Ούτε ο Χάρι Πότερ

Με το ματς στο 2-0 υπέρ του Παναθηναϊκού και τον ηλεκτρονικό πίνακα να γράφει 22-24 στο τρίτο σετ, τα πρώτα κείμενα είχαν ήδη γραφτεί: «Έσπασε την ερυθρόλευκη έδρα», «Πράσινος θρίαμβος στο Ρέντη», «Μονάχα ΠΑΟ εσύ», βρίσκονταν ένα τόσο δα κλικ μακριά από την αποστολή. Τελικά, ανάμεσα στο… τόσο δα και το κλικ μεσολάβησαν δύο σετ, οι εμπνεύσεις του Καλμαζίδη και καμιά ωρίτσα αγώνα.
Το σκηνικό του φινάλε της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος επαναλήφθηκε τέσσερις μέρες αργότερα και ξανά τρεις μέρες μετά, θυμίζοντας φάση σε replay: το βλέπεις ξανά και ξανά, αλλά πάλι δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις.
Ούτε το κοουτσάρισμα του Καλμαζίδη, ο ενθουσιασμός των πιτσιρικάδων του Ολυμπιακού ή το κλατάρισμα του Παναθηναϊκού μετά τα δύο πρώτα σετ (το οποίο, σύμφωνα με τη σπόντα του Λάιου, οφείλεται σε έλλειψη προπόνησης) είναι αρκετά για να εξηγήσουν τις τρεις ανατροπές –μα πιο… ανατροπές δε γίνεται!- σε διάστημα οκτώ ημερών.

Η παρουσία του Γιάννη Λάιου στην τεχνική ηγεσία του «τριφυλλιού» απείχε… μίλια ολόκληρα από αυτό που φανταζόταν και ήθελε, όχι όμως απαραίτητα και περίμενε, ο έμπειρος προπονητής. Μετά την παραίτηση του Καζάζη στο ματς με τον Εθνικό, ο νέος τεχνικός του Παναθηναϊκού κάθισε πέντε φορές στον πάγκο, τις τέσσερις από τις οποίες (μία απέναντι στον Ηρακλή και τρεις με αντίπαλο τον Ολυμπιακό) είδε τους παίκτες του να μπαίνουν στα αποδυτήρια με σκυμμένα κεφάλια. Ο Λάιος συμφώνησε να αναλάβει την ομάδα γνωρίζοντας καλά ότι ακόμα και να μεταμφιεζόταν σε… Χάρι Πότερ, δραστική αλλαγή σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δε θα μπορούσε να επιφέρει. Ανέλαβε το ρίσκο και είδε την αποτυχία να… τρακάρει στο κλειστό της Γλυφάδας, σε μια χρονιά, πάντως, που δεν του χρεώνεται το ελάχιστο.

Πέρα από την απουσία του για πέμπτη χρονιά στη σειρά από τη χρυσή βίβλο των πρωταθλητών, στον Παναθηναϊκό –και την Ελλάδα- της οικονομικής κρίσης, στα ψιλά γράμματα πέρασε ο ευρωπαϊκός υποβιβασμός του «τριφυλλιού». Οι εποχές που η συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ ισοδυναμούσε με την εκτός των συνόρων καταξίωση (ή έστω προσπάθεια για καταξίωση) και ο αποκλεισμός με καταστροφή έχουν περάσει –ανεπιστρεπτί ή όχι, θα δείξει. Όταν οι ίδιοι οι –απλήρωτοι- παίκτες της ομάδας έχουν δηλώσει δημόσια ότι ο Παναθηναϊκός δε θα έπρεπε να συμμετάσχει στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση, δεδομένων των εξόδων για τις μετακινήσεις και τη στάση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας, που καραδοκεί μπροστά στις άδειες εξέδρες για πρόστιμα, το Τσάμπιονς Λιγκ φαντάζει πια πολυτέλεια.
Αυτή τη φορά, η Ευρώπη για τους «πράσινους» ακούει στο όνομα Κύπελλο Συνομοσπονδίας, όπου –να ΄ναι καλά η CEV με τα συστήματα και τα «χρυσά» σετ της- αν δουν τα σκούρα από οικονομικής πλευράς, ο αποκλεισμός είναι ευκολότερος…