Αυτό το Μουντιάλ μυρίζει… μπαρούτι

Το Μουντιάλ του 2026 στις ΗΠΑ (και Καναδά και Μεξικό) είναι γιορτή, όπως κάθε άλλο Μουντιάλ μέχρι σήμερα. Πόλεις που ετοιμάζονται με αφίσες, χορηγούς και pop-up fan zones, εκτός από μία που τις τελευταίες μέρες στολίζεται με τεθωρακισμένα, μπλόκα και καμένα αυτοκίνητα.

Welcome to the Γουανταλαχάρα Warzone, μία από τις τρεις μεξικανικές οικοδέσποινες του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2026, η οποία τις τελευταίες ημέρες δεν θυμίζει ούτε καν Sicario -περισσότερο Armageddon και Deep Impact- παρά διαφημιστικό σποτ της FIFA.

Η εξόντωση του Νεμέσιο “El Mencho” Οσεγκέρα, ηγέτη του Jalisco New Generation Cartel, άναψε το φιτίλι και πλέον η καθημερινότητα στην μεξικανική πόλη θυμίζει νάρκη που μόλις την έχεις πατήσει. Δρόμοι μπλοκαρισμένοι, επιχειρήσεις στις φλόγες, ανταλλαγές πυρών με τις δυνάμεις ασφαλείας, με την πόλη των μαριάτσι και της τεκίλας να μετατρέπεται σε ημι-καθεστώς lockdown.

Κάπου ανάμεσα στις φλόγες, το μπαρούτι και την κάπνα, κάπου εκεί στο βάθος στέκεται το Estadio Akron, έτοιμο να φιλοξενήσει τέσσερις αγώνες ομίλων.

Ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο μάλιστα, εμφανίστηκε «πολύ καθησυχαστικός» ότι όλα θα γίνουν κανονικά. Όλα θα είναι «spectacular» -δικά του λόγια. Μόνο που οι εικόνες από μια πόλη που μοιάζει να μετράει νεκρούς αντί για αντίστροφη μετρήσγ, δεν σβήνουν με PR δηλώσεις.

Τεχνολογία, drones και το στοίχημα της ασφάλειας

Το Μεξικό ποντάρει στην τεχνολογία για να το γλιτώσει από τα δόντια του καρτέλ. Αντι-drone συστήματα για τα drones των καρτέλ, δίκτυα καμερών, ομοσπονδιακές ενισχύσεις, ένα ψηφιακό δίχτυ ασφαλείας γύρω από μια διοργάνωση που θα μοιραστεί ανάμεσα σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό.

Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούν να προστατεύσουν ένα γήπεδο, αλλά το αν αυτό το δίχτυ μπορεί να μπει σε ολόκληρη πόλη. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι το 90λεπτο, αλλά οι μετακινήσεις, τα ξενοδοχεία, τα τουριστικά spots, οι πλατείες, ολόκληρη η καθημερινότητα. Όταν λίγα χιλιόμετρα από το στάδιο εντοπίζονται σπίτια-ορμητήρια εγκληματικών οργανώσεων, η κουβέντα παύει να είναι θεωρητική.

Η άλλη πλευρά του hype

Η Γουανταλαχάρα δεν είναι απλώς host city, αλλά μία μητρόπολη με χιλιάδες δηλωμένες εξαφανίσεις τα τελευταία χρόνια. Μια κοινωνία που κουβαλάει ένα μόνιμο τραύμα και το Μουντιάλ μοιάζει με γιορτή πάνω σε ανοιχτή πληγή. «Η χώρα πανηγυρίζει γκολ κι εμείς ψάχνουμε τους δικούς μας», λένε οικογένειες αγνοουμένων.

Το ίδιο event, λοιπόν, που μπορεί να αποφέρει δισεκατομμύρια σε τουρισμό, επενδύσεις και διεθνές προφίλ, μπορεί να λειτουργήσει και ως μεγεθυντικός φακός δυσαρέσκειας. Διαδηλώσεις; Πιθανό. Στοχευμένα χτυπήματα για εντυπώσεις; Κανείς δεν το εύχεται, αλλά κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει με ελαφριά καρδιά.

Μουντιάλ ή ρίσκο;

Η σύγκριση που ακούγεται σε πηγαδάκια, ότι μια τέτοια διοργάνωση σε τέτοιο timing μοιάζει με τουρνουά σε εμπόλεμη ζώνη, ίσως είναι υπερβολική, αλλά δεν γεννήθηκε από το πουθενά. Όταν ακυρώνονται τοπικοί αγώνες λόγω βίας, όταν πολυεθνικές «παγώνουν» δραστηριότητες και ο φόβος γίνεται μέρος της ρουτίνας, τότε η διεθνής κοινότητα δικαιούται να «ξύνει το πηγούνι της».

Το Μουντιάλ 2026 θα είναι το μεγαλύτερο στην ιστορία, με 48 ομάδες και δεκάδες πόλεις, με το κομμάτι που αναλογεί στη Γουανταλαχάρα να είναι μικρό στο χάρτη, αλλά τεράστιο σε συμβολισμό. Αν όλα κυλήσουν ομαλά, το Μεξικό θα έχει πετύχει ένα masterclass διαχείρισης κρίσης που θα του αποφέρει πολλά καλά στο μέλλον. Αν πάλι όχι, η εικόνα θα κάνει τον γύρο του κόσμου σε δευτερόλεπτα.

Tο ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός γενικά που πάντα πουλάει το αφήγημα της ελπίδας και της ειρήνης, σε μια πόλη που αντί για οξυγόνο εισπνέεις καμένο λάστιχο, πώς μπορεί να πουλήσει το αφήγημα της ασφάλειας;