Κένεθ Φαρίντ: Ο «Manimal» που έμαθε τη ζωή έξω από το παρκέ

Ήταν, όπως έγραφε παλιά το «Τρίποντο», ο “παίκτης - οικονομία”. Αυτός που η απόδοσή του δεν μπορούσε να αποτιμηθεί σε στυγνά νούμερα. Ωστόσο, όσο κι αν ο κόσμος τον έμαθε από τα highlights στο Ντένβερ, η πραγματική ιστορία του Φαρίντ γράφτηκε εκτός παρκέ. Εκεί όπου εμφανίζεται ο άνθρωπος πίσω από τον “Manimal”.

Η ζωή και το ξεκίνημα

Γεννημένος στο Νιούαρκ, σε μια από τις πιο σκληρές γειτονιές των ΗΠΑ, μεγάλωσε με μια μάνα που κουβαλούσε δύο ζωές: αυτή της οικογένειας και αυτή μιας γυναίκας που έπρεπε να παλέψει για να γίνει αποδεκτή. Η μητέρα του, η Λουάιζα, ήταν μέλος της LGBTQ+ κοινότητας και για τον Φαρίντ αυτό δεν ήταν ποτέ κάτι που έπρεπε να κρυφτεί. Το αντίθετο. Ήταν ο λόγος που έμαθε από μικρός τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς να ζητάς εξηγήσεις.

Όταν μπήκε στο NBA, δεν άλλαξε ρότα. Δεν «έκρυψε» την οικογένειά του, δεν προσπάθησε να ταιριάξει σε καλούπια. Έγινε ένας από τους πιο ενεργούς υπερασπιστές των LGBTQ+ δικαιωμάτων σε μια εποχή που αυτό ήταν σχεδόν ταμπού. Εμφανίστηκε σε καμπάνιες, σε videos, σε events, μίλησε δημόσια για τη μητέρα του και για το πώς η αγάπη στο σπίτι του δεν χρειάστηκε ποτέ απολογίες. Σε μια λίγκα που πολλές φορές λειτουργεί ανδρικούς κώδικες και se ένα κοινό που το απασχολεί πρωταρχικά το στοίχημα live, ο Φαρίντ ήταν αυτός που τους “ξήλωσε” με απλότητα, χωρίς φωνές, χωρίς μανιφέστα. Μόνο με την δική του αλήθεια.

Παρόλα αυτά, η εξωγηπεδική του ζωή δεν είχε μόνο ακτιβισμό. Είχε και αλήθειες που δεν έμοιαζαν με αυτές του Disney Channel. Ο Φαρίντ πέρασε περιόδους έντονης πίεσης, λανθασμένων αποφάσεων, μπλεξίματα με το νόμο και στιγμές που ο «Manimal» έμεινε χωρίς ομάδα, χωρίς ρόλο, σχεδόν χωρίς προορισμό. Το 2018 βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες για κατοχή μαριχουάνας. Ήταν η πρώτη φορά που είδαμε τον Φαρίντ να χάνει τον έλεγχο της εικόνας του. Κι από εκεί ξεκίνησε ένα ταξίδι που τον πήγε πολύ μακριά από το NBA: στην Κίνα, στη G League, σε ομάδες που κι εκείνος δεν πίστευε πως θα παίξει. Αργότερα δε, στη Ρωσία, στο Μεξικό, στην Ιταλία και τώρα στην Αθήνα.

Ο ακτιβιστής Kenneth Faried

Και όμως, το θέμα δεν ήταν τα ριμπάουντ, ούτε οι ομάδες. Ήταν το τι γινόταν όταν έσβηναν τα φώτα. Ο Φαρίντ δεν ήταν ποτέ ο τύπος που έκρυβε τις ευαισθησίες του. Μιλούσε ανοιχτά για το άγχος, για το burnout, για το πόσο δύσκολο ήταν να αισθανθεί ότι από «επόμενος Rodman» βρέθηκε να κυνηγά συμβόλαια σε άγνωστες πόλεις. Μιλούσε για την ανάγκη να αποδείξει ότι οι παίκτες δεν είναι μηχανές· ότι έχουν οικογένειες, ανθρώπους που τους περιμένουν και δικά τους βάρη.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, ο Φαρίντ άρχισε να μεταμορφώνεται. Από “Manimal” έγινε ένας άνθρωπος που ξεκίνησε να χτίζει μια δεύτερη ζωή. Ασχολήθηκε πιο ανοιχτά με κοινωνικά ζητήματα, με δημοκρατικά δικαιώματα, με καμπάνιες υποστήριξης μειονοτήτων, με δράσεις για την ψυχική υγεία των αθλητών.  Ήταν αυτός που θα εμφανιζόταν σε σχολεία στο Νιούαρκ και θα έλεγε στα παιδιά ότι το μπάσκετ είναι ο δρόμος όχι ο προορισμός.

Το πιο ενδιαφέρον με τον Κένεθ Φαρίντ είναι ότι η εξωγηπεδική του διαδρομή μαρτυρά κάτι απλό, πως πολλές φορές ο αθλητής δεν είναι το κέντρο της ιστορίας. Ο άνθρωπος είναι. Κι αυτός ο άνθρωπος μεγάλωσε σε ένα σπίτι που του έμαθε να μη ντρέπεται, να υπερασπίζεται ό,τι αγαπά και να μη φοβάται να χάσει τον δρόμο του.

Σήμερα, ο Φαρίντ δεν κυνηγά αποκλειστικά την επόμενη μεγάλη στιγμή στην Ευρωλίγκα. Κυνηγά τη δική του ισορροπία. Κι ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του «Manimal». Κατάφερε να μετατρέψει μια καριέρα γεμάτη ένταση σε μια ζωή με νόημα. Όχι μόνο εντός ρακέτας αλλά και έξω από αυτήν.