Ξεχάστε τα ΤΑΑ, κάντε το καλοκαιρινό

Ένα κομμάτι της μιζέριας της ελληνικής κοινωνίας μεταφέρθηκε –δικαιολογημένα- στα γήπεδα του αθλήματος, που συνεχίζει να ψάχνει και να ψάχνεται, λίγο πριν η σκέψη για την κατάργηση των ΤΑΑ γίνει πράξη.

Και μετά… έρχεται το καλοκαίρι. Το μπιτς βόλεϊ μπορεί να μην είναι το… εθνικό μας άθλημα (είναι πάντως το πρώτο γυναικείο, μακράν του δεύτερου, όπως συνήθιζε να λέει σε κάθε ευκαιρία ο Στέλιος Προσαλίκας), συνδυάζεται όμως με τα αγαπημένα στοιχεία των Ελλήνων: τη θάλασσα και τον ήλιο. Όταν οι αγώνες μεταφέρονται από το τάραφλεξ στην άμμο, η ψυχολογία έξαφνα θυμίζει την μπάλα και γίνεται πολύχρωμη.

Οι παίκτες βγάζουν την επαγγελματική αθλητική τους περιβολή για να κάνουν την πλάκα τους, να ξεχάσουν τα χειμερινά τους παθήματα και να περάσουν καλά. Λεφτά φυσικά εξακολουθούμε να μην έχουμε, η ΕΟΠΕ δεν… πλουτίζει τα καλοκαίρια, ας είναι όμως καλά οι χορηγοί που ακολουθούν πιστά το άθλημα κάθε χρόνο τέτοια εποχή.

Κι αν στις εξέδρες του Ρέντη και της Γλυφάδας ο κόσμος δεν πατάει το πόδι του αν δε φτάσουν τα play off ή δεν κρίνεται τίτλος, οι κερκίδες του μπιτς είναι πάντα γεμάτες, χωρίς τον φόβο… επεισοδίων. Ακόμα κι αν δεν πρόκειται για οργανωμένο τουρνουά ή επίσημη διοργάνωση της Ομοσπονδίας, φιλέ του μπιτς βόλεϊ έχουν πλέον στηθεί σε πολλές ελληνικές παραλίες, αντικαθιστώντας σιγά-σιγά το ενοχλητικό… τάκα-τούκα των ρακετών.

Ok, ξέρω. Τα μαγιό και τα σώματα των κοριτσιών είναι το μεγαλύτερο δέλεαρ για να παρακολουθήσει κανείς μπιτς βόλεϊ. Δεδομένο αδιαμφισβήτητο, που συνοδεύεται όμως από πραγματικά ωραίο θέαμα και στους… ριγμένους άνδρες.

Αφού τα πράγματα εδώ είναι τόσο απλά και χαλαρά, μήπως να το κλείσουμε και να το κάνουμε καλοκαιρινό;