία πλέον συναρπαστικού φινάλε της 20χρονης αισίως Πρέμιερ Λιγκ.

‘Όπως το είπε και ο αρχιτέκτονας αυτού του εφετινού άθλου της Σίτι Μαντσίνι «ήταν ένα τρελό φινάλε σε μία τρελή σεζόν». Και όπως ομολόγησε και ο κάπταιν Βενσάν Κομπανί πραγματικά «δεν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψει κανείς». Απλά το ζει και δεν μπορεί να πιστέψει στα μάτια του. Και για αυτόν τον λόγο λοιπόν, και όχι μόνον φυσικά, λατρεύω το αγγλικό ποδόσφαιρο. Και πόσοι άραγε έχουν μείνει δίχως τάσεις τουλάχιστον συμπάθειας μετά την απόλυτα πετυχημένη και λίαν κινηματογραφική διαφήμιση του στη σκηνή του « Ίτιχαντ» την περασμένη Κυριακή το απόγευμα;