Ο Ράφικ έχει δίκιο. Πάντα.

Ήταν μεσημέρι κάπου στα Βόρεια Προάστια και η ώρα περνούσε.  Κάποια στιγμή, μετά από κάποια τηλέφωνα που έπεφταν στο κενό, λίγο πριν αποχωρήσω στημένος και ταπεινωμένος για άλλη μια φορά, το ραντεβού μου εμφανίστηκε.

Ο Ράφικ Τζιμπούρ, χαμογελαστός, συνοδευόμενος από μια σιωπηλή όμορφη κοπέλα, μπήκε στο μαγαζί. Δεν ασχολήθηκε με τις λεπτομέρειες της καθυστέρησης, απλά μπήκε κατευθείαν στο θέμα.

Παραπάνω από ένα χρόνο πριν, στα τέλη του 2009, είχα ραντεβού με τον Ράφικ Τζιμπούρ. Ήταν οι εποχές που ήταν εξόριστος από την ΑΕΚ, οι εποχές που ο Μπάγεβιτς έκανε κουμάντο, οι εποχές που ο ίδιος ήταν χαμένος από την επικαιρότητα, σχεδόν για αδιευκρίνιστους λόγους. Υπήρχαν κάποιες ενδείξεις, όπως η τσαλακωμένη μύτη του Νάτσο Σκόκο, αλλά αυτό ήταν άλλη ιστορία, που δεν μας (τον) αφορούσε εκείνη τη στιγμή.

Δεν χρειάστηκε καν να λυθεί. Ήξερε τι ήθελε να πει, ήξερε τι αισθανόταν. Για να το θέσω όσο πιο ευγενικά γίνεται, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς δεν ήταν πολύ ψηλά στην εκτίμησή του. Κάποιοι συμπαίκτες του, επίσης δεν τον τρέλαιναν σαν φυσιογνωμίες. Οι παλιοί του προπονητές – οι περισσότεροι – δεν ήξεραν μπάλα. Το ελληνικό ποδόσφαιρο (ΟΚ, σε αυτό δεν τον κατηγορεί κανείς) ήταν χαμηλού επιπέδου. Και οι εχθροί στοιβάζονταν ο ένας πίσω από τον άλλο σε μια διήγηση γεμάτη κακούς ανθρώπους, προβληματικές συνεργασίες και ελάχιστα λάθη.

Τελικά, δεν γράφτηκαν όλα. Ενδιάμεσα, μέχρι τη δημοσίευση της συνέντευξης, ο Τζιμπούρ είχε επιστρέψει στην ΑΕΚ. Μια λίγο πιο διπλωματική εκδοχή της και πάλι οργισμένη και πάλι γεμάτη διάσπαρτα μπινελίκια από εδώ και από εκεί δημοσιεύτηκε.

Αλλά μια εικόνα, μου έχει μείνει στο μυαλό: Έξω από το μαγαζί, μέσα στο κρύο των Βορείων Προαστίων, όταν επαναλάμβανε σχεδόν με μίσος όλα όσα μου έλεγε μέσα στην καφετέρια, σαν προσπάθεια για να εμπεδώσω πράγματα που είχαν ήδη ειπωθεί. Μου τα ξαναείπε – κάποια τα αναπαρέστησε κιόλας – τόσες φορές που από την επανάληψη, έπαψα να κρυώνω.

Αυτό δεν είναι ένα κείμενο κατά του Τζιμπούρ. Το αντίθετο. Ποδοσφαιρικά είναι από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν ξεμείνει στα μέρη μας και σαν άνθρωπος, πέρα από τις εμμονές (όποιος δεν έχει, θα κερδίσει το βραβείο υποκρισίας) του και τον παιδικό χαρακτήρα του είναι ένα εξαιρετικό παιδί.

Παιδί όμως με ιδιαιτερότητες. Ζηλεύει, απαιτεί, φωνάζει, διεκδικεί. Αν είναι ευχαριστημένος είναι ο καλύτερος. Αν ενοχλείται από κάτι, δεν έχει την διπλωματία των ενηλίκων για να την κρύψει. Ανεκτίμητο σαν παρέα, ίσως λίγο προβληματικό στην συνεργασία.

Ο Ολυμπιακός το ήξερε όταν τον έπαιρνε. Αγόραζε φθηνά πολλά κιλά ταλέντο και κάποια λιγότερα κιλά αναμφίβολη αμφιθυμία, επιθετικότητα και όχι ακριβώς ευκολία στην διαπραγμάτευση. Τώρα, είναι αντιμέτωπος με αυτό, με τα χρήματα, τις απαιτήσεις, τους μάνατζερ και την αλγερινή μαγκιά.

Κάποια στιγμή στη συνέντευξη μου το είπε: «Αν ήξερες τι έχουν δει τα μάτια μου, θα καταλάβαινες πως δεν φοβάμαι τίποτα». Έτσι είναι οι άνθρωποι που μεγάλωσαν σε γκέτο, αν δεν το πιστεύετε δείτε και «Το Μίσος» (La Haine) του Ματιέ Κασοβίτς. Ας το δει και ο negotiator, όταν έρθει η δύσκολη αυτή στιγμή.