Τώρα ποιο το νόημα;

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Νίκος Κωστένογλου έχει κάθε λόγο να διαμαρτύρεται για την αγωνιστική κατάσταση των παικτών της Λάρισας, για τα διαδοχικά προβλήματα τραυματισμών, αλλά και για έλλειψη πλάνου στο παιχνίδι της. Αν δεν είχε δίκιο, ούτε τόσους τραυματισμούς θα είχαν οι Βυσσινί, ούτε σε αυτή τη βαθμολογική θέση θα βρίσκονταν, ούτε αυτή την εικόνα θα παρουσίαζαν.

Ως άνθρωπος του χώρου, όμως, γνώριζε πολύ καλά που «έμπλεκε» όταν αποφάσιζε να αναλάβει τις τύχες της ΑΕΛ και σίγουρα αντιλαμβανόταν ότι κάτι δεν πρέπει να πηγαίνει καλά στα Δένδρα για να βγάζει η ομάδα στο γήπεδο τέτοια εικόνα. Από τη στιγμή δε που παραδέχεται ευθέως στη συνέντευξη Τύπου της Πέμπτης, ότι είναι αντιδεοντολογικό να κριτικάρεις συνάδελφο, δεν έχει κανένα νόημα το «αλλά από την άλλη δεν μπορώ να κάνω δυνατή προπόνηση γιατί συνεχώς έχω τραυματισμούς», όπως νόημα δεν έχει και το «λυπάμαι που το λέω, αλλά από την αρχή του πρωταθλήματος η ομάδα δεν έχει αρχές στο παιχνίδι της».

Το βλέπουμε και το γνωρίζουμε. Το να επικαλείται τα παραπάνω τη δεδομένη στιγμή, μόνο ως δικαιολογία ακούγεται. Αυτός που πρέπει να τα γνωρίζει είναι ο Κώστας Πηλαδάκης (και να είστε σίγουροι ότι τα γνωρίζει) και όχι ο κόσμος. Στο φινάλε, οι οπαδοί της ΑΕΛ δεν ψάχνουν να βρουν τώρα τι δεν πήγε καλά στον σχεδιασμό και την προετοιμασία, αλλά το πώς θα σώσει η ομάδα την… παρτίδα. Τα υπόλοιπα θα μπορούσε να τα αναλύσει ο Κωστένογλου στο τέλος. Ούτως ή άλλως και να υποβιβαστεί η ομάδα, μικρό μερίδιο (αν όχι ελάχιστο) ευθύνης θα φέρει…