Και… κλάμα στη Σάμο

Πριν από δύο χρόνια, στο περιθώριο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος παλαιμάχων, ρωτώντας τον Αντρέα Ζόρζι για την πτώση της ανδρικής ομάδας βόλεϊ της Ιταλίας και την παράλληλη εκτόξευση των «ατζούρε», που λίγες ημέρες νωρίτερα είχαν στεφθεί για δεύτερη συνεχή φορά πρωταθλήτριες Ευρώπης, μου είπε: «Το ίδιο ρώτησα κι εγώ τον Μπαρμπολίνι. Και μου απάντησε: Φίλε μου, είναι μεγάλη ευτυχία αυτό που ζω. Αλλά το γυναικείο βόλεϊ δε συγκρίνεται σε επίπεδο διαχείρισης με το ανδρικό. Το κομμάτι της ψυχολογίας είναι τόσο σημαντικό, που αν δε το δουλέψεις σωστά μπορεί να οδηγηθείς από την κορυφή στην καταστροφή».
Ακόμα κι αν δεν έχεις… θητεύσει στον πάγκο της Εθνικής Ιταλίας, φαντασία πολλή δε χρειάζεται: το γυναικείο βόλεϊ –όπως, φαντάζομαι, και τα περισσότερα που παίζονται από κορίτσια- είναι περίεργο άθλημα.

Το… κούτσικο κλειστό γυμναστήριο της Σάμου κόντεψε να πλημμυρίσει από τα δάκρυα των αθλητριών μετά τον τελικό του Κυπέλλου. Κλάμα οι ηττημένες, κλάμα και οι νικήτριες. Τις παίκτριες της ΑΕΚ δεν τις είδαμε πολύ, αφού, μετά τη δική τους απονομή και το «ευχαριστώ» στην «κιτρινόμαυρη» εξέδρα, μπήκαν στα αποδυτήρια.
Οι παίκτριες του Ολυμπιακού, πάντως, που έμειναν περισσότερο στον αγωνιστικό χώρο έριξαν δάκρυ… κορόμηλο. Από τις κραυγές τους, λίγους πόντους πριν από τη λήξη του τάι μπρέικ, όταν το ματς «έγερνε» προς το μέρος τους, φαινόταν (και… ακουγόταν) ότι θα ακολουθούσε ξέσπασμα. Αγκαλιασμένες έκλαιγαν η μία στην αγκαλιά της άλλης, από χαρά, ανακούφιση, κούραση, δικαίωση. Και δεν ήταν οι μόνες.

Τα δάκρυά του δεν μπόρεσε -και μάλλον δεν ήθελε- να συγκρατήσει ο Γιάννης Νικολάκης, που έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Ο προπονητής του Ολυμπιακού δε συνηθίζει, η αλήθεια είναι, να βγάζει την μπλούζα του, να ανεβαίνει στα κάγκελα και να πανηγυρίζει με τους οπαδούς. Πιθανότατα στον επόμενο τίτλο να είναι πιο ψύχραιμος (ποιος ρισκάρει, εξάλλου, να τον ξαναπεράσουν για… χούλιγκαν;), αυτή τη φορά όμως έπρεπε να το πανηγυρίσει ως όφειλε: στον εαυτό του, στα κορίτσια του, στην ιστορία του Ολυμπιακού. Πρώτο είναι αυτό…