Από τη φυλακή στην απονομή

Όπως αναφέρει, οι Ισπανοί… κατάφεραν να γίνουν ατραξιόν της διοργάνωσης. Είχαν τον τρόπο τους άλλωστε, καθώς βρέθηκαν οι παίκτες μέχρι και πίσω από τα... σίδερα της φυλακής (!) πριν από τον τελικό με τη Λετονία!

Το πρώτο... θέμα με τους Ισπανούς έγινε στον πάγκο τους. Λόγω των εθνικιστικών διαφορών είχαν δύο προπονητές, τον Καστιγιάνο Καμπέρα και τον Καταλανό Μανέντ! Πάντως ο Καμπέρα δεν ακολούθησε την αποστολή στην Ελβετία καθώς την τελευταία στιγμή του... έκατσε στραβή στη δουλειά: Ένας υπάλληλος της εταιρείας του σήκωσε το ταμείο και το έσκασε!

Το δεύτερο θέμα είχε να κάνει με το ταξίδι τους στην Ελβετία... Τα οικονομικά προβλήματα ήταν τεράστια και την αποστολή την κάλυψε ο καρβουνέμπορος πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Γκονζαλό Αγκίρε...

Κατά τρίτο λόγο οι Ισπανοί παρουσίασαν μιά κοντή και... πολυεθνική ομάδα με τον Ραφαέλ Μαρτίν (1,60 μέτρα) από το Ελ Σαλβαδόρ, τον Εμίλιο και τον Πέδρο Αλόνσο (αμφότεροι Κουβανοί) και τον σέντερ των 1,95 μέτρων, Ραφαέλ Ρουάνο από την Κόστα Ρίκα!

Μετά τη νίκη τους στον ημιτελική επί των Τσεχοσλοβάκων, οι Ισπανοί παίκτες αποφάσισαν να γλεντήσουν την πρόκρισή τους στον τελικό. Βγήκαν λοιπόν, έφαγαν, ήπιαν αλλά συνέχισαν το γλέντι τους στο ξενοδοχείο όπου τραγουδούσαν συνεχώς με αποτέλεσμα να ενοχλήσουν τον κόσμο και να κληθεί η αστυνομία. Συνελλήφθησαν άπαντες, παίκτες, προπονητές και συνοδοί και μάλιστα κρατήθηκαν στη φυλακή καθώς θα έπρεπε να περιμένουν την άφιξη του δικαστή, την επόμενη μέρα το πρωί για να ακολουθηθεί η νόμιμη διαδιακασία.

Τελικά με παρέμβαση της ελβετικής κυβέρνησης αφέθηκαν ελεύθεροι μετά τα μεσάνυχτα και λίγες ώρες μετά την αποδέσμεύσή τους έπαιξαν στον τελικό κόντρα στη Λετονία...

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στην πρώτη διοργάνωση δεν απονεμήθηκαν μετάλλια ή βραβεία (!) καθώς ακόμα δεν είχαν καθιερωθεί τελετές.