Περί οφειλών

Οχι μόνο στον ΠΑΟΚ, αλλά σε πάρα πολλές ελληνικές ομάδες που αδυνατούν να καταβάλουν on time τα χρήματα που οφείλουν. Κατανοώ ότι από τη στιγμή που διπλασιάστηκε η φορολογία, μειώθηκαν τα έσοδα από χορηγίες και συρρικνώθηκε η οικονομική δυνατότητα κάθε συλλόγου, είναι εν μέρει λογικό να προκύψει πρόβλημα. Δέχομαι επίσης ότι σε πολλές από τις ομάδες που... ζορίζονται, οι παίκτες δεν πρόκειται να χάσουν τα λεφτά τους. Και δικαιολογώ να παρατηρείται μια καθυστέρηση στις πληρωμές της τάξης του διμήνου άντε τριμήνου. Δεν συμφωνώ όμως με την άποψη ότι αφού κάποια στιγμή θα πληρωθούν οι ποδοσφαιριστές, κακώς αντιδρούν.

Αν μια ομάδα ή ακόμα και μια επιχείρηση, θέλει τους αθλητές της ή τους εργαζόμενούς της συνεπείς και επαγγελματίες, οφείλει να τους συμπεριφέρεται με συνέπεια και επαγγελματισμό. Θα δεχόταν για παράδειγμα μια ΠΑΕ να αγοράσουν οι οπαδοί διαρκείας, αλλά επειδή αδυνατούν να πληρώσουν στην αρχή της σεζόν, να εξοφλήσουν τα χρήματα σε ορίζοντα επτά μηνών; Οχι είναι η απάντηση, παρότι ενδεχομένως η συγκεκριμένη ΠΑΕ να μην έχει ζήτημα επιβίωσης. Τα χρήματα αυτά τα υπολογίζει στον προϋπολογισμό της και για τα τρέχοντα έξοδά της. Αυτό ισχύει και για τους ποδοσφαιριστές. Το ότι κάποιοι πληρώνονται πολύ περισσότερο από τον μέσο εργαζόμενο και πιθανότατα έχουν “απόθεμα” για να ζήσουν και δέκα μήνες χωρίς μισθό, δεν σημαίνει ότι είναι και υποχρεωμένοι να περιμένουν πότε ο σύλλογος θα έχει κάβα για να τους ξεχρεώσει. Πολύ περισσότερο όταν βλέπουν ότι παρότι για τους ίδιους δεν υπάρχουν λεφτά, για μεταγραφές και νέα συμβόλαια υπάρχουν. Σκεφτείτε το κι αλλιώς. Ερχεται ένας ξένος να παίξει μπάλα στην Ελλάδα απορρίπτοντας πρόταση από ομάδα του εξωτερικού (ακόμα και μετριότατη). Βλέπει πόσο αστείο και άδικο μπορεί να γίνει το πρωτάθλημα, κινδυνεύει αρκετά συχνά η ακεραιότητά του, να κάνει και υπομονή για το αυτονόητο;

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η επόμενη σεζόν προμηνύεται ακόμα δυσκολότερη από οικονομικής άποψης για τις ΠΑΕ. Οφείλουν λοιπόν όσες ήδη αντιμετωπίζουν πρόβλημα, να συμμαζέψουν τις τρύπες πριν αυτές μεγαλώσουν επικίνδυνα και να περιορίσουν τις πολυτέλειες, έστω και αν χρειαστεί να κάνουν “εκπτώσεις” στην ποιότητα του ρόστερ. Αλλωστε για την υγεία και την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη μιας εταιρείας, είναι προτιμότερο στη δύσκολη στιγμή να έχει λιγότερο 'ποιοτικούς' εργαζόμενους , αλλά ευτυχισμένους στο περιβάλλον που εργάζονται, παρά πιο ποιοτικούς, αλλά δυσαρεστημένους.