Δύο μεγάλα στοιχήματα

Λογικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι για τη συγκεκριμένη ομάδα και τους ανθρώπους που την απαρτίζουν, ένας τελικός Κυπέλλου αποτελεί κάτι το ασυνήθιστο. Για τους περισσότερους, η ευκαιρία διάκρισης που τους δίνεται είναι από αυτές που παρουσιάζονται once in a lifetime…

Το πρώτο μεγάλο στοίχημα της ομάδας των Δυτικών Προαστίων, αφορά στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και στο αν θα παρουσιαστεί κατάλληλα διαβασμένη και προετοιμασμένη, ώστε να επικρατήσει της ΑΕΚ και να πανηγυρίσει την κατάκτηση του τροπαίου. Δεν πρόκειται για ένα απλό ματς, αλλά για πολύ ιδιαίτερο. Κι αυτό διότι καημός του Σπανού και όσων υπηρετούν τον σύλλογο είναι να δουν την οπαδική βάση να αυξάνεται και τα περιστεριωτάκια να αγκαλιάζουν τον Ατρόμητο γυρνώντας την πλάτη στον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ. Για να συμβεί όμως αυτό, η ομάδα χρειάζεται μια μεγάλη επιτυχία, μια σημαντική διάκριση. Οπότε, να η ευκαιρία…

Το δεύτερο μεγάλο στοίχημα έχει να κάνει με την παρουσία των οπαδών του Ατρομήτου στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ακούω καθημερινά από συναδέλφους, αλλά και φίλους ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην επιστραφούν (αρκετά μάλιστα) από τα 12.000 εισιτήρια, ακόμα και αν στο γήπεδο δώσουν το παρών οπαδοί και άλλων ομάδων. Θέλω να ελπίζω ότι θα διαψευστούν όλοι, γιατί θα είναι πραγματικά κρίμα να μην βρεθούν 12.000 άνθρωποι από έναν Δήμο 250.000, που θα στηρίξουν την ομάδα της πόλης. Το θέμα, όμως, είναι ότι για να γεμίσει η κυανόλευκη κερκίδα, απαιτείται η όσο το δυνατόν καλύτερη «επικοινωνία» της γιορτής από πλευράς ΠΑΕ. Κατά την ταπεινή μου άποψη, λοιπόν, πέρα από το πλάνο που πρέπει να καταρτισθεί αναφορικά με τις προωθητικές ενέργειες της ΠΑΕ, οι άνθρωποι του Ατρομήτου δεν πρέπει να υψώσουν τοίχος προστασίας γύρω από παίκτες και ομάδα στη λογική «μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα» και «μην σκέφτονται την προβολή αντί για το ματς αυτό καθέ αυτό». Θεωρώ ότι οφείλουν και οι ίδιοι να διασκεδάσουν την περίσταση και όλες τις ημέρες που θα προηγηθούν του τελικού. Αλλωστε, είπαμε, αυτά συμβαίνουν once in a lifetime…