«Αυτή η κούπα να φτάσει στ’ άστρα»
Θυμάστε πολλούς Ελληνες πρωταγωνιστές του αθλητισμού που συνδύασαν τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους με τον Ολυμπιακό και κατάφεραν να αγαπηθούν όσο λίγοι από οπαδούς του Παναθηναϊκού ή το αντίστροφο; Είμαι σίγουρος ότι δεν θυμάστε πολλούς.
Όπως είμαι σίγουρος ότι ο πρώτος που έρχεται στο μυαλό σας είναι ο Γιάννης Κυράστας. Ανθρωπος με παθολογική αγάπη για το ποδόσφαιρο, αμυντικός με φοβερό ταλέντο και απίστευτα πολύ πάθος και θράσος, προπονητής που δεν φοβήθηκε τις προκλήσεις ούτε στα πρώτα του βήματα, που δούλεψε όσο λίγοι και που είχε το κουράγιο να κοντράρει τον Γιώργο Βαρδινογιάννη με το περίφημο «ήθελα τρεις παίκτες και δεν πήραμε κανέναν». Ως καθοδηγητής του Παναθηναϊκού, παρουσίασε μια ομάδα πλήρη και με πολύ ταλέντο, που από συγκυρίες έχασε την ευκαιρία να αναδειχθεί και πρωταθλήτρια, αν και κατά γενική ομολογία, στην πρώτη του θητεία στην Παιανία, οι Πράσινοι έπαιζαν το πιο όμορφο και στρωτό ποδόσφαιρο.
Ο ίδιος είχε δηλώσει μετά το τέλος της δεύτερης θητείας του στο Τριφύλλι ότι δεν σκόπευε να συνεχίσει την προπονητική. Ηταν όμως τόσο παθιασμένος με τη μπάλα, που θα συνέχιζε. Και σήμερα θα συγκαταλεγόταν σίγουρα στους κορυφαίους Ελληνες προπονητές. Τον πρόλαβε μια σπάνια αρρώστια. Με τον χαρακτήρα, την τιμιότητα, την αγάπη του για το αντικείμενο, τη συμπεριφορά του πρόλαβε όμως και ο ίδιος να κερδίσει τόση εκτίμηση, ώστε επτά χρόνια μετά την απώλειά του, όλοι να τον διατηρούν στη σκέψη τους και να τον μνημονεύουν.
Δεν έχουν γραφτεί, άλλωστε, για πολλούς αδικοχαμένους ανθρώπους τόσα αφιερώματα. Αυτό που του έλειψε στις μέρες που καταπιάστηκε με την προπονητική ήταν η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Φρόντισαν να καλύψουν το κενό οι ίδιοι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, λίγο καιρό μετά τον θάνατό του. Το «αυτή η κούπα να φτάσει στ’ άστρα για τον Γιάννη τον Κυράστα» (για το πρωτάθλημα της σεζόν 2003-04) είναι από τα πιο συγκινητικά συνθήματα που έχουν ακουστεί ποτέ σε γήπεδο. Το λιγότερο που του έπρεπε…
