Το κοστούμι κάνει τον κόουτς! Ή μήπως όχι;

Στυλ και αθλητισμός πάνε -πάντα- πακέτο, και αυτό αφορά όλους τους εμπλεκόμενους. Από τους παίκτες, τους φιλάθλους, τους προέδρους και ιδιοκτήτες, ακόμα και τους προπονητές. Όταν λοιπόν ο κόουτς-μύθος του ΝΒΑ και Πρόεδρος των Miami Heat, Pat Riley, έκανε τη δήλωση ότι οι προπονητές του ΝΒΑ, πρέπει να επιστρέψουν αυστηρά στο δίπτυχο, κοστούμι και γραβάτα στα παιχνίδια, σε όλους μας ήρθε μια εσάνς, ιταλικού δερμάτινου σακακιού και παρκέ από το από το Forum του ’87.

Βέβαια, ο Riley έκανε τη δήλωση αυτή διότι όπως υποστήριξε, οι «παίκτες πρέπει να βλέπουν ένα ηγέτη στον πάγκο».

I asked Pat Riley if he were coaching today, would he bring the Armanis back or would he have a quarter zip/polo

Riley: "I never change much… I wish they went back to coats and ties. I think an audience wants to see somebody on the sideline who looks like a leader…" pic.twitter.com/FNGkk7Hhno

— Law Murray ?‍☠️ (@LawMurrayTheNU) February 22, 2026

Ο  Pat Riley δεν φορούσε απλώς Armani, το είχε κάνει κτήμα του. Slicked-back μαλλί, ζώνη, παπούτσι που γυάλιζε όσο το τρόπαιο, ενδεχομένως να έμοιαζε περισσότερο με τραπεζίτη της Wall Street παρά με head coach των Los Angeles Lakers της εποχής του Showtime. Και όμως, πίσω από το μετάξι και το tailored fit υπήρχαν τέσσερα δαχτυλίδια πρωταθλητή.

Η στολή της εξουσίας

Στα ‘70s και ‘80s, ο πάγκος ήταν πραγματική πασαρέλα, με το κοστούμι να μην είναι απλώς dress code, αλλά  δήλωση. Ο προπονητής στεκόταν όρθιος, ιδρωμένος μέσα σε ένα blazer που κόστιζε όσο ένας βασικός μισθός, και έδινε οδηγίες με την αυτοπεποίθηση CEO που κλείνει το deal της ζωής του. Το μήνυμα ήταν σαφές:

"I control the game. Όλοι εσείς [οι παίκτες] εμένα ακούτε"

Σήμερα βέβαια, άλλοι οι καιροί, διαφορετικές οι συνήθειες. Quarter zips, polos, sneakers με team logo, ύστερα μια πανδημία που έφερε χαλάρωση και η χαλάρωση ήρθε για να μείνει. Ο πάγκος μοιάζει πλέον περισσότερο με tech startup brainstorming παρά με πολεμικό συμβούλιο.

Είναι τώρα κακό αυτό; Όχι απαραίτητα. Είναι λιγότερο επιβλητικό; Ίσως.

Ο Riley από την πλευρά του επιμένει ότι η εικόνα μετράει, ότι οι παίκτες θέλουν να βλέπουν απέναντί τους έναν τύπο που θέλει να δείχνει ηγέτης και για τον ίδιο, το ρούχο μπορεί να μην κάνει μεν τον προπονητή, αλλά η σημειολογία του δεν είναι αμελητέα. Στον επαγγελματικό αθλητισμό, άλλωστε, τα optics είναι μέρος του παιχνιδιού.

Euroleague: Εκεί που το tailoring δεν πέθανε ποτέ

Αν ο Riley νοσταλγεί το παλιό NBA, αρκεί να δει λίγο Euroleague. Στην Ευρώπη -τουλάχιστον στη Euroleague- το κοστούμι παραμένει σχεδόν ιερό, ακόμα και αν δεν έρχεται πάντα αγκαζέ με γραβάτα ή αυστηρό πουκάμισο. Αλλά με καθαρές γραμμές, tailored παντελόνι, loafers ή minimal derby. Ένα look που λέει «είμαι έτοιμος για τελικό» ακόμα κι αν είναι Τρίτη βράδυ στο Κάουνας ή Πέμπτη στο Telekom Center Athens.

Προπονητές όπως ο Ergin Ataman, ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους ή ακόμα και ο Δημήτρης Ιτούδης (ναι, coaches αλλά με status σταρ) καταλαβαίνουν ότι ο πάγκος είναι προέκταση της προσωπικότητάς τους. Η ένταση στο βλέμμα συνδυάζεται με sharp σακάκι και το σύνολο δεν είναι επιτηδευμένο, αλλά κομμάτι ενός ανώτερου τελετουργικού.

Και εδώ είναι η διαφορά: Στην Euroleague, το κοστούμι δεν είναι corporate, αλλά «πολεμικό».

Συμφωνούμε με τον Riley;

Αν μιλάμε για αυστηρή γραβάτα, υποχρεωτικό dress code και πρόστιμο αν εμφανιστείς με polo; Όχι. Το στιλ δεν επιβάλλεται, αλλά χτίζεται. Αν όμως μιλάμε για την επιστροφή της πρόθεσης, της επιμέλειας, του «στέκομαι στον πάγκο και μοιάζω με τον άνθρωπο που κρατά το τιμόνι»; Τότε απολύτως ναι. Στο τέλος της ημέρας, άλλωστε, ο παίκτης θα ακούσει τον προπονητή που εμπνέει εμπιστοσύνη και η εμπιστοσύνη είναι μισή τακτική, μισή παρουσία.

Ο Riley το ήξερε, η Euroleague το διατηρεί και το NBA απλώς αποφασίζει αν θέλει ξανά λίγη ιδρωμένη κομψότητα πάνω από το playbook, αντί για στολή της ομάδας ή ένα απλό polo t-shirt.

Εδώ που τα λέμε, ένα καλοραμμένο κοστούμι στον πάγκο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, πέρα από το dry cleaning budget.