Ευρωλίγκα: Τι σημαίνει για τις ομάδες το να γίνουν franchises;

Αν τα τελευταία χρόνια είχαμε την αίσθηση ότι η Ευρωλίγκα γίνεται όλο και περισσότερο NBA, δεν ήταν απλώς μια ιδέα που γεννήθηκε στις εξέδρες, τώρα υπάρχει και το επιχειρηματικό πλάνο και ας μην περιλαμβάνει απαραίτητα το NBA Europe. Η συνάντηση των ιδιοκτητών των ομάδων στο Κόμο βάζει στο τραπέζι ένα μοντέλο που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Και όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι αύριο ο Παναθηναϊκός θα γίνει «Panathinaikos Celtics» αλλά κάτι αρκετά πιο σοβαρό.

Μέχρι σήμερα, η Ευρωλίγκα λειτουργούσε με ένα μείγμα μόνιμων και προσωρινών συμμετοχών, wild cards και πολυετών αδειών. Το νέο μοντέλο θέλει να δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερη σταθερότητα. Οι 13 υπάρχοντες μέτοχοι της διοργάνωσης βρίσκονται στη διαδικασία μετατροπής των μακροχρόνιων αδειών τους σε franchises, ενώ η Ευρωλίγκα θέλει να προσθέσει έως και οκτώ νέες franchises από τη σεζόν 2027-28.

Με απλά λόγια: αν είσαι franchise, δεν κοιτάς κάθε καλοκαίρι αν θα συνεχίσεις να ανήκεις στο club, αλλά είσαι μέρος του club, κάτι που έχει τεράστια οικονομική σημασία.

Γιατί το θέλει αυτό η Ευρωλίγκα;

Επειδή μια σταθερή θέση σε μια κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση κάνει μια ομάδα πολύ πιο εύκολη να αποτιμηθεί, να επενδυθεί και να αναπτυχθεί εμπορικά.

Η Ευρωλίγκα έχει ήδη δεχθεί προτάσεις για τις νέες franchises που αντιστοιχούν σε τεράστιες επενδύσεις, ενώ η ίδια έχει θέσει ως στόχο να αυξήσει σημαντικά τη συνολική αξία της διοργάνωσης και των συλλόγων της.

Και κάπου εδώ το μπάσκετ αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με business -που είναι εδώ και χρόνια άλλωστε- καθώς ένας επενδυτής δεν αγοράζει απλώς μια ομάδα, αλλά την πρόσβαση σε μια σταθερή ευρωπαϊκή πλατφόρμα, σε τηλεοπτικά δικαιώματα, σπόνσορες, εισιτήρια, merchandise, digital περιεχόμενο και φυσικά σε μια αγορά εκατομμυρίων φιλάθλων.

Με άλλα λόγια, αγοράζει μόνιμη θέση στο τραπέζι.

Το μεγάλο στοίχημα των 24 ομάδων

Η Ευρωλίγκα, λοιπόν, βάσει ανακοίνωσης αλλά και όσων γνωρίζαμε πριν την περιβόητη συνάντηση στο Τσερνόμπιο, επιδιώκει να φτάσει τις 24 ομάδες από τη σεζόν 2027-28. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν ψάχνει απλώς τέσσερις ακόμη ομάδες για να γεμίσει το πρόγραμμα, αλλά τις αγορές.

Λονδίνο, Παρίσι, Βερολίνο, Ρώμη και άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις βρίσκονται στο ραντάρ της διοργάνωσης -όπως και του NBA Europe- ενώ έχουν εμφανιστεί επενδυτικά projects που δείχνουν ότι το ευρωπαϊκό μπάσκετ αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως entertainment business με πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που είχε μέχρι σήμερα.

Δεν είναι απαραίτητο το ότι η Ευρωλίγκα θέλει απλώς περισσότερα ματς, αλλά ότι έχει ανάγκη από περισσότερες μεγάλες αγορές, περισσότερα έσοδα και μεγαλύτερη αξία για το προϊόν.

Και τι σημαίνει αυτό για τις ομάδες;

Σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η Ρεάλ, η Μπαρτσελόνα και οι υπόλοιποι μεγάλοι οργανισμοί δεν θα αντιμετωπίζονται μόνο ως αθλητικοί σύλλογοι, αλλά ως sports brands.

Αυτό μπορεί να σημαίνει καλύτερα γήπεδα, περισσότερες εμπορικές συμφωνίες, μεγαλύτερα revenues, καλύτερη αξιοποίηση του κοινού και πολύ μεγαλύτερη αξία για τους ιδιοκτήτες.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Όσο περισσότερο η Ευρωλίγκα πλησιάζει το αμερικανικό μοντέλο, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από την παραδοσιακή ευρωπαϊκή λογική του «παίζω στο πρωτάθλημα της χώρας μου και κερδίζω την ευρωπαϊκή συμμετοχή μου».

Κάτι που στην Ευρώπη σημαίνει τεράστια αλλαγή κουλτούρας.

Το μπάσκετ της επόμενης δεκαετίας

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι η Ευρωλίγκα δεν κινείται σε κενό. Το NBA ετοιμάζει τη δική του ευρωπαϊκή λίγκα, με στόχο να ξεκινήσει το 2027, και οι δύο πλευρές είναι πιθανό να βρεθούν και πάλι στο τραπέζι για συζητήσεις. Αν δεν υπάρξει συμφωνία και ατάκες όπως αυτές που προέκυψαν σήμερα από τους μετόχους της Ευρωλίγκας ότι «η πρόταση του ΝΒΑ ήταν αποικιοκρατική» είναι πιθανό να βρεθούμε μπροστά σε δύο διαφορετικά μεγάλα projects για το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Γι' αυτό και η λέξη franchise έχει τόσο μεγάλη σημασία, καθώς δεν πρόκειται απλώς για έναν διαφορετικό τρόπο να πεις «μόνιμη άδεια», αλλά είναι η προσπάθεια της Ευρωλίγκας να δημιουργήσει ένα ευρωπαϊκό μπασκετικό οικοσύστημα όπου οι μεγάλες ομάδες θα έχουν μεγαλύτερη οικονομική ισχύ, μεγαλύτερη σταθερότητα και μεγαλύτερο λόγο στο μέλλον της διοργάνωσης.

Μπορεί να μην λέγεται NBA Europe, αλλά το οικοσύστημα θυμίζει πολύ την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.