Σαν το ΟΑΚΑ πουθενά.-

Η αδρεναλίνη στα ύψη, ο ιδρώτας να κυλάει στο μέτωπο, το αίμα να χτυπάει τις φλέβες σου σε ρυθμούς δαιμονισμένους... Σε κάθε επίθεση της ομάδας σου να σφίγγεις τα μπράτσα της καρέκλας όσο η μπάλα βρίσκεται στον αέρα κι εσύ περιμένεις να δεις το διχτάκι να «χορεύει». Με την καθυστερημένη επιστροφή στην άμυνα να φωνάζεις στους παίχτες σου να τρέξουν να καλύψουν εκείνο το κενό που έχει δημιουργηθεί κάτω από την ρακέτα. Τους φωνάζεις αλλά δεν σε ακούν και δεν σε ακούν γιατί βρίσκεσαι στο σπίτι σου, στην καφετέρια, κάπου τέλος πάντων που υπάρχει τηλεόραση. Κι αυτό είναι το τίμημα που πληρώνεις όταν δεν πηγαίνεις στο γήπεδο. Η μη συμμετοχή, η αδυναμία να επηρεάσεις με τη φωνή και την οπαδική σου ενέργεια όλα όσα συμβαίνουν μέσα στο παρκέ.

Υπάρχουν όμως και τα θετικά. 

Όπως ας πούμε, τα δευτερόλεπτα των τάιμ άουτ. 

Διαβάστε περισσότερα στο Ratpack.gr