Α ρε Κωστάκη…
Ο Κώστας Σλούκας είναι ένας από τους καλύτερους Έλληνες παίκτες.
Δεν ήταν τυχαίο ότι ο Ομπράντοβιτς έσπρωξε ένα σκασμό λεφτά για να τον πάρει στη Φενέρ. Μέσα στο παρκέ μπορεί να πετύχει ουκ ολίγα πράγματα και ενδεχομένως στο μέλλον να τον μνημονεύουμε ως έναν από τους κορυφαίους παίκτες που είδαμε ποτέ. Χθες έχασε την ευκαιρία να τον μνημονεύουμε ως τον μεγαλύτερο ΜΑΓΚΑ.. Να περάσει ένα μήνυμα υπερηφάνειας και αγάπης σε μια πατρίδα, που δοκιμάζεται και μάλιστα όχι όπου κι όπου αλλά μέσα στην καρδιά της Τουρκίας.
Αυτό δηλαδή που έκαναν, χωρίς να έχουν μάλιστα τόσο μεγάλη ανάγκη, οι Μπογκντάνοβιτς και Βέσελι, από την ώρα που τελείωσε το ματς μέχρι τη στιγμή που έφυγαν από το γήπεδο. Και κυρίως την ώρα της απονομής… Να με συμπαθάτε οι πιο… προοδευτικοί αλλά θεωρώ τεράστια υπόθεση να σηκώνεις τη σημαία σε εχθρικό περιβάλλον. Και να μην φοβάσαι να πεις ότι είσαι Έλληνας. Να το φωνάξεις αν χρειαστεί. Και ο Σλούκας χθες ούτε καν το είπε. Ελπίζω να το σκέφτηκε, όταν είδε τον Μπογκντάνοβιτς με τη σερβική και τον Βέσελι με την τσέχικη σημαία, πλάι του στο βάθρο!
Τόσο ο ένας όσο και ο άλλος, την ώρα του τελευταίου βήματος προς την κορυφή, θέλησαν να μοιραστούν τη δόξα τους με την πατρίδα τους! Ο Κώστας δεν ένιωσε τέτοια ανάγκη. Κι αν την ένιωσε την… έπνιξε στον «επαγγελματισμό». Στο να μην θιχτεί ενδεχομένως ο εργοδότης ή οι οπαδοί της Φενέρ, που κατά γενική ομολογία είναι πολύ… Τούρκοι. Προφανώς το να τα έχεις καλά με την ομάδα και τον κόσμο της παίζει ρόλο... Μεγαλύτερο όμως ρόλο – και συγγνώμη Κώστα- παίζει να κρατήσεις τη σημαία ψηλά. Κι επειδή ο Κώστας βολτάρει στην Πόλη, ας ρωτήσει για του λόγου το αληθές τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης. Αυτούς που κράτησαν τη σημαία ψηλά, με κίνδυνο της ζωής τους. Αυτούς που πήγαν κόντρα στο συμφέρον τους για να έχουν το δικαίωμα να πουν, να φωνάζουν ότι είναι Έλληνες...
Δεν βάζω τον Κώστα σε σύγκριση με τον Παπαλουκά ή τον Σχορτσανίτη που όταν σήκωσαν την κούπα με την ΤΣΣΚΑ και την Μακάμπι, ντύθηκαν με τη γαλανόλευκη. Δεν είναι ίδιες οι συνθήκες, ούτε οι ομάδες, ούτε καν η πόλη που έγινε το FINAL 4… Αλλά για αυτό ήταν πολύ μεγάλη ευκαιρία για τον Σλούκα, για τον Κώστα, τον Έλληνα… Μια πολύ μεγάλη αλλά… χαμένη ευκαιρία!
Κρίμα ρε Κώστα…
Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.