Δεν φτάνει μόνο η πρόθεση

Για το μόνο που δεν δικαιούται κανείς να κατηγορήσει τον Κώστα Πηλαδάκη είναι το όραμα και η καλή πρόθεση που έχει για την ΑΕΛ. Γι αυτό άλλωστε και οι αντιδράσεις των οπαδών των Βυσσινί δεν έχουν επίκεντρο τον ίδιο, αλλά εμμέσως καταλήγουν στον ίδιο. Αυτό αντίθετα το οποίο επίσης κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει, είναι ότι κύριος υπεύθυνος για την κατάσταση της Λάρισας είναι ο Πηλαδάκης.

Είτε θεωρήσει ότι φταίνε οι προπονητές, είτε ισχυριστεί ότι υπεύθυνος είναι ο Κώστας Κωνστάντος, ο απλός παρατηρητής καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα. Ο ιδιοκτήτης της ομάδας είναι αυτός που επιλέγει τους συνεργάτες του, άρα αυτός πιστώνεται τα καλά και χρεώνεται τα άσχημα.
Τα μεγαλύτερα ίσως λάθη του Πηλαδάκη είναι τα εξής: Μια εταιρεία μπορεί να διοικείται εξ αποστάσεως και να είναι αποδοτική. Το ίδιο συμβαίνει και με οποιαδήποτε ομάδα. Το μοντέλο, όμως, αυτό μπορεί να «τρέξει» και να λειτουργήσει μόνο εφόσον έχει υπάρξει χρόνια προεργασία και όλα έχουν μπει σε μια σειρά. Το λάθος λοιπόν του Πηλαδάκη είναι ότι πίστεψε πως η ΑΕΛ μπήκε σε σειρά και ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει με αυτόματο πιλότο, όταν την είδε να κατακτά το Κύπελλο και να κερδίζει το χειροκρότημα για τις εμφανίσεις της στην Ευρώπη. Η πραγματικότητα αποδεικνύεται διαφορετική.

Οι Βυσσινί είχαν φτιάξει ένα καλό σύνολο και ο Γιώργος Δώνης – Ο ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΥΡΑΚΗ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ - το δούλεψε και «έτρεξε» με επιτυχία. Οι βάσεις όμως που μπήκαν ήταν βραχυπρόθεσμες και όχι μακροπρόθεσμες, τέτοιες δηλαδή που θα επέτρεπαν στην ΑΕΛ να βαδίσει σε επιτυχημένα μονοπάτια στα επόμενα χρόνια. Την πρώτη σεζόν του στον πάγκο, ο Ουζουνίδης παρέλαβε μια έτοιμη ομάδα και (για να μην τον αδικούμε κιόλας), την καθοδήγησε άρτια. Την αμέσως επόμενη, όμως, όταν άρχισε να αλλάζει ο κορμός, η Λάρισα ξεκίνησε από την αρχή. Και δεδομένα χρειαζόταν τον «οραματιστή» της κοντά της κι όχι στην Αθήνα.

Το δεύτερο λάθος επικεντρώνεται στον προγραμματισμό. Η λαμπερή ΑΕΛ χρειαζόταν εξαρχής έναν προπονητή, ανάλογο του υλικού της, των «ακριβών συμβολαίων» της και της προοπτικής που δημιούργησε το νέο γήπεδο. Δεν τον απέκτησε με αποτέλεσμα να μπει σε περιπέτειες και βέβαια να καταλήγει συνεχώς σε αποφάσεις που πάρθηκαν υπό σύγχυση (τέτοια ήταν αυτή να δοθούν τα ηνία στον Αντερσεν, έναν άνθρωπο που παρέλαβε μια χαοτική κατάσταση μην γνωρίζοντας το υλικό και τις ιδιαιτερότητες του πρωταθλήματος). Δείγμα του κακού προγραμματισμού είναι και η απόφαση να μην αποκτηθούν το καλοκαίρι εγκαίρως αμυντικός μέσος (τέλη Αυγούστου ήρθε ο Γκέρεμι που ποτέ δεν έπαιξε χειρότερα από τον Ιγκλέσιας, αλλά κάηκε) και καθόλου αριστερός χαφ (η ιστορία με τους «αριστερούς» στην ΑΕΛ θυμίζει κάτι από Παναθηναϊκό και hummer στην άμυνα, κρατάει χρόνια).  Δείγμα του κακού προγραμματισμού είναι το κάζο της καλοκαιρινής προετοιμασίας με τα 2 όλα κι όλα φιλικά στην Ιταλία.

Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι η ΑΕΛ είναι τελειωμένη. Θα είναι αν δεν κερδίσει τον Ηρακλή. Θυμηθείτε ότι με πέντε καλά αποτελέσματα, η Ξάνθη ανέβηκε 5η από τελευταία και θεωρήστε δεδομένο ότι η παραμονή φέτος δεν θα φτάσει τους 34-35 βαθμούς. Θα κριθεί πολύ πιο χαμηλά.

Ωστόσο:
Α) Η Λάρισα δεν έχει πλάνο στο παιχνίδι της, δεν έχει τρεξίματα, δεν έχει αγωνιστική ταυτότητα. Στο ματς της χρονιάς, που οι παίκτες δεδομένα «ήθελαν», έφτιαξε όλες κι όλες τρεις φάσεις.

Β) Η Λάρισα δεν ξεκίνησε το πρωτάθλημα με τη λογική «πάμε να σωθούμε». Bρισκόμενη σε τόσο δεινή θέση, είναι πολύ δυσκολότερο γι αυτή να διαχειριστεί την κατάσταση, από ότι για παράδειγμα θα ήταν για την Κέρκυρα

Γ) Η επιλογή Κωστένογλου, ενός ανενεργού εδώ και καιρό προπονητή, δεν έκανε κανέναν οπαδό της ομάδας να πετάξει την σκούφια του, να πει ότι «τώρα έχουμε μια ελπίδα περισσότερη». Θα κριθεί στη συνέχεια μεν, δεν δίνει τα εχέγγυα για κάτι το πολύ καλύτερο δε….