Ο κίνδυνος για τον Ατρόμητο

Αντιμέτωπες τίθενται δύο ομάδες διαφορετικού διαμετρήματος και διαφορετικής φύσης που έχουν ανάλογο κίνητρο για διαφορετικούς λόγους. Η ΑΕΚ έχει μείνει χωρίς τίτλο από το 2002, απογοητεύει διαδοχικά τους οπαδούς της και νιώθει ότι πρέπει να στεφθεί Κυπελλούχος στο ΟΑΚΑ για να εξιλεωθεί έστω και εν μέρει. Ο Ατρόμητος από την άλλη, έχει αρκετά να χάσει, άσχετα αν πολλοί πιστεύουν το αντίθετο. Του πήρε 88 χρόνια να φτάσει να διεκδικεί ένα τρόπαιο και παρότι δύσκολα θα του πάρει κι άλλα τόσα στο μέλλον, δεν μπορεί να αφήσει την ευκαιρία να περάσει έτσι από μπροστά του. Οι παίκτες και ο κόσμος θα το σκέφτονται και θα… σκάνε για χρόνια.

Αυτά στη θεωρία. Στην πράξη περιμένω να δω κάτι σαν το Ολυμπιακός Βόλου-Ατρόμητος στον δεύτερο ημιτελικό. Μια ομάδα δηλαδή που θα επιτίθεται από το ξεκίνημα και τους παίκτες του Γιώργου Δώνη να παίζουν πίσω από τη μπάλα. Όχι όμως καταστροφικά ή με μοναδικό σκοπό να πάνε στα πέναλτι κρατώντας το μηδέν, αλλά με διάθεση να κλέψουν μπάλες και να αξιοποιήσουν τον ταχύ Καμαρά και τον επίσης ταχύ Μπρίτο (αν αγωνιστεί) στην κόντρα.

Ένα πράγμα είναι πολύ επικίνδυνο για τους Περιστεριώτες. Κάτι που το παθαίνουν συχνά σε τέτοια ματς ομάδες χωρίς πολλή εμπειρία και με μικρότερο όνομα από τον αντίπαλο, κάτι που σε αντίστοιχη περίπτωση συνέβη στον Απόλλωνα και τον Ιωνικό κόντρα στην ΑΕΚ. Όταν δέχονται πρώτες γκολ και δη νωρίς, δεν μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση και χάνουν τον προσανατολισμό τους με αποτέλεσμα να παρατούν άθελά τους από νωρίς το ματς. Και τελικά να φεύγουν με τρία, τέσσερα ή και περισσότερα στην πλάτη. Σαν να τους είχε πει κάποιος ότι ντε και καλά θα προηγούνταν, οπότε έπεσαν από τα σύννεφα.

Το κακό δε είναι ότι ό,τι και να πει ένας προπονητής, όπως και να φτιάξει τα πλάνα του, όσα σενάρια και αν μελετήσει, αν ο παίκτης κλατάρει ψυχολογικά, το παιχνίδι χάθηκε. Μόνο από κάτι τέτοιο κινδυνεύει ο Ατρόμητος. Διότι κατά τα άλλα, αν προσπαθήσει να εφαρμόσει το στυλ που εφαρμόζει στα ματς πρωταθλήματος, δικαιούται να ελπίζει για το καλύτερο.