Περί «στημένων»...
Παρακολουθώντας το μέγα σκάνδαλο των στημένων αγώνων και την τροπική καταιγίδα των εξελίξεων που παρασέρνει τα πάντα στο διάβα της, από τη μία εξοργίζεσαι που μια ομάδα ανεξέλεγκτων ανθρώπων σκύλευε επί χρόνια το κουφάρι του ελληνικού ποδοσφαίρου δίχως κανείς να ενδιαφέρεται -πέρα από μερικές σκόρπιες φωνές- και από την άλλη αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν ευρύτερες ευθύνες για αυτή την κατάσταση, διότι αυτή η «ομάδα» λειτουργούσε για χρόνια σε ένα καθεστώς πλήρους συνθηκολόγησης με την ελληνική κοινωνία...
Άπαντες γνώριζαν τι συμβαίνει, αλλά και άπαντες έκλειναν τα μάτια μπροστά στο βιασμό της κοινής λογικής. Ουδέποτε ελέγχτηκαν επί της ουσίας αυτοί οι άνθρωποι, κανένας δημοσιογράφος, δικαστικός λειτουργός, φορέας του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν ξαμολήθηκε πίσω από την κάπνα του μπουρδέλου για να δει τι καίγεται και βρωμοκοπάει, αναγκάζοντας τον κόσμο να κρατάει μύτες -και κυρίως στόματα- κλειστά.
Χρειάστηκαν τελικά δύο κυρίες για να σπάσουν το απόστημα της μπόχας κάτω από τις σιδερένιες γόβες τους: η προϊσταμένη της εισαγγελίας Ελένη Ράικου και η 32χρονη αντιεισαγγελέας Πόπη Παπανδρέου –έχοντας αμφότερες σαν οδηγό τις πολύτιμες γνώσεις του ειδικού συμβούλου της UEFA σε θέματα στοιχηματισμού Καρλ Ντοντ και μερικών ακόμα υψηλόβαθμων στελεχών της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Έκτοτε ο αγώνας που ξεκίνησε ήταν μυστικός αλλά και κατιτίς μοναχικός. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, άλλωστε, αφού επί σειρά ετών το ελληνικό ποδόσφαιρο λειτουργούσε έτσι στις δομές του που ανάγκαζε τους ανθρώπους του να οργανώνονται σε ομάδες. Και το να ανήκεις σε μια ομάδα είναι μεν ανθρώπινη ανάγκη, αλλά από την άλλη δημιουργεί συνενοχή, πνεύμα αγέλης και κλειστά στόματα όταν υπάρχει κάτι σάπιο από πίσω.
Παρόλα αυτά είναι γελοίο να φορτώνονται όλες οι δυσπραγίες και τα κακώς κείμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου στους «λιπαρούς» κυρίους που βρίσκονται εσχάτως στα κρατητήρια της αστυνομίας. Όλοι αυτοί είναι η μισή εικόνα –η υπόλοιπη αφορά τους μηχανισμούς που πρέπει να αναπτύξουμε ώστε να μην λυμαίνονται στο μέλλον το χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου στο μέλλον οι επίδοξοι διάδοχοι τους. Κάποτε ο Αχιλλέας Μπέος κραύγαζε ως εξωσυστημικός και μονίμως αδικημένος ότι η προηγούμενη παράγκα τον «έστηνε» ασταμάτητα. Μέχρι που οι καιροί άλλαξαν. Για να αποφύγουμε να ξαναζήσουμε την ίδια ιστορία πρέπει αυτή τη φορά να θωρακιστεί το σπορ στην ηθική βάση του. Οι επιτήδειοι περιμένουν να καταλαγιάζει η ιστορία για να αμοληθούν ξανά. Πιθανώς να είναι αυτοί που τώρα φωνάζουν για κάθαρση. Καλό είναι να θυμόμαστε λοιπόν ότι τα μεγαλύτερα κακά στον κόσμο προέρχονται από αυτούς που λένε ότι δεν ανήκουν πουθενά, για να βολεύονται κάθε φορά με τον καλύτερο τρόπο.
