Και πώς να μην νιώθεις ευλογημένος… (videos)
Ο Νίκος Συρίγος ευχαριστεί τον Θεό που είδε αυτούς τους δυο θεούς στο παρκέ.
Στις 25 Ιουνίου του 1989 ήμουν ξανά στο ίδιο μπαλκόνι. Όπως πριν από δύο χρόνια. Τότε που είχαμε σηκώσει το ευρωπαϊκό. Δυο χρόνια μεγαλύτεροι όλοι. Ο κυρ-Σπύρος και ο Κούλης. Αυτή ήταν η παρέα των αγώνων. Στάνταρ. Ο μπαμπάς με τους δυο του γιους και πολύ… καρπούζι.
Η Ελλάδα πήγαινε στην Γιουγκοσλαβία, ως πρωταθλήτρια Ευρώπης. Το τρίποντο του Φάνη στον ημιτελικό με τους Ρώσους μας είχε στείλει στον τελικό, σιγουρεύοντας το βάθρο. Η Ελλάδα δεν ήταν φωτοβολίδα. Θα το καταλάβαιναν όλοι χρόνια μετά. Απλά τότε μπουκώθηκαν οι κακόγλωσσοι. Μέσα κι έξω από την χώρα. Δεν είναι για την Εθνική μπάσκετ αυτές οι γραμμές. Για την επίσημη αγαπημένη.
Είναι για τους δυο τύπους της φωτογραφίας. Τον Νίκο Γκάλη και τον Ντράζεν Πέτροβιτς. Τις αναμνήσεις μας από αυτούς. Δεν είμαι αρκετά μεγάλος για να έχω δει τον Κρόιφ να παίζει μπάλα ή τον Τζούλιους Ίρβινγκ. Δεν ξέρω τι θα δουν οι νεότεροι στο μέλλον. Νιώθω όμως ευλογημένος που έζησα, ρούφηξα τη διαδρομή αυτών των δύο στο παρκέ από την πρώτη τους μέρα μέχρι την τελευταία. Για τον «Μότσαρτ» θα είχαμε να ζήσουμε περισσότερα και από πιο κοντά αν ο χάρος δεν του έκοβε το δρόμο και ερχόταν στην Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό. Για τον Νικ, ίσως να μας προσέφερε ακόμη μερικές παραστάσεις αν δεν έπεφτε θύμα του εγωπαθούς Πολίτη…
Αν ο πλούτος του ανθρώπου είναι (και) οι αναμνήσεις του, αυτοί οι δύο θεοί μας έκαναν πλούσιους… Ευχαριστούμε.
Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.